น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว

น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-02
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
10
2 Peringkat. 2 Ulasan-ulasan
103Bab
10.1KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

วันนั้นชายผู้นั้นทิ้งนางไว้เบื้องหลังพร้อมกับเจ้าปีศาจน้อยที่อยู่ในครรภ์ ในวันนี้ที่นางมั่งมีชายผู้นั้นดันกลับเข้ามาในชีวิต อ้างสิทธิ์ความเป็นสามี แต่ช้าก่อนเพราะสามีข้านั้นตายไปนานแล้ว!

Lihat lebih banyak

Bab 1

จุดเริ่มต้นของสามีเฮงซวย

The full moon hung low and heavy over the Whispering Woods, its silver light painting every tree in cold, merciless white. Aria Vale stood in the center of the ceremonial clearing, barefoot on the damp earth, her white ceremonial dress clinging to her trembling body. Tonight was supposed to be the night everything changed.

Tonight she would meet her fated mate.

She had dreamed of this moment for years. Every young wolf did. The bond was sacred, unbreakable, the one thing in their brutal world that was supposed to be pure. Her heart hammered so hard she could feel it in her throat. Eighteen years of waiting, of hoping, of believing that somewhere out there was someone who would look at her and see more than the quiet, orphaned girl who cleaned tables at the pack diner.

Alpha Reid stood at the edge of the circle with the rest of the high-ranking wolves. His eyes were sharp, calculating. Beside him stood his son—Jace Reid, the future Alpha. Tall, golden-haired, already carrying the arrogance of a man who had never been denied anything.

Aria’s wolf stirred restlessly inside her. Something felt wrong. The air was too still. The usual excited murmurs of the pack were missing. Only silence pressed against her ears.

“Aria Vale,” Alpha Reid’s voice boomed across the clearing. “Step forward.”

She obeyed, legs unsteady. The moment she crossed the final line of the circle, the scent hit her.

Pine. Smoke. And something darker… something that made her wolf whimper in confusion.

Jace stepped into the moonlight.

Their eyes locked.

The mate bond snapped into place like a physical force, knocking the breath from Aria’s lungs. Heat flooded her body. Her wolf howled in pure, desperate recognition. Mate. Mine. Ours.

For one perfect second, she smiled.

Then Jace’s face twisted in disgust.

He recoiled as if she had slapped him.

“No,” he said, loud enough for every wolf in the clearing to hear. “Absolutely not.”

The word landed like a blade.

Aria’s smile died. “Jace…?”

He took another step back, wiping his hands on his jeans as though her scent itself was filthy. “I reject you, Aria Vale. I reject you as my mate. I reject the bond. I reject everything.”

The rejection hit harder than any physical blow. Pain exploded behind her ribs, sharp and white-hot, as if someone had reached inside her chest and torn something vital free. Her knees buckled. She dropped to the ground, gasping, fingers digging into the dirt.

Around her, the pack erupted into shocked whispers that quickly turned into cruel laughter.

“The diner girl?”

“Even the moon made a mistake with that one.”

“Look at her—pathetic.”

Alpha Reid’s voice cut through the noise. “The rejection is accepted. The bond is severed.”

Aria lifted her head, tears already streaming down her face. “Please,” she whispered. “Jace, don’t—”

He didn’t even look at her. “I already have a chosen mate. Someone worthy. Someone pure.” He gestured to the side, where a beautiful brunette in a blood-red dress stepped forward with a triumphant smile. “Lila will be my Luna. Not some orphan with no standing and no future.”

The second rejection—public, deliberate, final—shattered whatever pieces of her heart remained.

Aria’s wolf screamed inside her mind, thrashing against the broken bond. Blood trickled from her nose. Her vision blurred. The pain was so intense she thought she might die right there in the dirt.

Alpha Reid nodded once. “Remove her.”

Two large warriors stepped forward. Rough hands grabbed her arms and hauled her up. She barely felt her feet touch the ground as they dragged her away from the circle, away from the lights, away from the pack that had never wanted her.

They took her deep into the woods, far beyond the territory markers.

One of them shoved her hard. She stumbled and fell against a tree, bark scraping her palms.

“Stay gone,” the warrior growled. “If you come back, we’ll finish what the rejection started.”

Then they left her.

Alone.

Aria curled into herself on the forest floor, sobbing so hard her body convulsed. The broken bond burned like acid in her veins. Every breath felt like knives. Her white dress was already stained with dirt and blood from her scraped knees.

She didn’t know how long she lay there. Minutes. Hours. The moon slowly climbed higher, indifferent to her agony.

Eventually the worst of the physical pain faded into a dull, constant ache. But the emptiness remained. A hollow space where the mate bond should have been.

Her wolf was quiet now. Traumatized. Hiding.

Aria forced herself to sit up. Tears still fell, but they were slower now. She wiped her face with the back of her hand and looked around. The woods were darker here. Deeper. Dangerous even for a wolf.

She had nowhere to go.

No family. No pack. No mate.

Just the clothes on her body and the shattered pieces of a future that had never really been hers.

A low growl rumbled from the shadows to her left.

Aria froze.

Yellow eyes glowed between the trees. Then another pair. And another.

Rogues.

Her heart stuttered. She tried to shift, but the rejection had weakened her. Her wolf refused to come forward, still reeling from the broken bond. She was stuck in human form—vulnerable, bleeding, alone.

The first rogue stepped into the moonlight. He was thin, scarred, hungry-looking. A cruel smile stretched across his face.

“Well, well,” he rasped. “A little rejected wolf all by herself. Tonight just got interesting.”

Aria scrambled backward until her spine hit a tree. “Stay away from me.”

The rogue laughed. Two more emerged behind him. “She’s got spirit. I like that. Makes the hunt better.”

They lunged.

Aria screamed and tried to run, but her body was too slow, too broken. One of them caught her by the hair and slammed her into the ground. Pain exploded through her skull. Another set of claws raked down her back, tearing the white dress and the skin beneath. Hot blood soaked the fabric.

She fought. She kicked. She clawed. But there were three of them, and she was already half-dead from the rejection.

A heavy boot connected with her ribs. Something cracked. She gasped, choking on the pain.

This was how she would die. Not as a Luna. Not as someone’s mate. Just a discarded girl left to be torn apart in the dirt.

One of the rogues leaned down, breath foul against her face. “Any last words, little reject?”

Aria’s vision was tunneling. The edges of the world turned black. Blood filled her mouth. She could barely speak.

But somewhere deep inside, past the pain and the broken bond and the terror, a single thought burned bright and furious.

I will not die here.

She didn’t know where the strength came from. Maybe it was pure desperation. Maybe it was the last gift of a wolf that refused to quit. Her fingers closed around a sharp rock half-buried in the soil. With the last of her energy she swung it upward, catching the rogue across the temple.

He howled and staggered back.

It wasn’t enough. The other two were already on her again.

Claws. Teeth. Pain.

Then—suddenly—a different scent cut through the chaos.

Not pine. Not smoke.

Something colder. Darker. Powerful enough to make the rogues freeze mid-attack.

Aria’s fading consciousness registered the sound of heavy footsteps. A low, lethal growl that did not belong to any ordinary wolf.

The last thing she saw before the darkness took her was a pair of glowing crimson eyes in the shadows… and the silhouette of a man so large he seemed to blot out the moon itself.

Then everything went black.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Sirinkan Thapsomlorb
Sirinkan Thapsomlorb
สนุกมากคะจบดีเนื้อเรื่องไม่เครียดอ่านได้เรื่อยๆ
2026-07-18 21:04:31
0
0
pitpimol pitanilaphalin
pitpimol pitanilaphalin
สนุกดี ชอบนางเอก บ่นเก่งดี
2026-02-17 15:33:28
2
0
103 Bab
จุดเริ่มต้นของสามีเฮงซวย
สตรีใกล้คลอดร้องโอดโอย การคลอดลูกสร้างความเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าบาดแผลใด ๆ ที่เคยได้รับ แต่ต่อให้เจ็บปวดปางตายเพียงใด ‘เหยียนหราน’ ก็ยังมีแรงด่าทอได้อย่างไม่ยั้งปาก.“เจ้าลูกเต่าบัดซบจางต้าเหลียน! ทิ้งข้าไปไม่พอ ยังทิ้งเจ้าปีศาจน้อยไว้ในท้องข้าอีก!”.“โธ่เอ๊ย! รีบออกมาได้แล้ว! เจ้าปีศาจน้อย!”.“มารดาเถอะ! เจ้าขี้ขลาดเช่นบิดาเจ้าหรืออย่างไรถึงไม่รีบออกมา!”.หมอตำแยที่เฝ้าดูต่างเศร้าสลด ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนล้าประหนึ่งกับกำลังต่อสู้อยู่ก็มิปาน เฝ้าปลอบประโลมสตรีใกล้คลอดด้วยคำพูดแสนหวานแต่กระนั้นก็ได้คำพูดผรุสวาทกลับสะท้อนกลับคืนมาช่างเป็นการทำคลอดที่เหนื่อยเหลือเกิน....ห้องทำคลอดที่คล้ายกับสนามรบได้จบลงแล้ว คราบเลือดถูกชำระล้าง ร่างกายของเด็กชายที่สร้างความยากลำบากให้กับมารดาร้องดังลั่น แสดงตนว่าแข็งแรงเป็นที่น่าพอใจ ส่วนมารดายังสลบไสลเพราะความเหนื่อยล้า หมอตำแยที่ทำคลอดได้แต่นั่งพัดวีให้กับตนเองที่ผ่านการทำคลอดที่เหนื่อยปานขาดใจเช่นนี้มาได้“ขอบคุณท่านหมอจริง ๆ นี่น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนายข้า”หญิงชราตาลุกวาวคว้าถุงเงินไว้โดยพลัน ประหนึ่งว่าถ้าชักช้าจะมีผู้ใดมาฉกชิงไป และก่อนจะล
Baca selengkapnya
เผือกร้อนที่ถูกโยนใส่มือ
เหยียนหรานเดินวนเป็นไปวนมาจนบุตรชายที่แอบนั่งกินถังหูลู่เริ่มเวียนหัว แต่ถึงกระนั้นก็ไม่กล้าเอ่ยขัดสิ่งใด นั่งก้มหน้าก้มตากินต่อไปปล่อยให้อาเหนียงของตนเดินพูดอยู่คนเดียวไปแบบนั้น“ดูแล เฮอะ! ดูแลบ้าบออะไร แค่อ้าปากข้าก็รู้ไส้รู้พุงจนหมดสิ้น พวกทางการดีแต่จะเอารัดเอาเปรียบทั้งนั้น”เหยียนหรานดีดลูกคิดรางแก้วอยู่ในใจก็ทราบดีว่าสิ่งที่ท่านเจ้าเมืองร้องขอนั้นไม่ต่างอะไรกับการบีบบังคับนาง มีอย่างที่ไหนขอให้มาดูแลทั้ง ๆ ที่ก็เป็นหน้าที่แต่ยังมาร้องเรียกความสบาย ในเมืองนี้นางมั่งมีสุด หากมีสงครามจนเปี้ยนเหลียงได้รับความเดือดร้อนนางย่อมเจ็บตัวมากสุด เพราะเหตุนี้ทางการจึงบีบบังคับนางจนถึงที่สุด โดยการให้ดูแลเจ้าแม่ทัพอะไรนั่นเหยียนหรานเป็นคนตระหนี่ถี่เหนียวก็จริงอยู่แต่ใช่จะไร้เหตุผล แต่พอมาคิดถึงเหตุผลมันก็น่าโมโหอยู่วันยังค่ำ ทำแบบนี้ต่างอะไรจากการที่นางไปจ้างคนของทางการมาเฝ้าร้านให้กันเล่า เช่นนี้สู้เลี้ยงสุนัขไว้ไม่ดีกว่าหรืออย่างน้อย ๆ ก็น่าจะเชื่องกว่าเจ้าพวกสมองทึ่มดีแต่ใช้กำลังพวกนั้น เห็นนางเป็นสตรีทำการค้าเข้าหน่อยก็คิดจะข่มเหงรังแก ช่างสมเป็นชายชาตรีจริง ๆ!เดินปั้นปึ่งโมโหไปมา แต่
Baca selengkapnya
ข้อแลกเปลี่ยนที่ไม่ขาดทุน
เฉียวฟงเจ้าเมืองเปี้ยนเหลียงนั่งสวดมนต์พลางนับลูกประคำในมืออย่างเคร่งเครียด เขาย่างกายเข้ามาหาสตรีผู้มั่งมีที่สุดในเมืองเปี้ยนเหลียงอีกครั้ง หลังจากครั้งนั้นนางทำเขาขวัญกระเจิงจนหาทางกลับจวนแทบไม่ถูก แต่กระนั้นสิ่งที่เขาได้รับมอบหมายมาก็ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะปฏิเสธได้จะให้ปฏิเสธได้อย่างไรในเมื่อเบื้องบนสั่งลงมาแบบนั้นแล้วผู้น้อยอย่างเขาเล่าจะไปทำอะไรได้ บัดนี้เฉียวฟงจึงตกอยู่ในสถานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ฝั่งหนึ่งก็ทางการอีกฝั่งหนึ่งก็สตรีปากร้ายผู้ไม่เคยยอมคน ไม่ว่าจะทางไหนหากเขาพลาดพลั้งก็อาจถึงแก่ชีวิตเฉียวฟงช่างเป็นคนโชคร้ายอะไรขนาดนี้...นั่งปลงตกสลดในโชคชะตาได้ครู่หนึ่งสตรีงามผู้มั่งคั่งก็เข้ามาทักทายตามประสาเจ้าบ้าน ใบหน้างามงดประดับรอยยิ้มไว้ตามมารยาท และไม่ทันจะได้เอ่ยปากสิ่งใด นายหญิงใหญ่แห่งเปี้ยนเหลียงก็เอ่ยชัดถึงเรื่องเขาบากหน้ามาขอร้อง“ข้าจะช่วยท่านก็ได้แต่ต้องมีข้าแลกเปลี่ยน”เฉียวฟงกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก “นายหญิงบอกข้ามาเถิดหากช่วยเหลือได้ข้าจะไม่ขัด”“ไม่มีอาจารย์คนใดที่จะรับบุตรข้าเป็นศิษย์เลย เพียงเพราะเขาเป็นบุตรของข้าที่ไร้การศึกษาไม่ได้เกิดมาในชาติตระ
Baca selengkapnya
ใครก็มิอาจดูถูกบุตรชายของข้าได้
“ไปได้ยินใครเขาพูดอะไร เหตุใดจึงพูดเช่นนี้ออกมาได้”“ก็เถ้าแก่เจ้าของโรงเตี๊ยมที่หัวมุมถนนบอกว่าข้าน่าสงสารไม่มีอาจารย์รับเป็นศิษย์เพราะเกิดในตระกูลไร้การศึกษา เขายังเคยบอกเอาว่าหากข้าว่าง ๆ ไปนั่งเรียนกับอาลั่วหลานชายของเขาก็ได้ เผื่ออาจารย์จะเมตตารับข้าเป็นศิษย์”สตรีผู้มั่งคั่งที่ได้ยินเช่นนั้นก็ข่มอารมณ์เอาไว้อย่างสุดกำลังบังอาจ! กล้าดีอย่างไรมาพูดต่อหน้าบุตรชายของนางแบบนี้ ต่อให้บุตรของนางจะไม่สนใจแต่ใช่ว่านางจะไม่สน!เจ้าเถ้าแก่เซียว... ประเดี๋ยวเถิดเราจะได้เห็นดีกัน!ความเดือดดาลนำพาให้เหยียนหรานเข้ามาเหยียบโรงเตี๊ยมที่หัวมุมถนน สภาพก็ดูเป็นโรงเตี๊ยมธรรมดา ๆ ผู้คนเข้าออกไม่ได้มากมายอาจเพราะมีโรงเตี๊ยมอีกแห่งที่อยู่ห่างไปเพียงสองถนน แต่กระนั้นเจ้าเถ้าแก่เซียวกล้าดีอย่างไรมาดูถูกบุตรชายของนางแบบนั้นอาจเพราะหลานชายของเถ้าแก่เซียวหรืออาลั่วเป็นบุตรของขุนนางเล็ก ๆ ในเมืองหลวง เช่นนั้นก็นับว่าโชคดีที่เถ้าแก่ลั่วได้บุตรเขยเป็นถึงขุนนาง แต่เหยียนหรานก็ยังไม่เห็นว่าเถ้าแก่เซียวมีสิทธิ์มาดูถูกบุตรชายของตนอยู่ดี“เฮ้อ” เหยียนหรานถอนหายใจ นางเข้าไปนั่งยังโต๊ะว่างพลางถอนหายใจอย่างปลงตกทั้
Baca selengkapnya
ท่านเจ้าเมืองผู้น่าสงสาร
หลังจากวันนั้นเหยียนเฟิงก็เดินไปยังจวนท่านเจ้าเมืองในทุก ๆ วันเพื่อร่ำเรียนดั่งที่มารดาต้องการ พอเรียนเสร็จก็เดินกลับมาขายของที่ร้านต่อคล้ายว่าไม่ได้เหนื่อยล้าแต่อย่างใด จนผู้เป็นมารดาปลาบปลื้มใจยิ่งเมื่อบุตรชายพึมพำท่องตำราขณะเฝ้าร้าน น้ำตาของนางแทบไหลริน ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้เลยว่าเจ้าปีศาจน้อยไปต่อรองกับท่านเจ้าเมืองเอาไว้ว่าหากวันใดไม่มีขนมมาให้วันนั้นเขาจะไม่ตั้งใจเรียน และหากอาเหนียงถามเขาจะตอบกลับไปว่าท่านเจ้าเมืองไม่ตั้งใจสอน แล้วเมื่อโดนขู่บังคับเช่นนี้เฉียวฟงจะทำอะไรได้นอกจากจะหาของมาเซ่นไหว้บรรพบุรุษน้อยก่อนจะสอนทุกครั้งไปเฉียวฟงช่างเป็นบุรุษที่น่าสงสารจริง ๆแต่นั่งเศร้าสลดได้ไม่เท่าใด เฉียวฟงก็ต้องปั้นหน้าออกไปต้อนรับแขกผู้มาเยือนซึ่งก็คือท่านแม่ทัพที่ถูกส่งมาประจำการที่นี่ แต่ด้วยเมืองเปี้ยนเหลียงไม่เคยแม้แต่มีเหตุจลาจลการต้องรับคนใหญ่คนโตจึงไม่เคยมีมาก่อน จะหาที่พักก็ใช่ว่าจะหากันง่าย ๆ คราแรกเฉียวฟงเสนอจวนตัวเองให้เป็นที่พักแก่ท่านแม่ทัพ ส่วนทหารผู้น้อยทั้งหลายเขายินดีเหมาโรงเตี๊ยมทั้งเมืองสามเดือนเพื่อรอสร้างที่พักใหม่ แต่ทว่าทางการกลับปฏิเสธ แล้วกล่าวว่า ‘หลานหลินอ๋อง’ ผ
Baca selengkapnya
การพบเจอกันอีกครั้ง
พอมาถึงในเมืองเขาก็พบกับสตรีที่แต่งกายด้วยแพรพรรณชั้นดี ใบหน้าถูกแต่งด้วยเครื่องประทินโฉมจนแปลกตา ใบหน้ายิ้มแยมมองมายังกลุ่มคนที่เขาพามา แต่ทว่าเฉียวฟงกลับรู้สึกขนลุกกับรอยยิ้มแปลพิกลนั่นไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่รอยยิ้มของเหยียนหรานกลายเป็นเรื่องน่ากลัวของเฉียวฟงสถานที่ต้อนรับแขกผู้มาเยือนในวันนี้เป็นโรงเตี๊ยมของเถ้าแก่เซียวที่ถูกปรับเปลี่ยนเป็นภัตตาคารอาหารชั้นเลิศ ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะเถ้าแก่เซียวไม่มีเงินมากพอที่จะใช้คืนให้แก่เหยียนหราน เงินทองมากมายขนาดนั้นผู้เฒ่าเซียวจนปัญญาที่จะคืนให้ พอบากหน้าไปขอความช่วยเหลือจากบุตรเขย บุตรเขยก็มีสีหน้าระอาแม้จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือแต่กลับให้ครอบครัวเซียวย้ายออกจากเมืองเปี้ยนเหลียงเพราะอับอายขายขี้หน้าจนทนอยู่ต่อไม่ได้ สุดท้ายเหยียนหรานจึงเสนอว่าให้เอาโรงเตี๊ยมแห้งนี้หักล้างกับหนี้ ถือเสียว่านางซื้อโรงเตี๊ยมต่อจากเถ้าแก่เซียว แม้จะไม่คุ้มเลยแม้แต่น้อยแต่กระนั้นเถ้าแก่เซียวที่ไม่ได้มีหนทางมากมายนักก็ตัดใจย้ายไปอยู่เมืองหลวงตามที่บุตรเขยต้องการฉะนั้นตอนนี้ก็เท่ากับว่าเหยียนหรานกลายเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมที่บัดนี้กลายเป็นภัตตาคารเป็นที่เรียบร้อย ก่
Baca selengkapnya
เจ้าลูกเต่าต้าเหลียน
“ปล่อยข้า! วันนี้ข้าจะเอาเลือดหัวเจ้าลูกเต่าต้าเหลียน”“ใจเย็นก่อนแม่นาง! ” ทั้งสองยื้อยุดไปมา สุดท้ายแรงของบุรุษย่อมชนะสตรี ร่างบอบบางที่ถูกแรงผลักเซถลาไปชนกับผนังเสียเต็มแรงจนร่างบางทรุดลงกับพื้นหลานหลินอ๋องที่เห็นก็ใจร่วงไปอยู่ที่พื้นตั้งท่าจะไปช่วยนางแต่ทว่าเสียงเล็ก ๆ ก็ดังขึ้นเสียจนเขาต้องชะงักเท้า“พวกท่านทำอะไรน่ะ! พวกท่านรังแกอาเหนียงทำไม! ”เด็กชายร่างอวบอ้วนวิ่งตุ๊บตั๊บเข้ามาหา ใบหน้ากลมที่มักประดับรอยยิ้มบัดนี้ไม่มีแม้แต่เค้าลาง เด็กชายวัยห้าขวบประจันหน้ากับผู้ใหญ่ที่มองเขาเป็นตาเดียวโดยเฉพาะหลานหลินอ๋อง“นี่มันอะไรกัน...”เหยียนเฟิงที่เห็นมารดาล้มอยู่ที่พื้นไม่รอช้า เขาปรี่เข้าหาบุรุษที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดอย่างไม่หวั่นเกรง มือเล็ก ๆ ออกแรงผลักผู้ใหญ่ตัวโต แต่กระนั้นมีหรือที่เด็กอย่างตนจะเอาชนะผู้ใหญ่ได้“อาเฟิงหยุดได้แล้ว! ”“ไม่หยุด! อาจารย์ไม่เห็นหรือว่าเขารังแกอาเหนียง! ”เฉียวฟงพยายามห้ามปรามแต่ก็ไม่เป็นผล เขาเพิ่งจะเคยเห็นเหยียนเฟิงโกรธขนาดนี้มาก่อน มือน้อย ๆ พยายามทุบตีผู้ใหญ่ที่โตกว่าตัวเองหลายเท่า นัยน์ตาเริ่มแดงก่ำแต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมง่าย ๆ แต่กระนั้นบุรุษที
Baca selengkapnya
ไล่ให้ตายก็ไม่ไป
๓หลานหลินอ๋องเป็นแม่ทัพ เป็นราชนิกุล เป็นบุคคลสำคัญแห่งแคว้นเยี่ยน นี่คือเรื่องจริงที่เหยียนหรานเพิ่งจะรับรู้ แต่ถึงกระนั้นเจ้าบุรุษตรงหน้านางก็ยังเป็นเจ้าลูกเต่าต้าเหลียนอยู่วันยังค่ำ ความจริงข้อนี้ต่างหากที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ ต่อให้จางต้าเหลียนเป็นเง็กเซียนนางก็ไม่สนใจ“จะกลับไปดี ๆ หรือจะให้ข้าเอาแจกันมาฟาดให้เลือดอาบ”หลานหลินอ๋องมองสตรีที่ขู่เขาอย่างไม่ยอมความ หลังจากโต้เถียงกันไปมาเขาก็ไหว้วานให้ท่านเจ้าเมืองพาคนของเขาไปพักเพราะไม่อยากให้เรื่อง ‘ครอบครัว’ ของตนเองตกเป็นเป้าสายตา แค่สิ่งที่เป็นอยู่ตรงหน้าก็ไม่ใช่สิ่งที่เหมาะที่ควรเสียเท่าใดนัก หลังจากนั้นเขาก็ลงหลักปักฐานในภัตตาคารแห่งนี้ เจ้าหนูน้อยที่ทำร้ายเขาไปเมื่อครู่ยังมองเขาไม่วางตาจนผู้เป็นมารดาสั่งให้คนพากลับไปพัก บัดนี้สถานการณ์จึงตึงเครียดเพราะมีแค่เขาและเหยียนหรานเท่านั้นอ้อ... เป็นเหยียนหรานที่ถือแจกันใบเขื่องไว้ในมือช่างดุร้ายจริง ๆ น่ากลัวจนตัวสั่นทีเดียว...“จะไม่ให้ข้าได้อธิบายอะไรหน่อยหรือ”“ไม่ ข้าไม่อยากได้ยินคำอธิบายจากบุรุษเช่นเจ้า”“เจ้าไปได้ยินอะไรมา ข้ากลับไปที่ฉุ่ยเฉียงก็ไม่พบเจ้าแล้ว จะให้ข้าทำอย่า
Baca selengkapnya
ในเมื่อหนีไม่พ้น ก็จงใช้ประโยชน์ให้สาสม
เรื่องในวันนั้นจบลงด้วยซือเยว่วิ่งหน้าตาตื่นมาห้ามทัพพร้อมบอกกับเหยียนหรานว่าเจ้าปีศาจน้อยร้องไห้จนหน้าดำหน้าแดง เรื่องระหว่างนางและเจ้าลูกเต่าต้าเหลียนจึงจบลง นางไม่ได้พูดสิ่งใดตอบกลับประโยคที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของจางต้าเหลียนแม้ว่าในใจจะก่นด่าเจ้าลูกเต่านั่นไม่หยุดหย่อน แต่ต่อให้อยากทำเพียงใดเหยียนหรานก็ต้องวิ่งกลับไปหาบุตรชายที่เป็นดั่งชีวิตของนางก่อนอยู่ดีเจ้าปีศาจน้อยที่ร้องไห้นับครั้งได้บัดนี้กลับร้องไห้จ้าจนหัวใจนางเจ็บแปลบ มือป้อม ๆ ชูขึ้นแสดงเจตจำนงว่าต้องการให้นางโอบกอดเอาไว้ และนางก็ยอมทำตามโดยไม่นึกขัดสิ่งใด นางกอดร่างป้อมของบุตรชายเอาไว้ ลูบแผ่นหลังเล็กที่สะอื้นไห้ ก่อนที่เจ้าปีศาจน้อยเหยียนเฟิงจะผละออกจากอกและจ้องหน้านางอย่างคาดคั้นหาความ แต่น่าแปลกที่ใบหน้าแบบนี้นางได้เห็นมันมาจากเจ้าลูกเต่าต้าเหลียนแล้วก่อนหน้าช่างเหมือนกันจริง ๆ“จะถามว่าบุรุษผู้นั้นคือใครใช่หรือไม่” เหยียนเฟิงที่สะอื้นจนเอ่ยอะไรออกมาเป็นประโยคไม่ได้พยักหน้ารับ เหยียนหรานเองก็เข้าใจได้ว่าทำไมเหยียนเฟิงจึงสงสัย อยู่ด้วยกันมาสองคนมีหรือที่นางจะไม่รู้ว่าเด็กน้อยคนนี้เป็นอย่างไร แต่กระนั้นความจริงก
Baca selengkapnya
ท่าทางที่ถอดกันออกมา
หลานหลินอ๋องนั่งอยู่ในร้านขายซาลาเปาข้าง ๆ กับที่พักของเหยียนหราน หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นต่อให้เขาจะอ้างเอาหน้าที่การงานมาบังหน้ายังไงเหยียนหรานก็ไม่ให้เขาได้เข้าใกล้นางแม้แต่น้อย เช่นนั้นก็อย่าหวังว่าจะได้รับการดูแลเช่นที่ทางการเรียกร้องก่อนหน้านี้เลยนั่งทอดถอนหายใจอย่างปลงตกพลางกัดซาลาเปาคำโต ก่อนจะได้ยินเสียงที่เขาจำได้ดีว่าเป็นเสียงใคร“อาเฟิง มาแต่เช้าเลย”“เฟิงเฟิงมาเอาซาลาเปาให้อาเหนียง เอาหมั่นโถวด้วย เอา... เอาหมดเลยได้ไหม” เด็กน้องเอียงคอถาม จนซือเยว่ได้แต่หัวเราะอย่างเอ็นดู“เอาไปแต่พอดี ประเดี๋ยวอาเหนียงได้ดุอีกหรอก”เหยียนเฟิงมุ่ยหน้าแต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป ก่อนจะเห็นว่ามีผู้ใหญ่ตัวโตเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้ เด็กตัวจ้อยที่จำได้ดีว่าคนผู้นั้นเป็นใครกลับไม่ถอยหนี ยืนประจันหน้าอย่างไม่หวาดกลัวและน่าแปลกที่หลานหลินอ๋องเองก็พอใจกับท่าทีเช่นนี้ของบุตรชาย...พอใจที่เหยียนหรานเลี้ยงเด็กคนนี้มาเป็นอย่างดี“อยากได้หรือ เอาไปให้หมดสิ ข้าซื้อให้เอง”“ไม่เอา ข้าซื้อได้”“อาเฟิง มีอะไรกัน” ซือเยว่ที่ผละออกไปดูของหลังร้านเพียงครู่เดียวเอ่ยถามเมื่อเห็นบุตรชายของนายหญิงประจันหน้ากับลูกค้าแป
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status