บททั้งหมดของ Ang Haplos Ng Bilyonaryo: บทที่ 51 - บทที่ 60

ELENA POV Ang sikat ng araw sa Pateros ay hindi katulad ng sikat ng araw sa mga glass towers ng Makati. Dito, ang liwanag ay dumadaan muna sa mga naghuhulasang pintura ng mga katabing gusali at sa mga sampayan na puno ng de-kolor na damit bago ito pumasok sa bintana ng unit ni Leo. Naalimpungatan ako sa amoy ng mainit na kape at pritong tuyo. Sa isang iglap, nakalimutan ko na nasa listahan kami ng "Most Wanted" ng Obsidian Circle. Kung hindi ko lang nakikita ang mga monitors na patuloy na nag-i-scan ng mga police frequencies, iisipin kong ordinaryong Sabado lang ito. "Gising na pala ang prinsesa ng Villareal," biro ni Leo habang nag-aayos ng mga kable sa ilalim ng kanyang mesa. Wala na siyang suot na hoodie; isang butas-butas na puting sando na lang ang suot niya. "Kain na. Si Dante, nasa labas lang, may tinitingnan sa paligid." Tumayo ako at nag-inat. Masakit ang likod ko dahil sa manipis na mattress, pero sa totoo lang, ito ang pinakamahimbing na tulog ko sa loob ng mahabang pan

ELENA POV Ang byahe patungong Quezon ay tumagal ng halos anim na oras. Hindi kami sumakay sa mga sikat na bus line; sa halip, nakipagsiksikan kami sa isang lumang van na biyaheng Infanta. Ang amoy ng aircon na hinaluan ng mga basket ng gulay at tuyo ay naging pamilyar na sa amin sa buong byahe. Nakasandal ang ulo ko sa balikat ni Dante, habang ang kamay niya ay protektadong nakapatong sa aking hita, tila binabantayan ang bawat pagyanig ng sasakyan sa bawat lubak ng kalsada. "Malayo pa ba tayo?" mahina kong tanong. Ramdam ko na ang bigat ng aking katawan. Ang apat na buwan na tiyan ko ay nagsisimula nang magparamdam ng ngalay, lalo na sa ganito kasikip na upuan. "Malapit na. Paglagpas ng susunod na tulay, bababa na tayo," bulong ni Dante. Inayos niya ang suot niyang baseball cap para mas lalong matakpan ang kanyang mukha. Nang huminto ang van sa isang kanto na puno ng malalagong puno ng niyog, sinalubong kami ng preskong hangin na malayo sa polusyon ng Maynila. Wala nang mga dambuh

EELENA POV Ang pag-akyat sa paanan ng Sierra Madre sa gitna ng madaling-araw ay hindi parang mga hiking vlog na nakikita ko sa YouTube. Walang magandang outfit, walang drone shots, at lalong walang mabangong kape sa dulo. Ang tanging kasama namin ay ang aming mabibigat na hininga at ang tunog ng mga tuyong dahon na yumayapak sa ilalim ng aming mga sapatos. Inalalayan ako ni Dante sa bawat matarik na bahagi ng daan. Kahit pagod na siya sa pagdadala ng aming mga gamit, hindi siya bumibitiw sa bewang ko. Ang apat na buwan kong tiyan ay nagsisimula nang magprotesta; nararamdaman ko ang paninigas nito, isang paalala na hindi na ako nag-iisa sa katawan ko. "Konti na lang, Elena. Malapit na tayo sa sapa," bulong ni Dante. Punong-puno ng pawis ang kanyang t-shirt, at ang kanyang mukha ay seryoso, laging nagmamasid sa paligid. Si Mang Carding naman ay parang hindi man lang hinihingal. Ang matanda ay parang bahagi na ng gubat, mabilis at tahimik na humahawi ng mga baging gamit ang kanyang i

ELENA POV Malamig ang hangin sa loob ng kweba, pero hindi ito 'yung preskong lamig sa labas; amoy lumang bato ito na hinaluan ng basang lupa. Ang tanging nagbibigay ng liwanag sa amin ay ang suot na headlamp ni Leo at ang maliit na flashlight na hawak ni Dante. Sa bawat hakbang namin, umaalingawngaw ang tunog ng aming mga sapatos sa masikip na pasilyo. "Dahan-dahan lang, Elena. May mga madulas na bahagi rito," paalala ni Dante. Nakahawak ang isang kamay niya sa braso ko habang ang isa naman ay nakapa sa magaspang na dingding ng kweba. "Kaya ko pa," sagot ko, kahit ang totoo ay nararamdaman ko na ang pangangalay ng aking balakang. Ang apat na buwan kong tiyan ay tila nagiging sentro ng balanse ko, at bawat maling hakbang ay ramdam ko ang bigat. Huminto kami sa isang sangandaan sa loob ng tunnel. Ipinatong ni Leo ang kanyang tablet sa isang patag na bato at mabilis na nag-swipe sa screen. Ang asul na liwanag ng gadget ay tumama sa kanyang mukha, na nagpapakita ng matinding konsentra

ELENA POV Ang sikat ng araw sa Laguna ay tumatama sa mga bubog ng nabasag na salamin sa sala, na lumilikha ng mga maliliit na bahaghari sa dingding. Pero walang nakatingin sa ganda niyon. Ang lahat ng mata ay nakatuon sa dalawang tao sa gitna ng hardin, si Sylvia, na gulo-gulo ang buhok at hawak pa rin ang folder na akala niya ay susi sa kanyang tagumpay, at si Roberto Villareal. Ang tatay ko. Nakatayo siya doon, suot ang isang kupas na jacket at cargo pants. Mas matanda siya sa huling litratong nakita ko, mas maraming kulubot sa paligid ng mga mata, pero ang tindig niya ay hindi nagbago. May hawak siyang radyo sa isang kamay at ang isa naman ay nakapamulsa lang, tila hindi natatakot sa mga armadong tauhan ni Sylvia na ngayon ay unti-unti nang ibinababa ang kanilang mga baril dahil sa pagkubkob ng mga otoridad. "Roberto," mahinang tawag ni Sylvia. Ang boses niya ay nanginginig, hindi ko alam kung sa takot o sa galit. "Patay ka na. Nakita ko ang sasakyan mong nahulog sa bangin samp