All Chapters of น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว: Chapter 51 - Chapter 60

การเดินทางเริ่มต้นขึ้นหลานหลินอ๋องควบม้าอยู่เคียงข้างรถม้าของภรรยา เข้าไปไต่ถามบ้างเป็นครั้งคราว แวะพักเมื่อเห็นว่าสมควรแก่เวลา เป็นการเดินทางที่ไม่ได้เร่งรีบ แต่ก็ไม่ได้จะชักช้าอืดอาด ใช่ว่าไม่อยากใช้เวลากับสองแม่ลูก แต่เพราะเกรงว่าทั้งสองจะเหนื่อยเกินไปเนื่องจากไม่เคยเดินทางไกลหลานหลินอ๋องจึงไม่คิดกระชับความสัมพันธ์กับเหยียนหรานในเวลาเช่นนี้จนเวลาล่วงเลยมาครบห้าวันขบวนรถม้าของหลานหลินอ๋องก็เข้าเขตเมืองหลวง อ๋องแม่ทัพกล้าเปลี่ยนมานั่งในรถม้าร่วมกับครอบครัวเมื่อถึงเมืองหลวง เขาจัดแจงเปลี่ยนชุดบุตรชายเสียใหม่ให้เหมาะสมกับการเข้าวังอ๋องไปเป็นท่านชายน้อยในนั้น แม้เด็กน้อยจะมุ่ยหน้าไม่พอใจเพราะเสื้อผ้าที่หนาจนเหงื่อออกก็ตาม“อาเฟิงอย่าทำแบบนี้ อาเตี่ยเจ้าอุตส่าห์หาอาภรณ์ดี ๆ มาให้ใส่ ไม่ขอบคุณแล้วยังทำหน้าเช่นนี้ใช้ได้ที่ไหน” เหยียนหรานดุบุตรชาย แม้จะไม่ชอบใจที่จางต้าเหลียนพยายามยัดเหยียดอาภรณ์ราคาแพงให้กับบุตรชายแต่กระนั้นสิ่งที่อาเฟิงแสดงออกมานั้นก็ไม่ควรเช่นกัน สุดท้ายจึงจำใจดุบุตรชายเพื่อไม่ให้เอาแต่ใจมากเกินไป อีกอย่างพวกนางกำลังจะเข้าวังอ๋องหากแต่งตัวเฉกเช่นที่อยู่เปี้ยนเหลียงก็คงไ

เมื่อจบเรื่องที่ตระกูลหวง หลานหลินอ๋องและครอบครัวก็เดินทางกลับวังอ๋อง ผู้คนทั้งวังแตกตื่นวิ่งชุลมุนเพราะไม่คิดว่าหลานหลินอ๋องจะกลับมาโดยไม่บอกไม่กล่าว แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นพ่อเว่ยก็ยั้งมีสีหน้าแช่มชื่นยืนต้อนรับหลานหลินอ๋องพลางลอบมองสตรีงามและเด็กน้อยที่ถอดแบบหลานหลินอ๋องในวัยเยาว์มาไม่ผิดเพี้ยน เพียงเท่านี้พ่อบ้านผู้เฒ่าก็ทราบในทันทีว่าสตรีและเด็กน้อยที่มากับหลานหลินอ๋องนั้นคือผู้ใด“รบกวนพ่อบ้านจัดห้องให้อาเฟิงด้วย แล้วก็ให้คนขนของชายาไปยังห้องนอนของข้า”“ขอรับ” พ่อบ้านเว่ยรับคำ แม้ว่าสาวใช้โดยรอบจะหูผึ่งกับสิ่งที่ได้ยินชายาหากสตรีที่ท่านอ๋องมาพานั้นคือชายา แล้วสตรีที่ถูกสั่งให้ไปอยู่เรือนหลังเล่ามีสถานะอันใด หรือข่าวลือที่ว่าหลานหลินอ๋องซุกสตรีไว้ต่างแดนจะเป็นเรื่องจริงกันเล่ามีเรื่องสนุกปากให้นำไปเล่าในโรงน้ำชาเสียแล้ว...หลานหลินอ๋องเดินนำเหยียนหรานและบุตรชายไปยังห้องรับรอง เพราะห้องของอาเฟิงยังไม่ได้ตระเตรียมจึงต้องนั่งรอให้พ่อบ้านจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อ

หลานหลินอ๋องแสร้งไปนั่งปรับทุกข์กับพ่อบ้านที่ตนนั้นนับถือไม่ต่างจากญาติมิตร แสร้งถอนหายใจนับสิบครั้งเพื่อให้อีกฝ่ายทราบถึงความหนักใจเหลือคณา ตัดพ้อไปอีกสำทับ ปิดท้ายด้วยการยกยอบุตรและภรรยาที่พามาจากเปี้ยนเหลียงเป็นอันจบพิธี กลับไปหาเหยียนหรานในห้องหอได้อย่างสบาย แต่กระนั้นหลานหลินอ๋องกลับนิ่วหน้าเมื่อเห็นใบหน้ากลม ๆ ของบุตรชายที่ยิ้มร่านั่งอยู่กลางเตียงนอนประเสริฐ! ภรรยาของจางต้าเหลียนช่างประเสริฐยิ่ง!ทั้ง ๆ ที่จะตักตวงเวลานี้ให้หนำใจแต่ทว่าแม่กวางน้อยกลับไม่ยินยอมพร้อมทั้งสรรหาตัวช่วยมาอย่างเสร็จสรรพ!“อาเหนียงไปไหน แล้วอาเฟิงมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”“อาเหนียงไปรับมาขอรับ ตอนนี้อาเหนียงกำลังไปเอาน้ำชามาให้อาเตี่ยของรับ อาเหนียงบอกว่าก่อนนอนต้องดื่มชารสอ่อนจะได้หลับสบาย”หลานหลินอ๋องภาวนาว่าขอให้เป็นชาจริง ๆ หาใช่ชาที่ปนไปด้วยยาที่ทำให้เขาหลับใหลไร้สติก็แล้วกัน...แต่ในเมื่อไม่อาจทำสิ่งใดได้ จึงถอนหายใจอย่างปลงตก สาวเท้าไปนั่งเคียงกับบุตรชายที่เตียงกว้าง ทั้ง ๆ ที่ควรจะบึ้งตึงด้วยความไม่พอใจแต่บัดนี้กลับแย้มยิ้ม เพราะเขาชมชอบอยู่ไม่น้อยที่เหยียนหรานคิดอ่านใจเขาอย่างแจ่มแจ้ง ก็มารอดูเ

“เรียกเข้ามาเช่นนี้คงรบกวนหลานหลินอ๋องและชายาที่เพิ่งเดินทางมาถึงเมืองหลวง อย่างไรข้าต้องขออภัยด้วย”“มิได้พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมและชายายินดียิ่งที่ได้เข้าเฝ้าเช่นนี้”“ที่เรียกมาวันนี้เพราะมีเรื่องมากมายที่จะสนทนาด้วย... พวกท่านเองก็คงจะพอทราบกระมังเรื่องศึกที่ชายแดนเปี้ยนเหลียง”“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมถูกส่งไปที่นั่นเพราะเรื่องนี้โดยเฉพาะ แต่หากมีการแต่งตั้งแม่ทัพใหญ่กระหม่อมเกรงว่าเรื่องที่กระหม่อมทำมาทั้งหมดจะ...”“อย่ากังวลไปเลย ข้าจะจัดการเรื่องนั้นให้ แต่ข้าขอเพียงอย่างเดียว...”หลานหลินอ๋องสบตากับภรรยาก่อนจะหันไปมองหงส์งามในยามนี้ “ขอให้ท่านภักดีกับเรายิ่งกว่าโอรสสวรรค์ ภักดีต่อโอรสของเราที่จะกำลังเกิดมายิ่งกว่าผู้ใดในชีวิต”หลานหลินอ๋องและเหยียนหรานที่ได้ยินก็เดาได้ไม่อยากว่าสิ่งใดที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้... ทุกอย่างกำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว สงครามภายในกำลังก่อตัวโดยผู้ที่จุดไฟเริ่มเรื่องราวทั้งหมดคือหวงตี้ทั้งสิ้นแต่แล้วอย่างไรเล่าในเมื่อตอนนี้หลานหลินอ๋องก็ไม่ต่างอะ

ต่อให้เหยียนเฟิงจะกล่าวว่าอยากมีน้องแต่ใช่ว่าบิดามารดาจะยอมตามใจเจ้าปีศาจน้อย และถึงแม้ว่าหลานหลินอ๋องอยากให้ความปรารถนาของบุตรชายเป็นจริงมากเพียงใดก็ต้องข่มใจเอาไว้ เพราะมารดาของเด็กน้อยนั้นใจแข็งเกินผู้ใด ต่อให้เหยียนเฟิงไม่ได้มานอนร่วมเตียงนางก็ยังคงเอาแต่นอนหันหลังให้เขาอยู่ทุกคืนวัน และหลานหลินอ๋องก็ตระหนักได้เป็นอย่างดีว่าเขาไม่อาจรีบร้อนเอาแต่ใจได้ ดังนั้นในเวลานี้เขาคงได้แต่ปลอบใจบุตรชายไปพลาง ๆ ว่าน้องที่อีกฝ่ายปรารถนานั้นอาจจะต้องใช้เวลาเสียหน่อย...วันพิธีแต่งตั้งแม่ทัพใหญ่ได้เริ่มขึ้นแล้ว ขุนนางน้อยใหญ่ต่างตบเท้าเข้าวังหลวงด้วยสีหน้าแตกต่างกันไป แต่กระนั้นหลานหลินอ๋องขุนพลคนสำคัญของแคว้นกลับนั่งทอดอารมณ์มองบุตรชายคัดอักษรอยู่ที่วังอย่างไม่รีบร้อนก็ไม่รู้จะรีบไปทำไม เพราะไม่ใช่งานตัวเอง ฉะนั้นจึงอ้อยอิ่งถ่วงเวลาอยู่แบบนี้“วันนี้มีอาจารย์มาสอนอาหยวน อาเฟิงอยากไปเรียนด้วยไหม”เหยียนเฟิงเงยหน้ามองบิดา ก่อนจะพยักหน้าตอบรับโดยที่ไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ ส่วนผู้เป็นบิดาก็ลูบศีรษะบุตรชายก่อนจะไปแจ้งพ่อบ้านให้จัดการเรื่องการเรียนของอาหยวนและอาเฟิง ถึงแม้ว่าอาจารย์ที่ว่านั่นจะเป็