เขาตบฉัน

เกรเซีย

เขาตบฉัน... เขาตบฉันเพื่อปกป้องไอ้ผู้ชายคนนี้

ฉันกุมแก้มตัวเองไว้ ยืนอึ้งอยู่กับที่ ความแสบร้อนไปทั่วผิว แต่นั่นไม่ใช่ความเจ็บที่แท้จริง หัวใจฉันเหมือนกำลังจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ

ฉันเงยหน้าขึ้น สบตาเขา ตาเขาเบิกกว้าง เหมือนเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าทำอะไรลงไป

"ก...เกรซี่..." เขาพูดเสียงในลำคอ "ผม..."

น้ำตาทำให้ตาฉันมัวอีกครั้ง และฉันก็ไม่คิดจะหยุดมันด้วย

ฉันไม่รู้ว่าที่ร้องไห้นี่เพราะโดนตบ หรือเพราะผู้ชายที่ฉันรักมากกว่าอะไรในโลกเพิ่งจะลงไม้ลงมือกับฉันกันแน่

ผู้ชายคนที่เคยเปิดประตูรถให้ฉัน คนที่เคยลูบหลังให้ตอนฉันปวดท้องตะคริว คนที่เคยร้องไห้ตอนฉันอาหารเป็นพิษเพราะเขาทนเห็นฉันเจ็บปวดไม่ได้

ชาร์ลส์คนนั้นเพิ่งจะตบฉันเพื่อปกป้องชู้รัก

ฉันถอยหลังออกมาช้าๆ หายใจถี่รัวเหมือนสูดอากาศเข้าปอดไม่พอ มือที่ทิ้งข้างลำตัวสั่น

"เกรซี่ ได้โปรด" เขาพูดพลางก้าวเข้ามาหา "ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมแค่—"

"อย่ามาแตะตัวฉันนะ ชาร์ลส์!" ฉันกรีดร้องลั่น

เขาชะงักและยืนแข็งทื่อ มือยังค้างอยู่กลางอากาศ เขาถอยหลังกลับไป ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกผิด

มาร์คหรือชื่อเหี้ยอะไรนั่นเดินมาข้างหลังแล้ววางมือลงบนหลังชาร์ลส์อย่างนุ่มนวล

"ไม่เป็นไรหรอกชาร์ลส์ ฉันรู้ว่านายไม่ได้ตั้งใจ นายน่ะอ่อนโยนเกินไปสำหรับเรื่องพวกนี้"

หน้าอกฉันบีบรัดแน่น เหมือนโดนอะไรบางอย่างบดขยี้ ฉันมองดูพวกเขาสองคน ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนเป็นคนโดนกระทำ เหมือนฉันเป็นฝ่ายบุกเข้ามาทำลายความสงบของพวกเขา

ให้ตายสิ มันเจ็บ เจ็บโคตรเลย

ฉันหลับตาลงครู่หนึ่ง พยายามตั้งสติหายใจ เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มพับลงไปกับพื้น

ฉันลืมตาขึ้นมาเห็นชาร์ลส์มองฉันด้วยสายตาสมเพช มาร์คยังคงแสยะยิ้มสะใจ ฉันกลืนน้ำลายลงคอ พูดออกไปเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน "ฉันมีคำถามเดียวจะถามนาย ชาร์ลส์"

"อ...อะไรเหรอ?"

"นายมีอารมณ์กับผู้หญิงบ้างไหม?" เสียงฉันสั่น "กับฉันเนี่ย... มีบ้างไหม?"

ชาร์ลส์อ้าปากจะพูด แต่มาร์คหัวเราะขัดขึ้นมา "มันสำคัญด้วยเหรอ?"

ฉันไม่สนใจ จ้องตาชาร์ลส์ เขาหลบตาลงแล้วกระซิบ "ผมขอโทษ"

แค่คำเดียวฉันก็เข้าใจแจ่มแจ้ง เขาเป็นเกย์ ผู้ชายที่ฉันกำลังจะแต่งงานด้วยในอีกไม่กี่วันนี้เป็นโคตรเกย์

"ล...แล้วทำไม? ทำไมนายทำแบบนี้กับฉัน? หลอกให้ฉันมีความหวังทำไม? ถ้านายเป็นเกย์ นายจะแกล้งทำเป็นรักฉันทำไม?!"

"ผมขอโทษนะเกรซี่" เขาพูดซ้ำ เหมือนคำขอโทษจะอุดรูโหว่ในอกฉันได้ เหมือนจะอธิบายได้ว่าทำไมผู้ชายที่ฉันไว้ใจที่สุดถึงกลายเป็นคนที่ทำร้ายฉันได้เจ็บแสบที่สุด

"ไม่" ฉันส่ายหัว เสียงเริ่มแข็ง "ไม่ต้องมาขอโทษ ตอบคำถามเฮงซวยๆ นั่นมาซะ"

"คุณก็รู้ว่าพ่อแม่เราอยากให้แต่งงานกัน" จู่ๆ ชาร์ลส์ก็พูดเสียงต่ำ "ตอนพ่อแม่รู้ว่าผม... ชอบผู้ชาย พวกเขาโกรธมาก เขาไม่อยากมีลูกเป็นเกย์ เขาอยากได้ลูกที่ปกติ เขาบีบให้ผมทำแบบนี้เกรซี่ เขาคิดว่าการแต่งงานจะช่วยมันได้ ว่าคุณจะช่วยแก้ปัญหาได้ ผมไม่ได้ตั้งใจจะ—"

"เลิกพูดไร้สาระสักที ชาร์ลส์" ฉันตวาด

เขาชะงัก เขาคงไม่เคยเห็นฉันมุมนี้มาก่อน เพราะตอนอยู่กับเขา ฉันเป็นแค่ผู้หญิงน่ารักใสซื่อมาตลอด

"นายคิดจริงๆ เหรอว่าฉันจะเห็นใจนายตอนนี้? หลังจากที่นายทำทุกอย่างลงไป?"

เขาอ้าปากจะพูดอีก แต่ฉันไม่ยอมให้พูด

"นายใช้ฉันเป็นแค่เครื่องมือ เป็นแค่ตัวละครบังหน้าให้พ่อแม่นาย เป็นเจ้าสาวแสนสมบูรณ์แบบเพื่อให้นายดูแมน และฉันก็รักนาย... โถ่เอ๊ย ฉันก็รักนายทั้งที่นายทำเหี้ยกับฉันขนาดไหน ทั้งที่นายเย็นชา ทั้งที่นายดูห่างเหินเวลาอยู่บนเตียง ฉันก็คิดไปเองว่านายเครียด เรื่องงาน หรือเรื่องอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เรื่องนี้ แต่นานหลอก... นายปั่นหัวฉันมาตั้งแต่ต้น"

ฉันกะพริบตาไล่น้ำตาที่เอ่อขึ้นมาอีกครั้ง โกรธตัวเองมากที่ยังร้องไม่หยุด "ถ้านายบอกความจริงตั้งแต่แรกที่เจอ... ฉันก็คงจะเข้าใจ ฉันก็คงจะช่วยนายไปแล้ว แต่นายกลับเลือกที่จะโกหก นายปล่อยให้ฉันตกหลุมรักนาย ปล่อยให้เชื่อว่าเรามีอะไรที่มันจริงใจต่อกัน"

"อย่ามาป้ายความผิดให้พ่อแม่นายเลย" ฉันพูด "นายก็เลวเหมือนกันนั่นแหละ อย่าเอาเรื่องรสนิยมทางเพศมาเป็นข้ออ้างในการนอกใจ!"

"ผมเสียใจจริงๆ" เขาพูดพลางก้มมองพื้น

ฉันใช้หลังมือปาดน้ำตาอย่างแรง "เก็บคำขอโทษนายไว้เถอะ ฉันไม่ต้องการ"

นิ้วฉันสั่นขณะจับแหวนบนมือ มันคือแหวนหมั้นของเรา

ฉันจำคืนที่เขาให้แหวนวงนี้ได้ จำตอนที่ฉันร้องไห้ จูบเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า สัญญาว่าจะไม่ถอดมันออกเลย และตอนนี้ ฉันกำลังจะทำในสิ่งที่ฉันไม่เคยจินตนาการถึงมาก่อน

ฉันค่อยๆ ถอดมันออก ช้าๆ ราวกับเนื้อเหล็กนั่นมันแผดเผาผิวฉัน แล้วเขวี้ยงมันลงที่ปลายเท้าเขา

"เราจบกันแค่นี้ ชาร์ลส์" ฉันพูดเสียงเรียบ "ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเศษสวะอย่างนาย หรือครอบครัวขยะๆ ของนายอีก"

ชาร์ลส์ส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ "คุณทำแบบนั้นไม่ได้นะเกรซี่ ผมรู้ว่าคุณโกรธ แต่นี่มัน... มันคือข้อตกลงทางธุรกิจนะ คุณก็รู้ ครอบครัวเรา—"

ฉันหัวเราะออกมาแห้งๆ "ข้อตกลงทางธุรกิจ"

งั้นสำหรับเขา เรื่องทั้งหมดมันก็แค่นี้เองสินะ ฉันเป็นแค่ข้อตกลงทางธุรกิจ

"ก็ได้! งั้นฉันก็จะเดินออกไปจากข้อตกลงธุรกิจสุดที่รักของนาย ไปหาคนอื่นที่พร้อมจะขายตัวให้กับคำโกหกของนายเอาเองเถอะ ฉันเลิกเล่นบทบาทนี้แล้ว"

ฉันมองตาเขา และเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นความกลัวในนั่น

"เห็นหน้านายแล้วฉันขยะแขยง" ฉันกระซิบ "ฉันเสียใจมากที่เคยตกหลุมรักนาย"

"เกรเซีย—" เขาทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ฉันไม่รอฟังคำโกหกต่อไป ฉันหันหลังเดินออกมา ทิ้งทั้งแหวน ทั้งงานแต่ง ทั้งชีวิตที่ฉันนึกว่าสร้างมาด้วยกัน และทิ้งผู้ชายที่ไม่เคยรักฉันเลยแม้แต่นิดเดียว