Ang Haplos Ng Bilyonaryo의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

ELENA POV Ang hangin sa Tagaytay ay may kasamang kagat ng lamig, pero ang palad ni Maya na nakapatong sa kamay ko ay nag-aapoy sa init. Tinitigan ko siya, mas bata siya sa akin, marahil nasa maagang bente lang, at ang kanyang mga mata ay pagod na parang isang taong matagal nang hindi nakakakita ng sikat ng araw sa labas ng bakurang ito. "Maya, makinig ka sa akin," mahina kong sabi habang dahan-dahang inaalis ang kamay ko sa kanyang tiyan. "Hindi kami narito para saktan ka. Narito kami para ilabas ka rito." Tumingin si Maya kay Dante at kay Papa na nakatayo sa likuran ko. Mukhang hindi pa rin siya makapaniwala. "Sabi ni Madam Victoria, ligtas ako rito. Sabi niya, kapag lumabas na ang bata, bibigyan niya ako ng sapat na pera para makapagsimula sa ibang bansa. Para sa pamilya ko 'to, Elena." "Maya, ang perang 'yun ay galing sa dugo ng mga taong sinira niya," sabat ni Dante. Lumapit siya nang kaunti pero napanatili ang distansya para hindi matakot ang babae. "At kapag nakuha na niya a

ELENA POV Ang loob ng Airbus A380 ay balot ng malamig at artipisyal na hangin, hinaluan ng banayad na amoy ng mamahaling leather at kape. Sa First Class cabin, ang bawat upuan ay tila isang maliit na kuta, isang pribadong espasyo na dapat sana ay nagbibigay ng kapanatagan. Pero para sa amin ni Dante, bawat pagbukas ng sliding door ng aming suite ay tila isang banta. Nakasandal ako sa plush na upuan, pilit na pinapakalma ang bawat paghinga. Suot ko ang isang malapad na salamin at isang silk headscarf, isang disguise na sapat para magmukhang isang mayamang turista na umiiwas sa mata ng publiko. Sa kabilang upuan, si Dante ay nakasuot ng simpleng polo shirt at salamin na de-grado, kunwari ay abala sa pagbabasa ng isang financial magazine. Hindi kami magkatabi, pero ang aming mga mata ay laging nagtatagpo sa repleksyon ng bintana. "Ma'am, would you like some warm water or perhaps a decaf tea?" Bahagya akong napatalon nang lumapit ang flight attendant. Ang kanyang boses ay malambing,

ELENA POV Ang hangin sa loob ng First Class cabin ay biglang naging manipis, tila bawat hininga ko ay kailangang ipaglaban. Ang mahinang hissing sound mula sa pinto ng eroplano ay hindi tumitigil, isang tunog na parang isang ahas na dahan-dahang nilalason ang aming tanging supply ng oxygen. "Elena, isuot mo ito. Ngayon na!" Mabilis na kinuha ni Dante ang oxygen mask na bumagsak mula sa overhead compartment. Nanginginig ang aking mga kamay habang inilalagay ko ang plastic sa aking mukha. Ang amoy ng goma at malamig na hangin ay agad na pumasok sa aking baga, pero ang kaba sa dibdib ko ay hindi nabawasan. Ang bawat pag-ugong ng makina ay tila ba nagiging mas malakas, mas mapanira. Hinila ako ni Dante paupo sa sahig ng galley, malayo sa mga bintana at sa pinto kung saan nanggagaling ang singaw. Inilagay niya ang kanyang braso sa paligid ko, ang kanyang katawan ay nagsisilbing proteksyon laban sa kahit anong mangyayari. "Dante... ang tablet," bulong ko, itinuro ang device na ini

ELENA POV Ang usok mula sa sumabog na electronics bay ay hindi itim, kundi isang maputlang abo na may kasamang amoy ng ozone at sunog na goma. Sa kabutihang palad, hindi nito tuluyang pinasabog ang fuselage, pero ramdam ko ang bawat panginginig ng sahig ng Airbus A380. Ang eroplano ay hindi bumubulusok, pero hindi rin ito matatag. Para kaming nakasakay sa isang higanteng sugatang ibon na pilit na kumakapit sa hangin. "Elena! Huwag kang lalabas ng cockpit!" sigaw ni Dante. Nakasandal ako sa likuran ng upuan ng piloto, ang ceramic blade ay mahigpit pa ring hawak ng aking nanginginig na kamay. Si Captain Mendoza at si Dante ay magkatuwang na hinihila ang control column. Ang pawis sa noo ni Dante ay tumutulo na sa kanyang mga mata, pero wala siyang pagkakataong punasan ito. "Mendoza, anong status?" tanong ni Dante, ang boses ay paos dahil sa usok. "Nawala ang secondary hydraulics natin, pero gumagana pa ang manua

ELENA POV Ang putok ng baril na umalingawngaw mula sa intercom ay tila tumagos sa aking sariling dibdib. Nanigas ako sa kinatatayuan ko sa loob ng cockpit, ang mga daliri ko ay nakabaon sa gilid ng upuan ni Captain Mendoza. Ang katahimikan na sumunod ay mas masakit kaysa sa anumang pasabog. "Dante? Dante, sumagot ka!" sigaw ko, ang boses ko ay basag at puno ng desperasyon. Tanging static ang sumagot. Walang yabag ng paakyat, walang ubo, walang pamilyar na boses na magsasabing 'Elena, okay lang ako.' Ang tanging naririnig ko ay ang sarili kong mabilis na paghinga sa loob ng oxygen mask. "Miss Villareal, kailangang manatili tayo sa controls!" babala ni Mendoza, ang kanyang mga mata ay nakatutok sa radar. "Ang Gulfstream ni Sofia ay nag-u-u-turn. Mukhang balak nilang magpakawala ng isa pang electronic surge para tuluyang patayin ang systems natin." "Babarilin ko ang pinto!" sabi ko, kinuha ang ceramic blade at sinubukang lumabas ng cockpit. Pero bago ko pa mahawakan ang handle,