All Chapters of ได้โปรด...แด๊ดดี้: Chapter 11 - Chapter 20

เกรเซียฉันผลักประตูกระจกของร้านบูติกเข้าไปกลิ่นกุหลาบสดและผ้าลินินอุ่น ๆ ลอยมาปะทะจมูก ฉันยืนนิ่งมองอยู่ครู่หนึ่งคู่รักเดินไปมาในโชว์รูม หัวเราะเบา ๆ จูงมือกัน เจ้าสาวลองผ้าคลุมหน้า หมุนตัวไปมาหน้ากระจกในขณะที่คู่หมั้นมองด้วยสายตาเป็นประกายมันควรจะเป็นวันของเราฉันเคยจินตนาการว่าจะเดินผ่านประตูบานนี้เข้ามาพร้อมกับชาร์ลส์ จูงมือกัน ฉันนึกภาพเขาที่ยืนรอฉันอยู่ด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นตอนที่ฉันก้าวออกมาในชุดราตรีที่เลือกไว้เราจะหัวเราะด้วยกัน และเขาจะบอกว่าฉันสวยมากฉันส่ายหัว ไม่มีเวลามานั่งรำลึกความหลังแล้ว ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่ออาลัยอาวรณ์ ฉันมาเพื่อจุดประสงค์เดียวพนักงานหญิงหลังเคาน์เตอร์หันมามองฉันแล้วสีหน้าดูสดใสขึ้นทันที เธอแต่งตัวด้วยชุดสีชมพูพาสเทลตั้งแต่หัวจรดเท้า เซตผมมาอย่างดี และรอยยิ้มที่เหมือนหลุดออกมาจากนิตยสาร"คุณนายเกรเซีย!" เธอพูดเสียงใส รีบวิ่งเข้ามาจับมือฉัน "มาถึงแล้วเหรอคะ เยี่ยมเลย! ทุกคนเตรียมพร้อมสำหรับการลองชุดแล้วค่ะ พวกเขารออยู่ด้านหลังแล้ว!"ฉันตัวแข็งทื่อ "รบกวนเรียกฉันว่า คุณ เฉย ๆ ค่ะ"เธอหัวเราะคิกคักแล้วตีมือฉันเบา ๆ อย่างล้อเล่น "โธ่ อย่าเล

เกรเซีย(ภาพย้อนความหลัง)"เมื่อกี้เธอพูดว่า 'ฝัน' งั้นเหรอ?" ฉันกะพริบตามองชายหนุ่มที่หล่อจนแทบหยุดหายใจซึ่งกำลังค่อมร่างฉันอยู่ หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะไปเลย ให้ตายเหอะ เขาหล่อเป็นบ้า เหมือนสิ่งที่ถูกสลักออกมาจากจินตนาการของฉันเลย ฉันพยักหน้าช้า ๆ พร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่มุมปาก"ใช่ ฝันไง คุณน่ะชายในฝันของฉันเลย ถึงแม้จะยอมรับเถอะว่าไม่คิดว่าจะ... ดูภูมิฐานขนาดนี้" "คุณฮอตมาก อย่าเข้าใจผิดนะ แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะชอบคนอายุมากกว่า ถามจริงเถอะ ผู้ชายที่อายุเยอะกว่าเนี่ยฮอตเหมือนคุณทุกคนไหม?" ฉันพล่ามออกมาโดยไม่คิดฉันเลียริมฝีปาก สายตาเลื่อนต่ำลงไปตรงที่... ส่วนนั้นที่ทั้งหนาและร้อนผ่าวของเขากำลังกดทับลงบนจุดอ่อนไหวของฉัน ฉันหายใจสะดุด "อืม... ฉันว่าฉันเลิกเล่นกับพวกเด็กน้อยที่มีแต่ไอ้จ้อนอันจิ๋วได้แล้วล่ะ ฉันอยากได้อะไรที่มันใหญ่ ๆ กว่านี้"เขายักคิ้ว แล้วขมวดคิ้วยุ่งพลางเสยผมที่ยุ่งเหยิงของเขา เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง ท่าทางที่ฉันเริ่มรู้ซึ้งว่ามันคือการใช้ความคิดหนักหรือไม่ก็รำคาญสุดขีด พอเขาลืมตาขึ้นมา แววตานั้นก็ดูเข้มขึ้น เขาเอื้อมมือมาใช้นิ้วบังคับให้ฉันอ้าปาก หือ? เขาจะ

เกรซการอาบน้ำมันคือสวรรค์ชัดๆ ฉันไม่รู้เลยว่าตัวเองต้องการมันแค่ไหนจนกระทั่งน้ำอุ่นๆ กระทบผิว เมื่อเดินออกมาโดยมีผ้าขนหนูพันตัวอยู่ ฉันรู้สึกดีขึ้นจริงๆฉันเช็ดฝ้าบนกระจก มองเงาสะท้อนของตัวเอง แล้วยิ้มแห้งๆ ให้ตัวเอง ฉันยังดูเหมือนเดิมเหมือนเมื่อเช้า รอยดูดส่วนใหญ่จางลงไปแล้ว เหลือทิ้งไว้แค่รอยจางๆ ไม่กี่จุดเมื่อก้าวเข้าห้องนอน สายตาก็เหลือบไปเห็นเสื้อผ้าที่วางไว้บนเตียง เสื้อฮู้ดสีเทานุ่มๆ กับกางเกงขาสั้นสีดำรัดรูปฉันหยิบมันขึ้นมา มีกลิ่นยาสระผมมะลิราคาแพงและกลิ่นน้ำยาซักผ้ากลาเวนเดอร์ของเอเลนอร์จางๆฉันสลัดผ้าขนหนูออก กำลังจะสวมมัน แต่ก็ต้องชะงัก หน้าแดงก่ำเมื่อความทรงจำตอนที่ผู้ชายคนนั้นทำออรัลเซ็กส์ให้ฉันมันแว่บขึ้นมาอย่างแจ่มชัดฉันกัดริมฝีปากแน่น กอดเสื้อฮู้ดไว้แนบอก ความร้อนรุ่มไหลไปรวมตัวกันที่ท้องน้อยอย่างน่าอาย ฉันไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อนเลยชาร์ลส์ไม่เคยทำให้ฉันเลย เขาอ้างว่ามันไม่ถูกสุขลักษณะและผิดศีลธรรม มีแต่พวกผู้ชายหิวกระหายเท่านั้นที่ทำเรื่องแบบนั้น แต่ผู้ชายคนนั้นดูไม่เหมือนคนหิวกระหายเลย ถ้าจะพูดให้ถูก เขาดูเฉียบคมและช่างสังเกตมากกว่า เขามองฉันราวกับว่า

เกรซทันทีที่ได้ยินชื่อเขา วิญญาณฉันแทบจะหลุดออกจากร่างทุกคนกรูกันไปข้างหน้า เบียดเสียดพยายามจะสร้างความประทับใจให้ผู้ชายที่น่ากลัวที่สุดในตึกนี้ วินาทีนั้นฉันยังยืนอยู่ตรงนั้น แต่อีกวินาทีต่อมา ฉันก็ถูกกลืนหายไปในกำแพงมนุษย์ของพวกเด็กใหม่ที่กระตือรือร้นจะเรียกร้องความสนใจจากเขาขอบคุณพระเจ้านั่นจริงๆ ฉันไม่คิดอะไรทั้งนั่น วิ่งลูกเดียวเหมือนโจรตอนกลางวันแสกๆ ฉันผลักประตูกระจกที่ใกล้ที่สุดแล้วใส่เกียร์หมาไปที่โถงทางเดิน รองเท้าของฉันดังเอี๊ยดอ๊าดบนพื้นขณะเลี้ยวโค้ง หัวใจเต้นแรงมาก อะดรีนาลีนตะโกนก้องอยู่ในหูฉันหลับตาหลบเข้าตรงมุมกำแพง ทรุดตัวลงกับพื้น กอดเข่าแน่น หอบหายใจถี่เกือบไปแล้วไหมล่ะหน้าอกของฉันกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว เหมือนมันพยายามจะแหกซี่โครงหนีออกมาถ้าเขาเห็นฉัน ชีวิตฉันคงจบสิ้นฉันซบหน้าลงกับฝ่ามือ “นี่ฉันมาทำบ้าอะไรที่นี่เนี่ย?”วันนี้มันควรจะเป็นวันที่ดีสิ หลังจากที่เจอเรื่องซวยๆ มานับไม่ถ้วน มันควรจะเป็นโอกาสที่จะได้เริ่มต้นใหม่ที่ รี้ด คอร์ปอเรชั่น อย่างราชินีตัวแม่ ตั้งใจทำงาน ทำตัวให้ไร้ตัวตน และไม่ต้องมาทำตัวเหมือนอาชญากรที่คอยหลบหน้าคู่ขาคืนเดี

เกรซถ้ามีใครมาบอกฉันว่าปีศาจไม่มีจริง ฉันจะจ้องตาพวกเขากลับแล้วบอกความจริงให้ฟังมันมีจริง และฉันก็ดันทำพลาดมหันต์ที่เข้าไปพัวพันกับมันเข้าให้แล้วอะพอลโล รี้ด ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ใกล้จนแทบจะช่วงชิงลมหายฉัน การมีอยู่ของเขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนจะขาดใจตาย สายตาของเขาไม่ได้แค่มองมาเฉยๆ แต่มันเหมือนมองทะลุเข้าไปในตัวฉัน ราวกับว่าเขาเห็นทุกอย่างที่ไม่มีใครเคยมองเห็น สิ่งที่ฉันฝังมันไว้ลึกที่สุด... ส่วนที่ฉันไม่ยอมให้ใครได้สัมผัสสายตาของเขาค่อยๆ เลื่อนลงอย่างช้าๆ และดูเฉื่อยชา จากใบหน้าไล่ลงไปตามทุกส่วนในร่างกายฉันมันรู้สึกเหมือนเขากำลังใช้สายตาแก้ผ้าฉัน มองจนลอกคราบฉันออกทีละชั้นๆ ก่อนที่เขาจะวกสายตากลับมาสบตากับฉันอีกครั้ง ฉันสาบานได้เลยว่ามันมีประกายบางอย่างบนใบหน้าของเขาความตลกเหรอ? ความพึงพอใจหรือเปล่า? หรือสมองฉันแค่พยายามปกป้องตัวเองด้วยการทำให้รู้สึกว่าเรื่องนี้มันเป็นแค่ฝันร้ายประหลาดๆ กันแน่?“หืม” เขาพึมพำด้วยเสียงต่ำๆ เหมือนจะเบื่อ “เธอนี่ใช้เวลาคิดนานก่อนจะพูดจังนะ จะให้ฉันถือว่านั่นคือการยอมรับผิดของเธอได้หรือยัง?”ตาฉันเบิกโพล่ง “มะ... ไม่ใช่ค่ะ!”ฉันไม่ได้ตั้งใจจะตะ