คู่หมั้นของฉันเป็นเกย์

เกรซี่

คู่หมั้นของฉันเป็นเกย์

ความคิดนั้นมันดังก้องอยู่ในหัวขณะที่ฉันยืนแข็งทื่อ มองภาพตรงหน้าที่ไม่มีวันลบเลือนไปจากตาได้ ฉันมองผู้ชายที่กำลังกระแทกใส่รูตูดคู่หมั้นของฉัน และมองชาร์ลส์ที่ครางเหมือนอีตัวติดสัด

นี่คือคู่หมั้นของฉัน ผู้ชายที่ฉันกำลังจะแต่งงานด้วยในอีกห้าวัน ผู้ชายที่ฉันร่วมเตียง ร่วมอนาคต และใช้ชีวิตด้วยกันมาตลอดห้าปีเต็ม

แต่เขากลับอยู่ตรงนั้น ถ่างขาออกกว้าง ตาเหลือกขึ้นข้างบนด้วยความเสียวที่ฉันไม่เคยเห็นบนใบหน้าเขาเลยเวลาที่อยู่กับฉัน

ฉันหายใจไม่ออก ทุกอย่างรอบตัวมันหมุนติ้ว เสียงเนื้อกระทบกันเนื้อดังก้องไปทั่วห้อง

ฉันอยากจะเบือนหน้าหนีแต่ทำไม่ได้ ตาของฉันยังคงจ้องนิ่ง ราวกับสมองไม่ยอมรับรู้ว่านี่คือเรื่องจริง

"อ๊า... แม่ง... มาร์ค... ใช่... ฉันโคตรชอบเลย... เชี่ย... ของนายใหญ่ชะมัด" ชาร์ลส์ครางออกมา และคำพูดพวกนั้นมันกระแทกหน้าท้องฉันเหมือนโดนหมัดรัวใส่

ฉันรีบเอามือปิดปาก กดไว้แน่นเพื่อไม่ให้ขย้อนความคลื่นไส้ออกมา หัวใจเหมือนโดนกระชากออกจากอกแล้วโยนลงเครื่องย่อยขยะ นี่มันฝันร้ายใช่ไหม? ฉันกำลังจะตื่นขึ้นมาในคอนโดของเรา ข้างๆ เขา โดยมีอ้อมแขนเขาโอบกอดฉันไว้ และเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม?

"เชี่ย...อย่างงั้นแหละ ชาร์ลส์ ที่รัก" ไอ้ผู้ชายคนนั้นคราง "รับลูกชายของฉันไป รับมันเข้าไปเต็มๆ"

"อ๊า แด๊ดดี้! เอาไอ้ลูกชายอันใหญ่ของแด๊ดดี้มาให้หนู!!!"

น้ำตาร้อนผ่าวเอ๋อล้นขอบตา เข่าฉันทรุดลง จนต้องจับประตูพยุงตัวไว้ แด๊ดดี้? เขาไม่เคยเรียกฉันด้วยชื่ออะไรเลยตอนอยู่บนเตียง ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย? เขาไม่เคยดูสนใจเรื่องเซ็กซ์กับฉันเลยด้วยซ้ำ สองนาที... นั่นคือเวลาทั้งหมดที่เขาใช้ก่อนจะเสร็จ ทุกครั้งที่ฉันขอให้เขาทำต่อ เขาจะบอกว่าเหนื่อย หรือไม่ก็ส่งสายตารังเกียจมาให้ก่อนจะเดินหนีไป

ความคิดฉันแล่นพล่านจนฉันกู่ไม่กลับ

เขาเป็นเกย์เหรอ? หรือไบ? เขาเป็นแบบนี้มาตลอดเลยใช่ไหม? เขาเสแสร้งกับฉันมาตลอดเลยเหรอ? ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทั้งรอยจูบ ทุกครั้งที่บอกว่ารัก ทุกแผนการในอนาคต... มันคือเรื่องโกหกทั้งหมดเลยใช่ไหม?

ฉันรู้สึกอัปยศ คลื่นไส้ และเหมือนคนโง่

ผู้หญิงเขาจัดการกับเรื่องนี้ยังไง? พวกเขาทำตัวยังไงเมื่อรู้ว่าคู่หมั้นที่คิดว่าแมนทั้งแท่ง กำลังโดนผู้ชายอีกคนสอยตูดจนหลังแอ่นไม่กี่วันก่อนแต่งงาน? แต่ฉันพูดอะไรเนี่ย? ผู้หญิงส่วนใหญ่คงไม่เคยจับได้หรอกว่า ว่าที่สามีในอนาคตกำลังโดนกระแทกโดยผู้ชายคนอื่นหรอก

ฉันรู้สึกถึงอะไรบางอย่างเปียกชื้นบนแก้ม พอยกมือขึ้นแตะหน้า... ถึงได้รู้ว่าตัวเองกำลังร้องไห้

"เชี่ย... ใช่... ฉันจะเสร็จแล้ว!!" ชาร์ลส์ครางลั่นจากบนเตียง

ฉันส่ายหัวช้าๆ ราวกับว่าถ้าส่ายแรงพอ ฉันจะตื่นขึ้นมาจากความจริงที่บิดเบี้ยวนี่ได้ แต่เสียงหอบหายใจของเขา ภาพที่พวกเขากำลังนัวเนียกันมันยังอยู่ตรงนั้น

ฉันหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "รู้อะไรไหม?" ฉันพูดด้วยเสียงแหบที่ดังกว่าเสียงกระซิบเพียงนิดเดียว "นายมันหน้าด้านจริงๆ ชาร์ลส์"

ทั้งคู่ชะงัก ชาร์ลส์หันหน้ามามองฉันทันที ตาเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เขาตะเกียกตะกายหนีจากผู้ชายที่อยู่ระหว่างขา คว้าผ้าห่มใกล้ตัวมาคลุมร่างไว้เหมือนว่ามันจะลบภาพอุบาทว์ที่ฉันเพิ่งเห็นไปได้

"ก...เกรซี่..." เขาตะกุกตะกัก เสียงสั่น "คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่?"

ฉันพิงผนังแน่นขึ้น ใช้หลังมือที่สั่นปาดน้ำตา พยายามประคองตัวไม่ให้ล้มฟุบลงไป

"ฉันมาทำอะไรที่นี่งั้นเหรอ?" ฉันย้ำช้าๆ จ้องตาเขา "นั่นคือคำแรกที่นายจะพูดใช่ไหม? หลังจากที่ฉันเดินมาเห็นภาพเหี้ยๆ นี่?"

เขาส่ายหัว มือยังกำผ้าห่มแน่น "ไม่... ไม่นะ มันไม่ใช่อย่างที่เห็น..."

"ไม่ใช่อย่างที่เห็น? ไม่ใช่อย่างที่เห็นเนี่ยนะ?!"

ฉันผลักตัวเองออกจากผนัง ขาสั่น มือสองข้างกำหมัดแน่น

"ชาร์ลส์ นายสวมเขาให้ฉันกับผู้ชาย ในเตียงของเรา ในบ้านที่เราซื้อเพื่อจะอยู่ด้วยกันหลังแต่งงาน นายกำลังแหกตูดให้คนอื่นเอา ครางชื่อมันเหมือนไม่เคยโดนเย็ดมาก่อน แล้วนายยังมีหน้ามาบอกว่าไม่ใช่อย่างที่เห็นอีกเหรอ? แล้วที่เห็นเนี่ยมันเรียกว่าอะไร?!"

เขาอ้าปากค้างแต่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา หน้าเขาบิดเบี้ยวขณะมองมาที่ฉันด้วยความละอาย รู้สึกผิด และที่สำคัญคือ... ความกลัว

"นายมันสารเลว" ฉันด่า "หลังจากทุกอย่างที่ฉันทำให้นาย หลังจากห้าปีที่ซื่อสัตย์ อดทน วางแผนอนาคตเฮงซวยด้วยกัน นี่คือสิ่งที่ฉันได้รับตอบแทนเหรอ? นี่คือตัวตนจริงๆ ของนายตอนฉันไม่อยู่งั้นสิ? กล้าดียังไงมาทำแบบนี้!"

ไอ้ผู้ชายที่เพิ่งจะถอดตัวออกมาจากรูเขาเมื่อกี้กลอกตาแล้วลุกขึ้นนั่ง "พระเจ้า" มันพึมพำ "โคตรดราม่า"

เขาเริ่มสวมเสื้อผ้าอย่างไม่ทุกข์ร้อน "ฉันไม่อยากซวยกับเรื่องยุ่งๆ นี่ด้วยนะชาร์ลส์ ฉันไปละ"

ชาร์ลส์หันไปหาเขาทันทีด้วยความลนลาน "มาร์ค เดี๋ยว— ฉันขอโทษ ฉันไม่รู้ว่า—"

มาร์คตัดบทพร้อมโบกมือปัดๆ "ช่างมันเถอะ แต่นายพูดถูกเรื่องเธอนะ แม่นี่โคตรดราม่า"

นั่นแหละคือจุดจบ ฟางเส้นสุดท้ายในตัวฉันขาดร่างกายสั่นด้วยความโกรธแค้น ทำไมพวกเขาถึงทำเหมือนเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติ? ทำไมพวกมันไม่ลงไปคุกเข่าอ้อนวอน? ทำไมไม่มีใครร้องไห้นอกจากฉัน? ไอ้ผู้ชายนั่นดูไม่ตกใจเลยด้วยซ้ำ แปลว่ามันรู้ว่าชาร์ลส์มีแฟนอยู่แล้ว แต่ก็ยังเสนอหน้ามาเย็ดกันบนเตียงของฉัน

"ไอ้เหี้ย!"

ฉันพุ่งตัวเข้าไปหาเขา เงื้อมือขึ้นพร้อมจะฟาดหน้าให้สมกับความระยำ แต่ก่อนจะถึงตัว ชาร์ลส์ก็ขยับตัวมาอย่างเร็ว

"หยุดนะเกรซี่!" เขาตะโกน คว้าข้อมือฉันแล้วกระชากกลับ แรงบีบนั้นแน่นจนนิ้วจิกเข้าไปในผิว "คุณทำบ้าอะไรเนี่ย?!"

"ฉันทำอะไรเหรอ?" ฉันถ่มน้ำลายใส่ด้วยสายตาลุกเป็นไฟ "ถอยไปไอ้สารเลว! รอคิวมึงไปก่อน!"

ฉันสะบัดตัวจะพุ่งไปหามาร์ค แต่ชาร์ลส์ก้าวมาขวางข้างหน้าไว้อีกรอบ "อย่ามาประสาท" เขาพูดเสียงเย็น "ผมไม่ยอมให้คุณแตะต้องเขาหรอก อย่าแม้แต่จะคิด"

หัวใจฉันร่วงหล่น น้ำเสียงเขาดู... ปกป้องเหลือเกิน

ไอ้คนที่เขาเป็นชู้ด้วย ไอ้คนที่เพิ่งจะเยาะเย้ยฉัน ยิ้มเย้ยใส่ แล้วเดินลงจากเตียงคู่หมั้นฉันเหมือนอยู่ในหนังซิทคอมเฮงซวยสักเรื่อง

"ทำไม?" ฉันกระซิบอย่างอึ้งๆ "ทำไมนายต้องปกป้องเขา? นายปกป้องเขาจริงๆ เหรอกับสิ่งที่นายทำกับฉันเนี่ยนะ? นายไม่ควรจะคุกเข่าอยู่ตอนนี้หรือไง?!"

ข้างหลังชาร์ลส์ มาร์คใส่เสื้อผ้าโดยไม่คิดจะซ่อนความสะใจบนหน้าเลย แล้วเขาก็มองมาที่ฉันเหมือนฉันเป็นขี้หมาที่ติดอยู่ใต้รองเท้า

"จะตกใจไปทำไม?" เขาพูดพลางยักไหล่ "นี่เธอหลงเชื่อจริงๆ เหรอว่าเขาเคยชอบเธอน่ะ? ใช้สมองหน่อยนะสาว"

ฉันอ้าปากค้างแต่ไม่มีเสียง

"ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องครอบครัวมาเกี่ยว" มาร์คพูดต่อ "เธอคิดจริงๆ เหรอว่าเขาจะปรายตามองคนอย่างเธอ?"

ตาฉันมัวด้วยความโกรธ ได้ยินเสียงเลือดสูบฉีดในหู "ปล่อย" ฉันกัดฟัน พยายามกระชากแขนออก "ปล่อยเดี๋ยวนี้ ชาร์ลส์!"

"ไม่!" เขาตะคอกใส่ "หยุดได้แล้วเกรซี่!"

ฉันผลักเขาแรงพอที่จะทำให้เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วพุ่งไปหามาร์ค เตรียมจะตบหน้าสะใจๆ นั่นให้คว่ำ แต่ชาร์ลส์ก็เข้ามาขวางทาง และในชั่วพริบตา เขาก็เงื้อมือตบหน้าฉันแทน

หน้าฉันหันไปตามแรงตบ แก้มร้อนฉ่าจากการตบอย่างแรง

"อย่าสะเออะมาแตะต้องมาร์ค!"