All Chapters of Ang Haplos Ng Bilyonaryo: Chapter 131 - Chapter 140

ELENA POV Maliwanag na ang sikat ng araw sa gitna ng dagat. Ang kaninang kulay lila na langit ay naging matingkad na asul na. Kahit maingay ang hangin na humahampas sa gilid ng speedboat, ramdam ko ang katahimikan sa loob ng aming grupo. Pagod na ang lahat, pero walang gustong pumikit. "Ate, dahan-dahan. Inumin mo muna 'to," sabi ni Maya habang inaabutan ako ng bote ng tubig. Kinuha ko ito gamit ang isang kamay. Ang kabilang braso ko ay mahigpit pa ring nakayakap kay Hope. "Salamat, Maya. Kumain ka na ba?" "Mamaya na ako, Ate. Busog pa ako sa kaba," biro niya, pero kita ko ang panginginig ng mga daliri niya habang nililigpit ang mga basang tuwalya sa paligid namin. Tumingin ako kay Dante. Nakatayo siya sa tabi ni Leo sa manibela ng bangka. Naka-shades siya, pero kitang-kita ko ang tensyon sa panga niya. Ang benda sa braso niya ay may bahid na ng tuyong dugo. "Leo, gaano pa tayo katagal bago makarating sa rendezvous point?" tanong ni Dante. "Twenty minutes, Boss. Malapit na tayo

ELENA POV Alas-diyes na ng gabi pero gising na gising pa rin ang lahat sa loob ng villa. Imbes na dagat ang pinapanood namin mula sa malaking bintana, ang mga monitor ni Leo ang nakakuha ng atensyon ng lahat. Ang sala na dati ay tahimik, ngayon ay puno na ng ingay ng mabilis na pagtipa sa keyboard at mahinang pag-uusap nina Dante at Leo sa isang sulok. "Ate, dahan-dahan. Baka mabinat ka," bulong ni Maya habang inaalalayan akong maupo sa bean bag malapit sa pwesto nina Leo. "Kaya ko na, Maya. Hindi naman ako baldado," sagot ko, pero sa totoo lang, ramdam ko pa rin ang kirot sa bawat galaw ko. "Nasaan si Hope?" "Nasa kwarto, binabantayan ni Sofia. Mahimbing ang tulog pagkatapos mong padedehin," sabi ni Maya sabay abot sa akin ng baso ng mainit na gatas. Tumingin ako kina Dante. Seryoso ang mukha niya, ang mga mata ay nakatitig sa code na tumatakbo sa screen. "Leo, sigurado ka bang hindi nila mahahanap ang IP address natin? I don't want any risks." "Boss, relax. Naka-route 't

ELENA POV Madilim ang paligid habang binabagtas namin ang dagat pabalik ng Luzon. Yakap ko si Hope sa loob ng makapal na jacket ko, ramdam ko ang mahina at pantay niyang paghinga sa gitna ng ingay ng makina ng speedboat. Katabi ko si Maya na tahimik lang na nakatingin sa malayo, habang si Dante naman ay seryosong nakatitig sa GPS na hawak ni Leo. "Boss, five minutes na lang, dadaan na tayo sa dead zone ng coastal radar," bulong ni Leo. "Doon tayo dideretso sa lumang pier sa Batangas. Hinihintay na tayo ng sasakyan ni General Borja." Tumango si Dante. Nakasuot siya ng itim na hoodie, malayo sa imahe ng bilyonaryong kinalakihan ng marami. Sa mga dokumento ng kumpanya, Rossi ang dala niyang pangalan, pero sa puso niya at sa mga lihim na papeles na hawak namin, siya si Dante Valderama. Isang katotohanang matagal itinago ni Victoria para kontrolin ang yaman ng mga Valderama. "Elena, okay ka lang?" mahinang tanong ni Dante habang lumilipat sa tabi ko. Inabutan niya ako ng bote ng tubig.

ELENA POV Tahimik ang loob ng mansyon, pero hindi 'yung nakakabinging katahimikan noong bago kami umalis. Iba na ang pakiramdam ngayon. Habang naglalakad ako sa hallway bitbit si Hope, wala na 'yung bigat sa dibdib ko na baka may nakabantay sa bawat galaw ko. Ang mga tauhan ni Victoria ay wala na, pinalitan ng mga security ni General Borja na kahit pormal ay marunong ngumiti at tumango kapag dumadaan ako. Pumasok ako sa dining hall at nakita ko si Maya na nakaupo sa dulo ng mahabang mesa. Ang daming pagkain sa harap niya—mga prutas, iba't ibang klaseng tinapay, at mainit na tsokolate. "Ate, totoo ba 'to?" tanong ni Maya habang hawak ang isang croissant. "Feeling ko panaginip pa rin. Kanina lang nasa bunker tayo, tapos ngayon, para na tayong nasa hotel." "Totoo 'yan, Maya. Enjoy-in mo lang," sabi ko habang iniuupo si Hope sa dala naming portable crib sa tabi ko. "Nasaan si Dante?" "Nasa study room, Ate. Kasama si Leo at si Attorney Santos. Kanina pa sila doon, parang ang daming pi

ELENA POV Napakasikip sa loob ng vault. Amoy bakal at luma, pero mas ramdam ko ang init ng hininga ni Maya sa tabi ko. Yakap-yakap ko si Hope nang sobrang higpit, pilit na pinatatahan ang mahina niyang ungol. Sa labas ng makapal na pintong bakal, ang boses ni Attorney Salvador ay kalmado—masyadong kalmado para sa isang taong dapat ay matagal nang patay. "Elena, I know you're scared. Pero isipin mo si baby. Hindi healthy sa kanya ang walang sapat na oxygen diyan sa loob," muling pagsasalita ni Salvador. "I'm not like Victoria. Hindi ako interesado sa gulo. I just want what's best for the Valderama legacy." "Ate, huwag..." bulong ni Maya, nanginginig ang mga kamay niya habang nakakapit sa laylayan ng t-shirt ko. Hindi ako sumagot. Nakatitig lang ako sa maliit na monitor sa loob ng vault na nakakonekta sa emergency camera sa labas. Nakita ko ang isang matandang lalaki, naka-asul na suit, may salamin, at mukhang kagalang-galang. Pero sa likod niya, nakatayo ang dalawang lalaking naka-