น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว

สตรีใกล้คลอดร้องโอดโอย การคลอดลูกสร้างความเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าบาดแผลใด ๆ ที่เคยได้รับ แต่ต่อให้เจ็บปวดปางตายเพียงใด ‘เหยียนหราน’ ก็ยังมีแรงด่าทอได้อย่างไม่ยั้งปาก

.

“เจ้าลูกเต่าบัดซบจางต้าเหลียน! ทิ้งข้าไปไม่พอ ยังทิ้งเจ้าปีศาจน้อยไว้ในท้องข้าอีก!”

.

“โธ่เอ๊ย! รีบออกมาได้แล้ว! เจ้าปีศาจน้อย!”

.

“มารดาเถอะ! เจ้าขี้ขลาดเช่นบิดาเจ้าหรืออย่างไรถึงไม่รีบออกมา!”

.

หมอตำแยที่เฝ้าดูต่างเศร้าสลด ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนล้าประหนึ่งกับกำลังต่อสู้อยู่ก็มิปาน เฝ้าปลอบประโลมสตรีใกล้คลอดด้วยคำพูดแสนหวานแต่กระนั้นก็ได้คำพูดผรุสวาทกลับสะท้อนกลับคืนมา

ช่างเป็นการทำคลอดที่เหนื่อยเหลือเกิน...

.

ห้องทำคลอดที่คล้ายกับสนามรบได้จบลงแล้ว คราบเลือดถูกชำระล้าง ร่างกายของเด็กชายที่สร้างความยากลำบากให้กับมารดาร้องดังลั่น แสดงตนว่าแข็งแรงเป็นที่น่าพอใจ ส่วนมารดายังสลบไสลเพราะความเหนื่อยล้า หมอตำแยที่ทำคลอดได้แต่นั่งพัดวีให้กับตนเองที่ผ่านการทำคลอดที่เหนื่อยปานขาดใจเช่นนี้มาได้

“ขอบคุณท่านหมอจริง ๆ นี่น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนายข้า”

หญิงชราตาลุกวาวคว้าถุงเงินไว้โดยพลัน ประหนึ่งว่าถ้าชักช้าจะมีผู้ใดมาฉกชิงไป และก่อนจะลากลับก็บ่นกระปอดกระแปดถึงความยากลำบากในการทำคลอดครั้งนี้ จนซือเยว่ได้แต่ฝืนยิ้มและรีบส่งแขกกลับทันที ก่อนจะหันมาปรนนิบัตินายของตนอีกครั้ง นางพินิจใบหน้าของเด็กแรกเกิดที่ดูไม่คล้ายกับสตรีผู้ให้กำเนิดแม้แต่น้อย แต่หากให้นางคาดเดา เด็กน้อยผู้นี้คงถอดแบบบิดามาอย่างไม่ผิดเพี้ยนกระมังซือเยว่เองก็ไม่แน่ใจ เพราะนางไม่เคยเห็นบิดาของเด็กน้อยผู้นี้เลย...

ซือเยว่คือคนที่เหยียนหรานยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือในยามจนตรอก นางจำได้ดีว่าในวันนั้นนางเป็นเพียงหัวขโมยที่ขโมยหมั่นโถวจากร้านของเหยียนหรานที่กำลังตั้งครรภ์ใหญ่เท่าลูกแตงโม แต่แทนที่นางจะโมโหเหยียนหรานกลับหยิบยื่นน้ำใจให้สตรีไร้หัวนอนปลายเท้ามิขาด แลกกับการที่ต้องนั่งฟังนางด่าสามีในทุก ๆ วัน

สามีของเหยียนหรานกล่าวกับนางเอาไว้ว่าจะไปทำการค้าหาเงินเพื่อครอบครัว

แต่ไปหาถึงไหนนางก็มิทราบเพราะป่านนี้แล้วอีกฝ่ายก็ยังไม่กลับมา อีกทั้งเหยียนหรานก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าตั้งครรภ์ก็ที่อีกฝ่ายหนีหายไปแล้ว

เหยียนหรานเคยเล่าว่ามีหลายคนเคยเห็นสามีของนางที่อีกเมืองหนึ่ง บุรุษชั่วคนนั้นเดินกับสตรีงามใบหน้าเปื้อนยิ้มมีความหนักหนา แม้จะเป็นแค่การเล่าผ่านคนที่นางรู้จัก แต่กระนั้นความเดือดดาลของสตรีที่ตั้งครรภ์ก็ร้ายแรงจนด่าทอสามีในทุก ๆ วันได้ไม่ยั้งปาก

ซือเยว่คิดว่านี่อาจเป็นหนึ่งในพรสวรรค์ของเหยียนหรานก็เป็นได้...

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ต่อให้เรื่องที่นางได้ยินเป็นเพียงเรื่องเท็จก็ตาม บุรุษที่ไม่ติดต่อกลับบ้านหรือถามไถ่ถึงภรรยาเลยก็นับว่าใช้ไม่ได้แม้แต่น้อย

เฮอะ! ปากบอกไปทำเพื่อครอบครัว สุดท้ายก็แค่บุรุษเห็นแก่ตัวหาค่าไม่ได้ต่างหาก!

แต่ก่นด่าในใจแทนผู้มีพระคุณของตนไปก็เท่านั้น เพราะเจ้าเด็กน้อยที่เพิ่งจะออกจากท้องมารดากลับร้องไห้จ้าขึ้นมาอีกหน คล้ายกับรู้ว่านางต่อว่าบิดาอยู่ก็มิปาน

“ช่างรู้เหลือเกินบรรพบุรุษน้อย”

ซือเยว่พูดพลางเกลี่ยแก้มขาวที่คล้ายกับลูกหมั่นโถว แต่ทว่าเสียงร้องไห้จ้าก็ปลุกให้เหยียนหรานที่หลับใหลตื่นขึ้นมา แน่นอนว่าสิ่งแรกที่นางร้องเรียกคือบุตรชาย แต่กระนั้นเมื่อได้อุ้มแลเห็นหน้าคร่าตาของบุตรชายนางกลับขมวดคิ้วมิคลาย

“ข้าอุ้มท้องเจ้า ลำบากลำบนแต่เจ้ากลับไปเหมือนเจ้าลูกเต่าต้าเหลียนแบบนี้ได้อย่างไรกัน! เจ้าปีศาจน้อย!”

แม้จะพูดออกไปแบบนั้นแต่เหยียนหรานก็หอมแก้มที่เนียนดั่งซาลาเปาในหม้อนึ่งของนางก็มิปาน รอยยิ้มจุดขึ้นที่มุมปาก เมื่อความยากลำบากผ่านพ้นไปนางก็พบกับความสุขดั่งเช่นในตอนนี้

“ตั้งชื่ออะไรดีเจ้าคะ” ซือเยว่ถามอย่างร้อนใจ ส่วนคนที่ถูกถามก็ขมวดคิ้ว นางไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำ

“ไม่รู้สิข้ายังคิดไม่ออกเลย” เหยียนหรานกล่าวโดยไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก หากสามีของนางยังอยู่ก็คงจะตั้งได้ดีกว่านางเป็นแน่ เพราะอย่างไรเสียบุรุษไม่ได้เรื่องผู้นั้นก็เป็นบัณฑิตผู้หนึ่ง ถึงแม้จะทึ่มไปบ้างก็ตามทีแต่ก็คงฉลาดกว่านางในเรื่องนี้มากโข

แต่เอ... นางจะนึกถึงเจ้าลูกเต่าต้าเหลียนทำไมกันเล่า!

อาจเป็นเพราะลูกน้อยที่ถอดแบบบิดามาเสียจนนางอดคิดไม่ได้

ประเสริฐ! ประเสริฐจริง ๆ! ทิ้งนางไว้ไม่พอยังมาทิ้งเจ้าปีศาจน้อยที่เหมือนกันไว้ให้นางเลี้ยงดูอีก!

“เรียกเจ้าปีศาจน้อยไปก่อนก็แล้วกัน ข้าคิดได้เมื่อใดก็ค่อยตั้ง” เหยียนหรานตัดบท นางไม่อยากนึกถึงหน้าจางต้าเหลียนไปมากกว่านี้ ไม่เช่นนั้นนางคงได้โมโหทั้ง ๆ ที่ควรจะยินดีกับการให้กำเนิดบุตรชายที่แข็งแรง...

เหยียนหรานตั้งใจว่าหลังจากวันนี้นางจะเริ่มต้นใหม่และไม่ฝังใจกับบุรุษชั่วผู้นั้นอีก นางจะเริ่มทุกอย่างใหม่พร้อมกับบุตรชายและซือเยว่ ก็มาลองดูสักครั้งว่าการใช้ชีวิตโดยไม่มีชายสารเลวผู้นั้นแล้วนางจะอยู่ไม่ได้! นางอุ้มท้องลูกคนเดียวมาเกือบสิบเดือนได้แล้วไยจะใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้กัน

คอยดูเถิดเจ้าลูกเต่าต้าเหลียน เจ้าจะต้องเสียใจที่ทอดทิ้งข้าไป!

.

ปีที่หนึ่ง

เหยียนหรานตรากตรำทำงานพร้อมกับเลี้ยงเจ้าปีศาจน้อย นางเหนื่อยจนเมื่อหัวถึงหมอนก็สลบไสล แต่กระนั้นเจ้าปีศาจน้อยก็ไม่ปล่อยให้นางนอนง่าย ๆ ทุก ๆ คืนเจ้าเด็กคนนี้จะร้องไห้ระงมไม่สนความเหนื่อยล้าของมารดา ช่างเป็นเด็กที่เอาแต่ใจจริง ๆ

.

ปีที่สอง

เมื่อเรียกบุตรชายว่าเจ้าปีศาจน้อยมาหนึ่งปีเต็ม สุดท้ายเหยียนหรานก็ตั้งชื่อบุตรชายในที่สุดว่า ‘เหยียนเฟิง’ และเหยียนเฟิงนี่เองที่ทำให้นางกลายเป็นเจ้าของร้านเนื้อตุ๋น เพราะเจ้าปีศาจน้อยที่เดินเตาะแตะไปคว่ำหม้อตุ๋นเนื้อ เถ้าแก่ร้านเดือดดาล จนเหยียนหรานตัดความรำคาญโดยการใช้เงินเก็บที่สะสมมาซื้อร้านตุ๋นเนื้อเพราะสูตรลับเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว เพราะนางทราบดีว่าเถ้าแก่เจ้าของร้านกำลังต้องการเงินเพื่อกลับบ้านเกิด การโมโหเดือดดาลก็แค่วิธีการไถเงินจากนางเท่านั้น

แต่ใครจะรู้ว่าร้านตุ๋นเนื้อที่ซื้อมาด้วยความรำคาญใจกลับสร้างเงินให้นางอย่างมากมายในปีถัดมา

.

ปีที่สาม

เหยียนหรานที่เก็บหอมรอมริบมานานก็ตัดสินใจย้ายเมือง เพราะอยู่ที่นี่ต่อไปก็เกรงว่าจะไม่เจริญ ทางการเริ่มเข้ามาวุ่นวายพร้อมกับนำกำลังทหารมาตั้งค่ายช่างเป็นการกระทำที่ข่มเหงชาวบ้านโดยแท้ และนางจะไม่ยอมทนเป็นเบี้ยล่างเป็นอันขาด อีกอย่างตอนนี้นางต้องการความมั่งคั่งเสียยิ่งกว่าใครจะมานั่งอดมื้อกินมื้อไม่ได้เป็นอันขาด เพราะนางน่ะต้องเลี้ยงเจ้าปีศาจน้อยที่กินไม่หยุดปากอย่างไรละ!

และในปีเดียวกันนั้นเจ้าปีศาจน้อยถามถึงอาเตี่ย และนางได้ตอบกลับไปอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า ‘ทำใจเสียเจ้าปีศาจน้อย อาเตี่ยของเจ้าตายไปนานแล้ว’ หลังจากนั้นลูกชายของนางก็หันกลับไปกินหมั่นโถวในมือต่อ...

.

ปีที่สี่

เหยียนหรานย้ายไปที่เมืองเปี้ยนเหลียง นางตั้งรกรากใหม่ที่นั่น ประจวบเหมาะกับการค้าขายของนางงอกงามเสียยิ่งกว่าหว่านเมล็ดพืช จากสตรีที่ขายซาลาเปาและเนื้อตุ๋น บัดนี้นางกลายเป็นสตรีที่ขายอัญมณีและผ้าไหมแพรพรรณชั้นดี ชีวิตที่กลับจากดำเป็นขาวเช่นนี้ได้นั้นนางคงต้องยกความดีความชอบให้เจ้าปีศาจน้อยที่กินซาลาเปาและเนื้อตุ๋นที่นางขายจนหมดร้าน นางจึงต้องคิดดิ้นรนหาทางรอดอื่น

ในทุก ๆ คืนนางเฝ้าสวดมนต์ขอร้องไม่ให้บุตรของนางลุกขึ้นมากินหยกในร้าน เพราะนางเริ่มหวั่นใจว่าเจ้าปีศาจน้อยอาจจะกินได้ทุกอย่างที่ขวางหน้า...

.

ปีที่ห้า

สตรีผู้งดงาม เศรษฐีแห่งเปี้ยนเหลียง... นั่นคือคำยกยอนางของชาวบ้านในเมืองนี้ ช่วยไม่ได้จริง ๆ ที่นางลงทุนลงแรงไปกับกิจการมากมายหลากหลาย จนวันนี้กลายเป็นสตรีมั่งคั่ง ร้านค้าหกในสิบส่วนของเมืองเปี้ยนเหลียงล้วนเป็นของเหยียนหราน...

ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น ความมั่งคั่งที่เหยียนหรานปรารถนานางนั้นได้ครอบครองแล้ว แต่กระนั้นนางก็นั่งสบายใจอยู่ได้ไม่นาน เพราะแคว้นข้างบ้านดันสร้างเรื่องให้หน้าปวดหัวร่ำ ๆ จะเกิดสงครามภายในและแคว้นเยี่ยนจะพลอยลำบากไปด้วย เมื่อข่าวโคมลอยมาเช่นนั้น เมืองเปี้ยนเหลียงที่อยู่ชายแดนแคว้นเยี่ยนย่อมเกิดความไม่สบายใจจนคนทั้งเมืองอยู่ไม่เป็นสุข จนท่านเจ้าเมืองต้องส่งสารไปยังเมืองหลวงเพื่อขอให้ส่งกองทัพมาช่วยคุ้มครองดูแลเพื่อสร้างความสบายใจให้แก่ชาวบ้าน เรื่องราวควรจะลงเอยด้วยดีเว้นเสียแต่สิ่งที่ทางการร้องขอแก่สตรีผู้มั่งคั่งที่สุดในเปี้ยนเหลียงนกลับทำให้เหยียนหรานถึงกลับสบถออกมา

“เจ้าแม่ทัพบ้าบออะไรนั่นเป็นเง็กเซียนหรืออย่างไร! ข้าจึงต้องปรนนิบัติพัดวี! มารดาเถอะ! ดูแลตัวเองยังไม่ได้แล้วยังมีหน้ามาปกป้องเมืองเปี้ยนเหลียง! เจ้าลูกเต่าเฮงซวย!”

ท่านเจ้าเมืองที่นำสารจากเมืองหลวงมาให้ถึงขั้นขวัญกระเจิงรีบกลับจวนอย่างรวดเร็ว ระหว่างทางก็สวดมนต์ไปตลอดไม่ขาดปาก

“คุ้มครองด้วย... คุ้มครองเมืองเปี้ยนเหลียงด้วย!”