Ang Haplos Ng Bilyonaryo의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

ELENA POV Ang boses ni Sofia sa radyo ay nag-iwan ng isang malapot na katahimikan sa loob ng cockpit. Sa screen ng laptop, ang imahe ni Maya na nakagapos sa kama ng isang sterile na pasilidad sa Geneva ay tila isang sumpa. Bawat pitik ng monitor, bawat kurap ng mga medikal na sensor na nakakabit sa aking kapatid, ay paalala na ang aming kalayaan ay nakatali sa isang napakanipis na sinulid. “Dante…” bulong ko, ang aking tinig ay halos hindi marinig sa gitna ng ugong ng mga makina. Hindi sumagot si Dante. Nakatitok lang siya sa screen, ang kanyang panga ay nakakuyom nang husto. Alam ko ang tumatakbo sa isip niya. Ang digital drive na nakuha niya sa cargo bay ang tanging alas namin para pabagsakin ang Obsidian Circle sa boardroom, pero ang kapalit niyon ay ang buhay ni Maya at ng sanggol na dinadala nito. Ngunit sa gitna ng bigat ng sitwasyon, napansin ko ang pagbabago sa ikinikilos ni Dante. Hindi siya nakatingin kay Sofia, o sa radar, o sa akin

ELENA POV Ang ugong ng mga makina ay naging isang monotonous na humming, isang pampatulog na tunog na pilit naming nilalabanan. Sa labas, ang kadiliman ng gabi ay nagsisimulang mabahiran ng manipis na asul na guhit sa abot-tanaw—ang papalapit na madaling-araw sa Europa. Ngunit para sa amin ni Dante, ang liwanag na iyon ay hindi simbolo ng bagong simula, kundi ang hudyat ng aming huling paghuhukom. “Kailangan nating magmukhang tao, Elena,” mahinang sabi ni Dante. Tumayo siya mula sa observer seat, ang bawat galaw ay may kaakibat na pangiwi dahil sa sakit ng kanyang mga sugat. Pumasok kami sa maliit na lavatory sa likod ng cockpit, ang tanging lugar kung saan may kaunting espasyo para sa amin. Ang salamin sa loob ay nagpakita ng isang imahe na hindi ko halos makilala: ang aking mukha ay maputla, may bakas ng tuyong dugo sa aking pisngi, at ang aking mga mata ay puno ng pagod na tila dinala ang bigat ng buong mundo. Kinuha ko ang isang basang tela at dahan-dahang nilinis ang mukha ni

ELENA POV Ang headquarters ng Valderama Global sa Geneva ay hindi lang basta building; para itong dambuhalang tore ng salamin at bakal na nakatayo sa gitna ng siyudad. Pagbaba namin sa limousine ni Baron Volkov, sinalubong kami ng sobrang lamig na hangin ng Switzerland. Pero mas malamig ang pakiramdam sa loob ng lobby. Pagpasok namin, tumahimik ang lahat. Ang mga empleyadong naka-suit, ang mga receptionist, pati ang mga guwardiya—lahat sila nakatingin sa amin. gets ko naman kung bakit. Isipin mo, pumasok kami roon na parang galing sa giyera. Si Dante, kahit naka-overcoat na mamahalin, halata pa rin ang plaster sa noo at ang pamamaga ng kanyang mga mata. Ako naman, kahit sinubukan kong mag-ayos, alam kong mukha akong pagod na pagod. Ang contrast namin sa lobby na puro puting marble at ginto ay sobrang lala. Para kaming dalawang sugatang sundalo na pumasok sa isang palasyo. "Diretso lang ang tingin, Elena," bulong ni Dante. Hinawakan niya ang kamay ko, at kahit ramdam ko ang pan

ELENA POV Ang boardroom ay parang isang pressure cooker na malapit nang sumabog. Pagkatapos ng speech ni Victoria, ramdam ko ang mapanghusgang tingin ng mga investors. Para sa kanila, si Dante ay isang "broken man"—isang lider na nasira ang bait dahil sa takot. Pero habang nakaupo ako sa tabi niya, nararamdaman ko ang kakaibang enerhiya na lumalabas kay Dante. Hindi ito yung galit na nakakatakot; ito yung klase ng lamig na ginagamit niya kapag may kailangang pasukuin sa isang bilyong dolyar na deal. Dahan-dahang tumayo si Dante. Inayos niya ang kanyang coat, binalewala ang hapdi ng sugat sa kanyang noo, at tumingin nang diretso sa bawat investor na nandoon. "Psychiatric assessment?" simula ni Dante, ang boses niya ay malalim at kalmado—walang bahid ng paranoia na pilit na ipinipinta ni Victoria. "Tita, kung ang pagtatangkang protektahan ang asawa ko at ang mga pasahero ng kumpanyang ito ay tinatawag mong 'paranoia,' siguro kailangan nating i-redefine ang salitang 'leadership' sa d

ELENA POV Ang iyak ni Maya sa screen ng cellphone ni Victoria ay parang kutsilyong humihiwa sa katahimikan ng boardroom. Napakapit ako sa braso ni Dante, ramdam ko ang panginginig ng sarili kong mga tuhod. Sa screen, kitang-kita ang takot sa mga mata niya. Isang maling galaw namin, isang salita na hindi magustuhan ni Victoria, at mawawala ang lahat. "Ano na, Dante? Elena?" nakangising tanong ni Victoria. Ang poise niya kanina na muntik nang gumuho ay bumalik nang mas matindi. Alam niyang nakuha niya kami sa leeg. "The clock is ticking. Five minutes is a very short time kapag buhay ng pamilya ang nakataya." Bago pa man makasagot si Dante, ang mabigat na double doors ng boardroom ay muling bumukas. Pero hindi ito basta-basta pagbukas. Walang secretary na pumasok, walang security na nag-anunsyo. Tatlong matatandang lalaki ang pumasok na tila ba sila ang may-ari ng hangin sa loob ng kwarto. Napansin ko ang biglang pagtahimik ng mga investors. Maging ang Chairman, na kanina ay matapang