น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว

น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว

last update最終更新日 : 2026-02-02
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 評価. 1 レビュー
103チャプター
8.9Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

ประวัติศาสตร์สมมติ

ฉลาด

ท่านอ๋อง

จักรพรรดินี/ฮองเฮา

ตั้งครรภ์

หนีท้อง

โอกาสครั้งที่สอง

วันนั้นชายผู้นั้นทิ้งนางไว้เบื้องหลังพร้อมกับเจ้าปีศาจน้อยที่อยู่ในครรภ์ ในวันนี้ที่นางมั่งมีชายผู้นั้นดันกลับเข้ามาในชีวิต อ้างสิทธิ์ความเป็นสามี แต่ช้าก่อนเพราะสามีข้านั้นตายไปนานแล้ว!

もっと見る

第1話

จุดเริ่มต้นของสามีเฮงซวย

~Lyra~

I never intended to fuck my best friend’s Alpha dad. But I’d be a damn liar if I said I hadn’t fantasized about it.

Dreamed about it.

Tasted it behind my closed eyelids with my legs spread and my fingers dripping between my thighs.

Yeah. I know how that sounds.

I’m not sorry.

Because every girl has a first crush.

Mine just happened to be a man who could kill with his bare hands, command an army of wolves, and make my thighs tremble just by walking into a room.

Damon Thornvale.

Alpha. Billionaire. Beast in human skin.

And the man who made me cum for the first time without ever touching me.

I used to touch myself to the sound of his footsteps.

The deep rumble of his voice.

The way he said my name..Lyra..like he owned it. Like he owned me.

And maybe he did.

I was a bit younger the first time I came thinking about him. I can’t remember what age but I know I was fully aware of how I felt.

Locked in Tasha’s bathroom with the lights off, panties pulled to the side, my back arched and my face buried in a towel so no one could hear me moan.

I’d seen him shirtless that day. Just once. A glimpse in the hallway.

I couldn’t stop thinking about the way his chest rose when he breathed.

The cut of his hips. The way he’d looked at me..like he knew.

Like he knew I was already wet.

That I was already his.

I bit down on the towel and shoved two fingers inside.

I came in thirty seconds.

And then again.

And again.

I was addicted.

To a man twice my age. My best friend’s father. A god among monsters.

And I didn’t give a fuck.

Every summer I spent at Thornvale, I watched him.

In silence. In secret.

My legs always crossed. My panties always damp.

Because even as a teenager, I understood what Damon Thornvale was.

He wasn’t just off-limits.

He was forbidden.

Sin with a cock the size of my fucking forearm and a voice that made my pussy flutter.

He wasn’t mine.

But I wanted him to ruin me.

I didn’t want gentle. I didn’t want slow.

I wanted him to bend me over the dining table while the maids watched.

I wanted him to fuck me in the shower loud enough for Tasha to hear.

I wanted him to make me scream “Daddy” while he filled me so full I couldn’t walk.

I didn’t want to be loved.

I wanted to be used.

And now?

I’m eighteen.

Legal.

Fuckable.

And back in the place that started it all.

Thornvale Estate.

Where the walls remember every wet dream.

Where the floors remember every barefoot sprint toward the room I wasn’t allowed near.

Where the scent of him still lingers—cigars, blood, sweat, and sex.

The gates closed behind me with a sound that made my spine stiffen.

Clang.

Like a coffin.

I clutched my bag tighter.

“LYRA!”

Her voice cracked the thoughts in my head

And then she was there..Tasha Thornvale, my best friend, in all her chaotic, sun-drenched glory. Blonde hair wild. Lips glossed.

Legs long and bare in tiny pink shorts that hugged her ass like a second skin. She ran down the steps barefoot, boobs bouncing like they were trying to escape her tank top.

My mouth dried.

Her tits were bigger than last year. Full. Round. Perfect.

She wasn’t wearing a bra.

Of course she wasn’t.

Her nipples were hard from the wind and her grin was wicked.

“My Goddess, you look grown!” she squealed, grabbing me in a hug that smelled like perfume, pool chlorine, and secrets. Her tits pressed right up against mine. “You’ve got boobs now!”

I laughed. Blushed. Tried not to stare at the way hers bounced when she pulled back and threw her arms wide.

“What? Last year you were flatter than my iPad. Now look at you!”

She twirled in place like a drunk fairy, then wiggled her ass with a playful slap. “You’re gonna make my life hell, aren’t you?”

“Shut up,” I muttered, heat rising in my cheeks as I tucked a curl behind my ear. But I was smiling.

Because for a second, it almost felt like we were still girls.

Still sneaking wine from the cellar.

Still peeking into forbidden halls.

Still pretending we didn’t know what lived behind that door at the end of the west wing.

“Come on,” she said, grabbing my hand and tugging me toward the mansion. “Daddy redid the whole house. It’s insane now.”

Her tits bounced with every step. Her shorts rode higher with every swing of her hips.

“Like… leather couches. Marble floors. New guards who look like they fuck with their guns still strapped on.”

I blinked. “Sounds… intense.”

“You have no idea.” She tossed her hair. “Couches so deep you’ll drown in them. And the pool…” She stopped walking, turned, grabbed her tits, and jiggled them. “The pool is so sexy, it made my nipples hard.”

I choked. “Tasha…”

“I mean look!” she laughed, cupping her boobs and squeezing. “Permanent diamonds, babe. Daddy made it ‘aesthetic’ or whatever. Black tiles. Underwater lights. No rules. I gave a blowjob on a floaty last week. You’re gonna have the best fucking summer.”

Jesus.

Her laugh rang through the courtyard as she pulled me toward the looming black estate.

Thornvale.

Three stories of danger dressed in sharp angles.

There were guards by the door.

Big.

Unsmiling.

Watching.

I felt their eyes skim my legs. My chest. My face.

I didn’t look back.

Because I already knew where the real threat was.

Inside.

The front doors opened with a sound like breath being sucked from a grave.

Cold air hit my skin and made my nipples peak beneath my hoodie.

The atmosphere had a Mint. Smoke. Leather smell.

And something darker.

Alpha.

Him.

I clenched my thighs.

No.

Not now.

Not in front of her.

But Goddess, the house smelled like him.

Like his sheets.

Like sweat and sex and blood.

I followed her deeper. Past the chandeliers. Past the black carpets. Past the oil paintings of wolves with blood dripping from their jaws.

“This place isn’t a house,” I whispered.

She glanced at me over her shoulder.

“It’s a fucking kingdom,” I finished.

Tasha smirked. “Yeah. And Daddy’s the king. Which means you better behave.” She winked, licking gloss off her bottom lip. “Unless you want him to punish you.”

My knees almost buckled.

She didn’t mean it like that.

But my cunt clenched anyway.

She opened a door. “This is your room.”

The space was unreal.

Creams. Silks. Candles. Big bed. View of the courtyard. Everything was giving luxury.

And that was when I saw him.

Through the window.

Sword in hand.

Shirtless.

Muscles glistening in the sun like oil poured over rage.

Damon.

Alpha.

King of this fucking nightmare.

His body moved like a weapon.

Every strike of the sword brutal.

Every twist of his torso pornographic.

I bit my lip so hard it bled.

Then he turned.

And he saw me.

Our eyes locked.

Blue.

Fucking blue.

Like frostbite.

Like punishment.

And then.

He smiled.

Not warm.

Not kind.

But cold.

I stumbled back from the window like I’d been yanked by the soul.

My thighs were soaked.

My chest was heaving.

My panties were fucking ruined.

“Tasha…” I rasped.

She didn’t answer.

I turned.

She was gone.

Gone.

Like the house had swallowed her whole.

And now?

Now I was alone.

With his scent crawling up my spine.

With my pussy clenching like it was begging for a cock I hadn’t even seen yet.

With the ghost of that smile dragging me down to my knees.

I backed away from the window.

I needed to breathe.

I needed to change.

I needed to get my fucking fingers inside me before I screamed.

Because if Damon Thornvale didn’t fuck me soon, I was going to go insane.

And the worst part?

I’d let him.

Gladly.

I reached between my legs.

Just to check.

I was dripping. Fuck that was fast.

And he hadn’t even laid a fucking finger on me.

Not yet.

But he will.

Because this summer?

I’m not leaving Thornvale untouched.

He’s going to fuck me.

Knot me.

Breed me.

Make me scream his name with tears on my cheeks and his cum pouring out of me in thick, endless waves.

And when it’s over?

I’m going to crawl back for more.

This is not a story.

This is a warning.

You’re about to enter a world where girls get on their knees for their best friend’s Daddy and beg to be used like filthy, desperate sluts.

If you don’t want to cum?

Put this book down.

Because by the time Damon’s done with me?

You’ll be soaked too.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

pitpimol pitanilaphalin
pitpimol pitanilaphalin
สนุกดี ชอบนางเอก บ่นเก่งดี
2026-02-17 15:33:28
1
0
103 チャプター
จุดเริ่มต้นของสามีเฮงซวย
สตรีใกล้คลอดร้องโอดโอย การคลอดลูกสร้างความเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าบาดแผลใด ๆ ที่เคยได้รับ แต่ต่อให้เจ็บปวดปางตายเพียงใด ‘เหยียนหราน’ ก็ยังมีแรงด่าทอได้อย่างไม่ยั้งปาก.“เจ้าลูกเต่าบัดซบจางต้าเหลียน! ทิ้งข้าไปไม่พอ ยังทิ้งเจ้าปีศาจน้อยไว้ในท้องข้าอีก!”.“โธ่เอ๊ย! รีบออกมาได้แล้ว! เจ้าปีศาจน้อย!”.“มารดาเถอะ! เจ้าขี้ขลาดเช่นบิดาเจ้าหรืออย่างไรถึงไม่รีบออกมา!”.หมอตำแยที่เฝ้าดูต่างเศร้าสลด ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนล้าประหนึ่งกับกำลังต่อสู้อยู่ก็มิปาน เฝ้าปลอบประโลมสตรีใกล้คลอดด้วยคำพูดแสนหวานแต่กระนั้นก็ได้คำพูดผรุสวาทกลับสะท้อนกลับคืนมาช่างเป็นการทำคลอดที่เหนื่อยเหลือเกิน....ห้องทำคลอดที่คล้ายกับสนามรบได้จบลงแล้ว คราบเลือดถูกชำระล้าง ร่างกายของเด็กชายที่สร้างความยากลำบากให้กับมารดาร้องดังลั่น แสดงตนว่าแข็งแรงเป็นที่น่าพอใจ ส่วนมารดายังสลบไสลเพราะความเหนื่อยล้า หมอตำแยที่ทำคลอดได้แต่นั่งพัดวีให้กับตนเองที่ผ่านการทำคลอดที่เหนื่อยปานขาดใจเช่นนี้มาได้“ขอบคุณท่านหมอจริง ๆ นี่น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนายข้า”หญิงชราตาลุกวาวคว้าถุงเงินไว้โดยพลัน ประหนึ่งว่าถ้าชักช้าจะมีผู้ใดมาฉกชิงไป และก่อนจะล
続きを読む
เผือกร้อนที่ถูกโยนใส่มือ
เหยียนหรานเดินวนเป็นไปวนมาจนบุตรชายที่แอบนั่งกินถังหูลู่เริ่มเวียนหัว แต่ถึงกระนั้นก็ไม่กล้าเอ่ยขัดสิ่งใด นั่งก้มหน้าก้มตากินต่อไปปล่อยให้อาเหนียงของตนเดินพูดอยู่คนเดียวไปแบบนั้น“ดูแล เฮอะ! ดูแลบ้าบออะไร แค่อ้าปากข้าก็รู้ไส้รู้พุงจนหมดสิ้น พวกทางการดีแต่จะเอารัดเอาเปรียบทั้งนั้น”เหยียนหรานดีดลูกคิดรางแก้วอยู่ในใจก็ทราบดีว่าสิ่งที่ท่านเจ้าเมืองร้องขอนั้นไม่ต่างอะไรกับการบีบบังคับนาง มีอย่างที่ไหนขอให้มาดูแลทั้ง ๆ ที่ก็เป็นหน้าที่แต่ยังมาร้องเรียกความสบาย ในเมืองนี้นางมั่งมีสุด หากมีสงครามจนเปี้ยนเหลียงได้รับความเดือดร้อนนางย่อมเจ็บตัวมากสุด เพราะเหตุนี้ทางการจึงบีบบังคับนางจนถึงที่สุด โดยการให้ดูแลเจ้าแม่ทัพอะไรนั่นเหยียนหรานเป็นคนตระหนี่ถี่เหนียวก็จริงอยู่แต่ใช่จะไร้เหตุผล แต่พอมาคิดถึงเหตุผลมันก็น่าโมโหอยู่วันยังค่ำ ทำแบบนี้ต่างอะไรจากการที่นางไปจ้างคนของทางการมาเฝ้าร้านให้กันเล่า เช่นนี้สู้เลี้ยงสุนัขไว้ไม่ดีกว่าหรืออย่างน้อย ๆ ก็น่าจะเชื่องกว่าเจ้าพวกสมองทึ่มดีแต่ใช้กำลังพวกนั้น เห็นนางเป็นสตรีทำการค้าเข้าหน่อยก็คิดจะข่มเหงรังแก ช่างสมเป็นชายชาตรีจริง ๆ!เดินปั้นปึ่งโมโหไปมา แต่
続きを読む
ข้อแลกเปลี่ยนที่ไม่ขาดทุน
เฉียวฟงเจ้าเมืองเปี้ยนเหลียงนั่งสวดมนต์พลางนับลูกประคำในมืออย่างเคร่งเครียด เขาย่างกายเข้ามาหาสตรีผู้มั่งมีที่สุดในเมืองเปี้ยนเหลียงอีกครั้ง หลังจากครั้งนั้นนางทำเขาขวัญกระเจิงจนหาทางกลับจวนแทบไม่ถูก แต่กระนั้นสิ่งที่เขาได้รับมอบหมายมาก็ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะปฏิเสธได้จะให้ปฏิเสธได้อย่างไรในเมื่อเบื้องบนสั่งลงมาแบบนั้นแล้วผู้น้อยอย่างเขาเล่าจะไปทำอะไรได้ บัดนี้เฉียวฟงจึงตกอยู่ในสถานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ฝั่งหนึ่งก็ทางการอีกฝั่งหนึ่งก็สตรีปากร้ายผู้ไม่เคยยอมคน ไม่ว่าจะทางไหนหากเขาพลาดพลั้งก็อาจถึงแก่ชีวิตเฉียวฟงช่างเป็นคนโชคร้ายอะไรขนาดนี้...นั่งปลงตกสลดในโชคชะตาได้ครู่หนึ่งสตรีงามผู้มั่งคั่งก็เข้ามาทักทายตามประสาเจ้าบ้าน ใบหน้างามงดประดับรอยยิ้มไว้ตามมารยาท และไม่ทันจะได้เอ่ยปากสิ่งใด นายหญิงใหญ่แห่งเปี้ยนเหลียงก็เอ่ยชัดถึงเรื่องเขาบากหน้ามาขอร้อง“ข้าจะช่วยท่านก็ได้แต่ต้องมีข้าแลกเปลี่ยน”เฉียวฟงกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก “นายหญิงบอกข้ามาเถิดหากช่วยเหลือได้ข้าจะไม่ขัด”“ไม่มีอาจารย์คนใดที่จะรับบุตรข้าเป็นศิษย์เลย เพียงเพราะเขาเป็นบุตรของข้าที่ไร้การศึกษาไม่ได้เกิดมาในชาติตระ
続きを読む
ใครก็มิอาจดูถูกบุตรชายของข้าได้
“ไปได้ยินใครเขาพูดอะไร เหตุใดจึงพูดเช่นนี้ออกมาได้”“ก็เถ้าแก่เจ้าของโรงเตี๊ยมที่หัวมุมถนนบอกว่าข้าน่าสงสารไม่มีอาจารย์รับเป็นศิษย์เพราะเกิดในตระกูลไร้การศึกษา เขายังเคยบอกเอาว่าหากข้าว่าง ๆ ไปนั่งเรียนกับอาลั่วหลานชายของเขาก็ได้ เผื่ออาจารย์จะเมตตารับข้าเป็นศิษย์”สตรีผู้มั่งคั่งที่ได้ยินเช่นนั้นก็ข่มอารมณ์เอาไว้อย่างสุดกำลังบังอาจ! กล้าดีอย่างไรมาพูดต่อหน้าบุตรชายของนางแบบนี้ ต่อให้บุตรของนางจะไม่สนใจแต่ใช่ว่านางจะไม่สน!เจ้าเถ้าแก่เซียว... ประเดี๋ยวเถิดเราจะได้เห็นดีกัน!ความเดือดดาลนำพาให้เหยียนหรานเข้ามาเหยียบโรงเตี๊ยมที่หัวมุมถนน สภาพก็ดูเป็นโรงเตี๊ยมธรรมดา ๆ ผู้คนเข้าออกไม่ได้มากมายอาจเพราะมีโรงเตี๊ยมอีกแห่งที่อยู่ห่างไปเพียงสองถนน แต่กระนั้นเจ้าเถ้าแก่เซียวกล้าดีอย่างไรมาดูถูกบุตรชายของนางแบบนั้นอาจเพราะหลานชายของเถ้าแก่เซียวหรืออาลั่วเป็นบุตรของขุนนางเล็ก ๆ ในเมืองหลวง เช่นนั้นก็นับว่าโชคดีที่เถ้าแก่ลั่วได้บุตรเขยเป็นถึงขุนนาง แต่เหยียนหรานก็ยังไม่เห็นว่าเถ้าแก่เซียวมีสิทธิ์มาดูถูกบุตรชายของตนอยู่ดี“เฮ้อ” เหยียนหรานถอนหายใจ นางเข้าไปนั่งยังโต๊ะว่างพลางถอนหายใจอย่างปลงตกทั้
続きを読む
ท่านเจ้าเมืองผู้น่าสงสาร
หลังจากวันนั้นเหยียนเฟิงก็เดินไปยังจวนท่านเจ้าเมืองในทุก ๆ วันเพื่อร่ำเรียนดั่งที่มารดาต้องการ พอเรียนเสร็จก็เดินกลับมาขายของที่ร้านต่อคล้ายว่าไม่ได้เหนื่อยล้าแต่อย่างใด จนผู้เป็นมารดาปลาบปลื้มใจยิ่งเมื่อบุตรชายพึมพำท่องตำราขณะเฝ้าร้าน น้ำตาของนางแทบไหลริน ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้เลยว่าเจ้าปีศาจน้อยไปต่อรองกับท่านเจ้าเมืองเอาไว้ว่าหากวันใดไม่มีขนมมาให้วันนั้นเขาจะไม่ตั้งใจเรียน และหากอาเหนียงถามเขาจะตอบกลับไปว่าท่านเจ้าเมืองไม่ตั้งใจสอน แล้วเมื่อโดนขู่บังคับเช่นนี้เฉียวฟงจะทำอะไรได้นอกจากจะหาของมาเซ่นไหว้บรรพบุรุษน้อยก่อนจะสอนทุกครั้งไปเฉียวฟงช่างเป็นบุรุษที่น่าสงสารจริง ๆแต่นั่งเศร้าสลดได้ไม่เท่าใด เฉียวฟงก็ต้องปั้นหน้าออกไปต้อนรับแขกผู้มาเยือนซึ่งก็คือท่านแม่ทัพที่ถูกส่งมาประจำการที่นี่ แต่ด้วยเมืองเปี้ยนเหลียงไม่เคยแม้แต่มีเหตุจลาจลการต้องรับคนใหญ่คนโตจึงไม่เคยมีมาก่อน จะหาที่พักก็ใช่ว่าจะหากันง่าย ๆ คราแรกเฉียวฟงเสนอจวนตัวเองให้เป็นที่พักแก่ท่านแม่ทัพ ส่วนทหารผู้น้อยทั้งหลายเขายินดีเหมาโรงเตี๊ยมทั้งเมืองสามเดือนเพื่อรอสร้างที่พักใหม่ แต่ทว่าทางการกลับปฏิเสธ แล้วกล่าวว่า ‘หลานหลินอ๋อง’ ผ
続きを読む
การพบเจอกันอีกครั้ง
พอมาถึงในเมืองเขาก็พบกับสตรีที่แต่งกายด้วยแพรพรรณชั้นดี ใบหน้าถูกแต่งด้วยเครื่องประทินโฉมจนแปลกตา ใบหน้ายิ้มแยมมองมายังกลุ่มคนที่เขาพามา แต่ทว่าเฉียวฟงกลับรู้สึกขนลุกกับรอยยิ้มแปลพิกลนั่นไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่รอยยิ้มของเหยียนหรานกลายเป็นเรื่องน่ากลัวของเฉียวฟงสถานที่ต้อนรับแขกผู้มาเยือนในวันนี้เป็นโรงเตี๊ยมของเถ้าแก่เซียวที่ถูกปรับเปลี่ยนเป็นภัตตาคารอาหารชั้นเลิศ ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะเถ้าแก่เซียวไม่มีเงินมากพอที่จะใช้คืนให้แก่เหยียนหราน เงินทองมากมายขนาดนั้นผู้เฒ่าเซียวจนปัญญาที่จะคืนให้ พอบากหน้าไปขอความช่วยเหลือจากบุตรเขย บุตรเขยก็มีสีหน้าระอาแม้จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือแต่กลับให้ครอบครัวเซียวย้ายออกจากเมืองเปี้ยนเหลียงเพราะอับอายขายขี้หน้าจนทนอยู่ต่อไม่ได้ สุดท้ายเหยียนหรานจึงเสนอว่าให้เอาโรงเตี๊ยมแห้งนี้หักล้างกับหนี้ ถือเสียว่านางซื้อโรงเตี๊ยมต่อจากเถ้าแก่เซียว แม้จะไม่คุ้มเลยแม้แต่น้อยแต่กระนั้นเถ้าแก่เซียวที่ไม่ได้มีหนทางมากมายนักก็ตัดใจย้ายไปอยู่เมืองหลวงตามที่บุตรเขยต้องการฉะนั้นตอนนี้ก็เท่ากับว่าเหยียนหรานกลายเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมที่บัดนี้กลายเป็นภัตตาคารเป็นที่เรียบร้อย ก่
続きを読む
เจ้าลูกเต่าต้าเหลียน
“ปล่อยข้า! วันนี้ข้าจะเอาเลือดหัวเจ้าลูกเต่าต้าเหลียน”“ใจเย็นก่อนแม่นาง! ” ทั้งสองยื้อยุดไปมา สุดท้ายแรงของบุรุษย่อมชนะสตรี ร่างบอบบางที่ถูกแรงผลักเซถลาไปชนกับผนังเสียเต็มแรงจนร่างบางทรุดลงกับพื้นหลานหลินอ๋องที่เห็นก็ใจร่วงไปอยู่ที่พื้นตั้งท่าจะไปช่วยนางแต่ทว่าเสียงเล็ก ๆ ก็ดังขึ้นเสียจนเขาต้องชะงักเท้า“พวกท่านทำอะไรน่ะ! พวกท่านรังแกอาเหนียงทำไม! ”เด็กชายร่างอวบอ้วนวิ่งตุ๊บตั๊บเข้ามาหา ใบหน้ากลมที่มักประดับรอยยิ้มบัดนี้ไม่มีแม้แต่เค้าลาง เด็กชายวัยห้าขวบประจันหน้ากับผู้ใหญ่ที่มองเขาเป็นตาเดียวโดยเฉพาะหลานหลินอ๋อง“นี่มันอะไรกัน...”เหยียนเฟิงที่เห็นมารดาล้มอยู่ที่พื้นไม่รอช้า เขาปรี่เข้าหาบุรุษที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดอย่างไม่หวั่นเกรง มือเล็ก ๆ ออกแรงผลักผู้ใหญ่ตัวโต แต่กระนั้นมีหรือที่เด็กอย่างตนจะเอาชนะผู้ใหญ่ได้“อาเฟิงหยุดได้แล้ว! ”“ไม่หยุด! อาจารย์ไม่เห็นหรือว่าเขารังแกอาเหนียง! ”เฉียวฟงพยายามห้ามปรามแต่ก็ไม่เป็นผล เขาเพิ่งจะเคยเห็นเหยียนเฟิงโกรธขนาดนี้มาก่อน มือน้อย ๆ พยายามทุบตีผู้ใหญ่ที่โตกว่าตัวเองหลายเท่า นัยน์ตาเริ่มแดงก่ำแต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมง่าย ๆ แต่กระนั้นบุรุษที
続きを読む
ไล่ให้ตายก็ไม่ไป
๓หลานหลินอ๋องเป็นแม่ทัพ เป็นราชนิกุล เป็นบุคคลสำคัญแห่งแคว้นเยี่ยน นี่คือเรื่องจริงที่เหยียนหรานเพิ่งจะรับรู้ แต่ถึงกระนั้นเจ้าบุรุษตรงหน้านางก็ยังเป็นเจ้าลูกเต่าต้าเหลียนอยู่วันยังค่ำ ความจริงข้อนี้ต่างหากที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ ต่อให้จางต้าเหลียนเป็นเง็กเซียนนางก็ไม่สนใจ“จะกลับไปดี ๆ หรือจะให้ข้าเอาแจกันมาฟาดให้เลือดอาบ”หลานหลินอ๋องมองสตรีที่ขู่เขาอย่างไม่ยอมความ หลังจากโต้เถียงกันไปมาเขาก็ไหว้วานให้ท่านเจ้าเมืองพาคนของเขาไปพักเพราะไม่อยากให้เรื่อง ‘ครอบครัว’ ของตนเองตกเป็นเป้าสายตา แค่สิ่งที่เป็นอยู่ตรงหน้าก็ไม่ใช่สิ่งที่เหมาะที่ควรเสียเท่าใดนัก หลังจากนั้นเขาก็ลงหลักปักฐานในภัตตาคารแห่งนี้ เจ้าหนูน้อยที่ทำร้ายเขาไปเมื่อครู่ยังมองเขาไม่วางตาจนผู้เป็นมารดาสั่งให้คนพากลับไปพัก บัดนี้สถานการณ์จึงตึงเครียดเพราะมีแค่เขาและเหยียนหรานเท่านั้นอ้อ... เป็นเหยียนหรานที่ถือแจกันใบเขื่องไว้ในมือช่างดุร้ายจริง ๆ น่ากลัวจนตัวสั่นทีเดียว...“จะไม่ให้ข้าได้อธิบายอะไรหน่อยหรือ”“ไม่ ข้าไม่อยากได้ยินคำอธิบายจากบุรุษเช่นเจ้า”“เจ้าไปได้ยินอะไรมา ข้ากลับไปที่ฉุ่ยเฉียงก็ไม่พบเจ้าแล้ว จะให้ข้าทำอย่า
続きを読む
ในเมื่อหนีไม่พ้น ก็จงใช้ประโยชน์ให้สาสม
เรื่องในวันนั้นจบลงด้วยซือเยว่วิ่งหน้าตาตื่นมาห้ามทัพพร้อมบอกกับเหยียนหรานว่าเจ้าปีศาจน้อยร้องไห้จนหน้าดำหน้าแดง เรื่องระหว่างนางและเจ้าลูกเต่าต้าเหลียนจึงจบลง นางไม่ได้พูดสิ่งใดตอบกลับประโยคที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของจางต้าเหลียนแม้ว่าในใจจะก่นด่าเจ้าลูกเต่านั่นไม่หยุดหย่อน แต่ต่อให้อยากทำเพียงใดเหยียนหรานก็ต้องวิ่งกลับไปหาบุตรชายที่เป็นดั่งชีวิตของนางก่อนอยู่ดีเจ้าปีศาจน้อยที่ร้องไห้นับครั้งได้บัดนี้กลับร้องไห้จ้าจนหัวใจนางเจ็บแปลบ มือป้อม ๆ ชูขึ้นแสดงเจตจำนงว่าต้องการให้นางโอบกอดเอาไว้ และนางก็ยอมทำตามโดยไม่นึกขัดสิ่งใด นางกอดร่างป้อมของบุตรชายเอาไว้ ลูบแผ่นหลังเล็กที่สะอื้นไห้ ก่อนที่เจ้าปีศาจน้อยเหยียนเฟิงจะผละออกจากอกและจ้องหน้านางอย่างคาดคั้นหาความ แต่น่าแปลกที่ใบหน้าแบบนี้นางได้เห็นมันมาจากเจ้าลูกเต่าต้าเหลียนแล้วก่อนหน้าช่างเหมือนกันจริง ๆ“จะถามว่าบุรุษผู้นั้นคือใครใช่หรือไม่” เหยียนเฟิงที่สะอื้นจนเอ่ยอะไรออกมาเป็นประโยคไม่ได้พยักหน้ารับ เหยียนหรานเองก็เข้าใจได้ว่าทำไมเหยียนเฟิงจึงสงสัย อยู่ด้วยกันมาสองคนมีหรือที่นางจะไม่รู้ว่าเด็กน้อยคนนี้เป็นอย่างไร แต่กระนั้นความจริงก
続きを読む
ท่าทางที่ถอดกันออกมา
หลานหลินอ๋องนั่งอยู่ในร้านขายซาลาเปาข้าง ๆ กับที่พักของเหยียนหราน หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นต่อให้เขาจะอ้างเอาหน้าที่การงานมาบังหน้ายังไงเหยียนหรานก็ไม่ให้เขาได้เข้าใกล้นางแม้แต่น้อย เช่นนั้นก็อย่าหวังว่าจะได้รับการดูแลเช่นที่ทางการเรียกร้องก่อนหน้านี้เลยนั่งทอดถอนหายใจอย่างปลงตกพลางกัดซาลาเปาคำโต ก่อนจะได้ยินเสียงที่เขาจำได้ดีว่าเป็นเสียงใคร“อาเฟิง มาแต่เช้าเลย”“เฟิงเฟิงมาเอาซาลาเปาให้อาเหนียง เอาหมั่นโถวด้วย เอา... เอาหมดเลยได้ไหม” เด็กน้องเอียงคอถาม จนซือเยว่ได้แต่หัวเราะอย่างเอ็นดู“เอาไปแต่พอดี ประเดี๋ยวอาเหนียงได้ดุอีกหรอก”เหยียนเฟิงมุ่ยหน้าแต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป ก่อนจะเห็นว่ามีผู้ใหญ่ตัวโตเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้ เด็กตัวจ้อยที่จำได้ดีว่าคนผู้นั้นเป็นใครกลับไม่ถอยหนี ยืนประจันหน้าอย่างไม่หวาดกลัวและน่าแปลกที่หลานหลินอ๋องเองก็พอใจกับท่าทีเช่นนี้ของบุตรชาย...พอใจที่เหยียนหรานเลี้ยงเด็กคนนี้มาเป็นอย่างดี“อยากได้หรือ เอาไปให้หมดสิ ข้าซื้อให้เอง”“ไม่เอา ข้าซื้อได้”“อาเฟิง มีอะไรกัน” ซือเยว่ที่ผละออกไปดูของหลังร้านเพียงครู่เดียวเอ่ยถามเมื่อเห็นบุตรชายของนายหญิงประจันหน้ากับลูกค้าแป
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status