《Ang Haplos Ng Bilyonaryo》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

ELENA POV Sa wakas, nakatapak din kami sa tuyong lupa. Pero hindi ito sa magarbo at sementadong pantalan ng Maynila. Dinala kami ng Coast Guard sa isang tago na cove sa Batangas para safe kami habang ginagawa ang initial report. Pagbaba namin sa maliit na lantsa, sinalubong kami ng amoy ng tuyong damo at alat ng dagat. Wala munang media. Walang mga pulis na nagtatanong. Kami lang nina Dante, Maria, at ilang tauhan na nakaligtas. Inalalayan ako ni Dante papunta sa isang maliit na cottage sa pampang. Ramdam ko ang panginginig ng tuhod ko. Ngayon lang humabol yung pagod sa katawan ko matapos ang lahat. "Dahan-dahan lang, Elena. I got you," bulong ni Dante. Paos na ang boses niya at halatang pagod din, pero mahigpit pa rin ang kapit niya sa bewang ko. Pagpasok sa cottage, naupo agad ako sa lumang silya. Kumuha si Dante ng tubig, binuksan ito, at inabot sa akin. Pagkatapos, lumuhod siya sa harap ko para tanggalin ang sapatos kong puno ng buhangin at tubig. "Dante, stop. Kaya ko naman

ELENA POV Yung ingay ng makina ng speedboat, parang sumasakit na ang ulo ko, pero mas malakas pa rin yung kabog ng dibdib ko habang tinitignan yung pampang ng Batangas na palayo na nang palayo. Nakita ko yung itim na van sa tapat ng cottage, doon sa lugar kung saan iniwan ko si Dante na mahimbing pang natutulog. Gusto kong sumigaw o bumalik, pero yung malamig na tingin ni Maria habang nagda-drive ang nagpahinto sa akin. "Huwag ka nang lumingon, Elena. Masasayang lang yung sakripisyo ni Dante kung mahuhuli ka nila ngayon," matigas na sabi ni Maria. Wala man lang emosyon yung boses niya, ibang-iba sa caring na yaya na nakilala ko noon. "Paano siya, Maria? Mag-isa lang siya doon! Wala siyang baril o kahit anong proteksyon!" asik ko. Ramdam ko na yung hapdi ng luha sa mata ko pero pinigilan ko lang. Kailangan kong maging matatag para sa anak ko. "Valderama si Dante. Alam niya kung paano iligtas ang sarili niya," sagot ni Maria habang lalong binibilisan ang takbo ng bangka. "Priority n

ELENA POV Iba ang gabi rito sa isla kumpara sa Maynila. Doon, nilalabanan ng mga neon lights at ingay ng traffic ang dilim. Pero rito, ang dilim ay buo, malalim, at parang may sariling buhay. Ang tanging source ng light ay ang mga bituin na parang dyamanteng isinabog sa langit, pati yung mahinang apoy na ginawa ni Dante sa harap ng cottage namin. Naupo ako sa isang lumang troso, ramdam ko yung init ng apoy sa skin ko habang yung likuran ko naman ay hinahaplos ng malamig na breeze mula sa dagat. Nakatingin lang ako kay Dante. Tahimik siya, seryosong nagbabalat ng prutas gamit yung maliit niyang kutsilyo. Bawat kilos niya, tumpak, walang sayang na galaw, pero halata sa noo niya yung mga linyang dala ng matinding pag-iisip. "Dante," tawag ko sa kanya nang mahina. "Sino ba yung taong sinasabi mo kanina? Yung architect ng lahat?" Tumigil siya sa pagbabalat. Ibinaba niya yung kutsilyo at tumingin sa akin. Sa ilalim ng liwanag ng apoy, yung mga mata niya parang nagliliyab din. "Hindi

AYA'S POV Hindi ko inakalang ang pagbabalik sa Maynila ay magiging ganito kalamig. Walang engrandeng pagsalubong, walang mga paparazzi, at walang mga bodyguard na naka-barong. Sa halip, bumaba kami sa isang madilim na pantalan sa Navotas, kasabay ng mga banyera ng isda at ingay ng mga manggagawang nagsisimula pa lang ng kanilang araw. Suot ko ang isang malaking hoodie at faded na maong, habang si Dante naman ay naka-cap at simpleng t-shirt. Mukha kaming ordinaryong mag-asawa na galing sa probinsya. Pero ang totoo, baon namin ang pinakamabigat na sikretong pwedeng magpabagsak sa mga dambuhala ng siyudad. "Elena, baba na. Huwag kang titingin nang diretso sa kahit kanino," mahinang utos ni Dante. Inalalayan niya ako pababa ng kakarag-karag na lantsa. Amoy gasolinang hinaluan ng lansa ng isda ang paligid, malayo sa pabango ng mga boardroom sa Makati. Sumakay kami sa isang lumang L300 van na naghihintay sa amin. Sa loob, naroon ang isang lalakeng mukhang tsuper pero ang mga mata ay kas

ELENA POVAng hotel na nahanap namin sa bandang Sta. Cruz ay 'yung tipo ng lugar na hindi mo makikita sa Instagram. Ang mga dingding ay may bakas ng mga lumang sticker, ang aircon ay tunog-traktora, at ang amoy ng pinaghalong zonrox at luma ay dumidikit sa ilalim ng ilong. Pero para sa amin, ito ang pinakamagandang penthouse sa mundo dahil sa loob ng apat na dingding na ito, walang nakatutok na baril sa amin.Naupo ako sa gilid ng kama, pinapanood si Dante na binubuksan ang kanyang laptop sa maliit na lamesang gawa sa plyboard. Ang liwanag ng screen ay nagpapakita ng mga linya ng code at isang mapang gumagalaw, ang tracker na nakakabit sa folder na kinuha ni Maria."Hindi siya gumagalaw," obserba ko habang iniinom ang binili naming tubig sa botelya. "Nasa iisang lugar lang siya sa Makati.""Nasa Valderama Tower siya," sagot ni Dante nang hindi lilingon. "Dinala niya ang folder nang diretso sa opisina ni Victoria. Ibig sabihin, nagtitiwala na sila sa isa't isa ngayon. Iyon ang kailanga