Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

เกรซี่คู่หมั้นของฉันเป็นเกย์ความคิดนั้นมันดังก้องอยู่ในหัวขณะที่ฉันยืนแข็งทื่อ มองภาพตรงหน้าที่ไม่มีวันลบเลือนไปจากตาได้ ฉันมองผู้ชายที่กำลังกระแทกใส่รูตูดคู่หมั้นของฉัน และมองชาร์ลส์ที่ครางเหมือนอีตัวติดสัดนี่คือคู่หมั้นของฉัน ผู้ชายที่ฉันกำลังจะแต่งงานด้วยในอีกห้าวัน ผู้ชายที่ฉันร่วมเตียง ร่วมอนาคต และใช้ชีวิตด้วยกันมาตลอดห้าปีเต็มแต่เขากลับอยู่ตรงนั้น ถ่างขาออกกว้าง ตาเหลือกขึ้นข้างบนด้วยความเสียวที่ฉันไม่เคยเห็นบนใบหน้าเขาเลยเวลาที่อยู่กับฉันฉันหายใจไม่ออก ทุกอย่างรอบตัวมันหมุนติ้ว เสียงเนื้อกระทบกันเนื้อดังก้องไปทั่วห้องฉันอยากจะเบือนหน้าหนีแต่ทำไม่ได้ ตาของฉันยังคงจ้องนิ่ง ราวกับสมองไม่ยอมรับรู้ว่านี่คือเรื่องจริง"อ๊า... แม่ง... มาร์ค... ใช่... ฉันโคตรชอบเลย... เชี่ย... ของนายใหญ่ชะมัด" ชาร์ลส์ครางออกมา และคำพูดพวกนั้นมันกระแทกหน้าท้องฉันเหมือนโดนหมัดรัวใส่ฉันรีบเอามือปิดปาก กดไว้แน่นเพื่อไม่ให้ขย้อนความคลื่นไส้ออกมา หัวใจเหมือนโดนกระชากออกจากอกแล้วโยนลงเครื่องย่อยขยะ นี่มันฝันร้ายใช่ไหม? ฉันกำลังจะตื่นขึ้นมาในคอนโดของเรา ข้างๆ เขา โดยมีอ้อมแขนเขาโอบกอดฉันไว้ และเ

เกรเซียฉันมองแก้ววิสกี้ในมือ มองของเหลวสีอำพันที่สะท้อนแสงไฟในบาร์"นั่นแหละ..." ฉันพึมพำ เสียงเริ่มอ้อแอ้เล็กน้อย "นั่นคือเรื่องราวชีวิตเหี้ยๆ ของฉัน"ฉันหัวเราะขมขื่นเบาๆ แล้วกระดกแก้วเข้าปาก ปล่อยให้ความร้อนลวกคอลงไปจนสุด"ฉันเพิ่งรู้ว่าคู่หมั้นเป็นเกย์ ไม่กี่วันก่อนแต่ง และไม่ใช่แค่เกย์นะ" ฉันหัวเราะทางจมูกพลางส่ายหัว "ไอ้สารเลวนั่นถึงขั้นตบฉันด้วย นายเชื่อไหม?"ฉันหันไปหาบาร์เทนเดอร์ที่กำลังเช็ดแก้วอยู่ แต่เขาชะงักค้างแล้วตาเบิกกว้าง"ฉันต่างหากที่ควรจะเป็นคนตบ! ฉันปล่อยให้ไอ้สารเลวนั่นลงไม้ลงมือกับฉันได้ยังไง? ฉันควรจะซัดหน้าพวกมันให้ยับ แทนที่จะมายืนร้องไห้เหมือนคนโง่แบบนั้น"บาร์เทนเดอร์วางแก้วลงแล้วส่ายหัว ดูท่าทางจะช็อกจริงๆ "โว้ว ตอนผมบอกว่าอยากฟังเรื่องราวชีวิตคุณ ผมไม่นึกว่ามันจะแย่ขนาดนี้ ให้ตายสิ" เขาผิวปากเบาๆ "ผมจินตนาการไม่ได้เลยว่าตอนนี้คุณจะรู้สึกแย่แค่ไหน"ฉันวางแก้วลงบนบาร์เสียงดัง กะพริบตาถี่ๆ เพราะหัวเริ่มหมุนแอลกอฮอล์เผาผลาญในลำคอ และทุกอย่างมันเริ่มจะหนักเกินไปแล้วฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามาที่นี่ได้ไง วินาทีหนึ่งฉันกำลังพุ่งพรวดออกจากบ้านนรกนั่น แล้ว

เกรเซียคำพูดไม่กี่คำดังก้องอยู่ในหัวเหมือนเพลงห่วยๆ ที่ฉันหยุดเปิดวนไม่ได้ฉันกำลังจะอมไอ้จ้อนในความฝันฉันคุกเข่าอยู่บนเตียง มือโอบรอบเอวคนแปลกหน้าคนนี้ ใบหน้าอยู่ใกล้กับสะโพกเขาเหลือเกิน แก้มของฉันแทบจะถูไปกับแนวกล้ามเนื้อที่หายเข้าไปใต้ผ้าขนหนูที่เกาะอยู่แบบจะหลุดปกติแล้ว ไม่มีทางที่ฉันจะทำแบบนี้ถ้ามันเป็นเรื่องจริง ต่อให้ใจสลายแค่ไหน ต่อให้ดื่มไปกี่แก้ว หรือต่อให้ฉันจะรู้สึกหมดหนทางอย่างโง่เขลาเพียงใดก็ตามฉันไม่ใช่พวกชอบทอดสะพานให้ผู้ชาย ฉันไม่เคยแม้แต่อ้อนวอนตอนที่ชาร์ลส์เลิกสัมผัสตัวฉัน เพราะจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ฉันเป็นผู้หญิงที่มีศักดิ์ศรีพอและฉันไม่มีทางลงไปคลานเข่าแทบเท้าคนแปลกหน้าเพื่อขอให้เขามีเซ็กซ์กับฉันแน่ๆ ไม่ว่าเขาจะหล่อลากดินแค่ไหนก็ตามแต่ถ้าเกิดนี่คือความฝันล่ะ? งั้นมันก็คงเป็นความฝันที่ฉันเพิ่งรู้ว่าตัวเองต้องการมันที่สุดร่างกายของฉันไม่ได้โหยหาเหล้า แต่มันโหยหาการปลดปล่อย อ้อนวอนอยากโดนสัมผัส อยากโดนขยี้ให้พังพินาศ เพื่อจะได้ลืมทุกอย่างไปให้หมด นี่ต่างหากคือวิธีเยียวยาที่แท้จริง ไม่ใช่แอลกอฮอล์ในที่สุดฉันกำลังจะได้สัมผัสจุดสุดยอดที่ฉันถูกพรากมันไปนานแ

เกรเซียร่างกายของฉันแข็งค้างไปทั้งร่าง มันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างรุกล้ำเข้ามาและฉีกกระชากทุกอย่างที่ฉันเคยรู้เกี่ยวกับความเสียวและความเป็นตัวเองจนกระจุย"เชี่ย..." คำสบถหลุดจากปากในขณะที่หัวของฉันหงายไปกับหมอน หลังแอ่นขึ้น ต้นขาของฉันสั่น และกล้ามเนื้อหน้าท้องทุกส่วนเกร็งแน่น เหมือนฉันกำลังถูกเผาจากข้างในเขาหยุดชะงักอยู่บนร่างฉัน ผู้ชายที่หล่อเหลาจนลืมหายใจแต่เดาใจไม่ออกคนนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมือนมีบางอย่างที่ไม่คาดคิดเพิ่งเตือนขึ้นมา"เธอยังซิงอยู่หรือเปล่า?" เขาถามด้วยเสียงต่ำฉันมองเขา ตาพร่ามัว พยายามกะพริบตาไล่น้ำตาที่คลออยู่ ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะแรงเสียดสีข้างล่างนั่น หรือเป็นเพราะความเสียวที่พุ่งพล่านเข้ามาอย่างกะทันหันกันแน่แล้วนั่นมันคำถามบ้าอะไรกัน? ทำไมเขาถึงต้องมาถามตอนที่ยังคาอยู่ในตัวฉัน นิ้วของเขายังงัดอยู่ในจุดที่ทำให้ร่างกายของฉันทรยศตัวเองมากขึ้นทุกวินาทีแบบนี้?ฉันอายเกินกว่าจะตอบ แต่ฉันรู้ว่าเขาจะไม่ไปต่อแน่ถ้าฉันไม่พูด "ฉ...ฉันไม่ซิงแล้วค่ะ" ฉันกระซิบ เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยินเขาเอียงคอ สายตาหรี่ลงด้วยความสงสัยระคนใคร่ เหมือนเขายังไม่เชื่อสนิทใจ เขาพึม

เกรเซียหน้าฉันร้อนจนแทบไหม้ ไม่ใช่แค่หน้าหรอก ทั้งคอ ทั้งไหล่ ลามไปถึงปลายหู มันกลายเป็นสีแดงระเรื่อไปหมด มันมักจะเป็นแบบนี้เสมอเวลาฉันโกรธจัดเวลาที่ความโกรธแบบหาคำบรรยายไม่ได้พุ่งพล่านอยู่ในตัวเหมือนน้ำเดือด ฉันรู้สึกได้เลยว่ามันอยู่ใต้ผิวหนังและพร้อมจะระเบิดออกมา พระเจ้า ฉันแม่งเกลียดทุกอย่างในตอนนี้เลยความอับอายมันจุกอยู่ที่คอ ทั้งความละอาย ความสับสน และความหมดหนทางที่จำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ในขณะที่ไอ้สารเลวหน้าด้านคนนั้นทำเหมือนฉันเป็นแค่ยัยเด็กหิวผู้ชายที่ตะเกียกตะกายขึ้นเตียงเขาเพื่อเรียกร้องความสนใจไม่... ไม่สิ ฉันไม่ใช่ตัวร้ายของเรื่องนี้ ฉันคือเหยื่อต่างหาก! แต่ฉันกลับนั่งบื้ออยู่ตรงนั้นแล้วปล่อยให้เขาเดินออกไป โดยที่ต้องข่มคำด่าไว้ในใจเหมือนคนโง่แล้วดูตอนนี้สิ ฉันนั่งจมอยู่กับความคับแค้นใจ โดยมีศักดิ์ศรีที่มันพังยับเยินนองอยู่เต็มพื้น"อะแฮ่ม คุณผู้หญิงครับ" เสียงหนึ่งขัดจังหวะขึ้นฉันเงยหน้ามองขวับไปที่ผู้ช่วยหรืออะไรก็ตามแต่ที่เขาเป็น เขาไม่ได้มองฉันด้วยซ้ำ อย่างน้อยเขาก็ยังมีมารยาทพอที่จะไม่มองในขณะที่ฉันมีแค่ผ้าห่มผืนเดียวห่อตัวอยู่"ได้โปรดเถอะครับคุณ" เขาบ