น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว

น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว

last update最終更新日 : 2026-02-02
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 評価. 1 レビュー
103チャプター
8.9Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

ประวัติศาสตร์สมมติ

ฉลาด

ท่านอ๋อง

จักรพรรดินี/ฮองเฮา

ตั้งครรภ์

หนีท้อง

โอกาสครั้งที่สอง

วันนั้นชายผู้นั้นทิ้งนางไว้เบื้องหลังพร้อมกับเจ้าปีศาจน้อยที่อยู่ในครรภ์ ในวันนี้ที่นางมั่งมีชายผู้นั้นดันกลับเข้ามาในชีวิต อ้างสิทธิ์ความเป็นสามี แต่ช้าก่อนเพราะสามีข้านั้นตายไปนานแล้ว!

もっと見る

第1話

จุดเริ่มต้นของสามีเฮงซวย

ARIA

We're losing the game, and I've never felt as tense as I do now.

I can practically taste our defeat in the air, and there's no doubt that the players can, too. The Silvertails have always been Ironclaw's biggest enemies—their winning this hockey match in our territory would make things even more painful for us.

I watch as the bodies of the players collide with each other, the ice cracking beneath their skates. It's violent, so much that blood is splattered all over the ice.

I've seen plenty of blood in the two months that I've been working as an intern nurse for the team, but tonight, things are different.

This isn't just a game—it's a war.

"By the goddess, damn him," the coach, my uncle Barty Murdock, says as he runs his fingers through his hair. His face is bright red from the stress, and he's sweating even though it's pretty cold all around us. "He's going to get hurt. He's not watching his left side!"

My uncle is referring to the team captain, the Alpha's son. His uniform is covered in blood, and his helmet is broken but he won't stop to get a replacement. The whole team is counting on him to win—he's known for pulling miraculous tricks that bring the win home. Ryder Drexel is Ironclaw's hero.

I bet every eye in the stadium is on him.

"You've got your kit stocked, right?" he asks me.

"Of course."

Suddenly, he's slammed against the boards, and the sound is so loud that the crowd gasps in shock. I watch, dumbstruck, as Ryder hits the side of his head on the ice, the skin splitting open, blood trickling everywhere.

Before I can even react, I'm on my feet, reaching for my kit.

"Drexel, off the ice. Now!" my uncle yells from beside me. He's right behind me, and my eyes are on Ryder. His jaw is clenched and he looks pissed. Usually, he'll agree with my uncle and tell him he's fine and can continue—he's been doing that the whole game.

This is how I know that this injury is serious.

I meet him at the gate, but he doesn't even look at me. Behind me, Uncle Barty says, "Dammit, I told you to watch that side!"

We're heading toward the medical room just near the rink, and Ryder kicks the door open. It crashes against the wall, making a loud sound that makes me flinch. "Fuck!" he roars before his eyes fall on my uncle. "Get me stitched up fast. I need to get back there!"

"Aria," my uncle says, glancing at me. "How long will it take?"

I put on my gloves, then open the kit as Ryder takes a seat. My pulse is racing. I've never been this nervous in all my life. "Maybe ten minutes if—"

"Whoa, whoa. Wait a fucking second," Ryder says aggressively, his cold blue eyes on me. "You're having the intern stitch me up? Are you kidding me?"

"This is my niece, Aria, and she's very—"

"I don't care who she is," he spits. "Get me a real medic. Where's Dan?"

The words tumble out of my lips before I can give them a second thought. "I'm good at my job, otherwise I wouldn't be here. Dan's off. He's not here, clearly."

My heart is beating unbelievably faster, and I have this throbbing in my head that worsens my mood. It came on so suddenly and I have no idea why.

Blood continues trickling down his face, albeit slowly. He gives me a look laced with disgust that enrages me even more. I hold out the needle. "But if you think you can do a better job, you're free to botch yourself. I couldn't care less."

"Aria," my uncle says in warning.

"In fact, I couldn't care if you lived or died."

"Aria!" he exclaims. "You're both wasting time! Every minute you spend in here gives those fuckers a win, Drexel!"

Again, his distrustful eyes return to my face. I watch as his nostrils flare, and this look crosses his eyes that I don't bother to read. Then, without another word, he turns his head to the side and I get to work, making the stitches as neat as I can, considering there isn't much time and my hands are shaking from my nerves. I rarely lose my temper, but if there's one thing I can't stand, it's someone trying to bring my work down.

It's all I have, and I'm damn proud of it.

I've never encountered him before. He usually ignores his injuries, but not only that—because he's the Alpha's son, he gets the best treatment. An intern like me would never have been allowed to touch him if it weren't for the fact that Dan, the team's medic, left early due to a serious family emergency.

I stitch up the other guys, who never complain.

His reaction makes me respect him a little less.

"There," I remark, stepping back. "All finished."

He leaves the room like lightning, leaving me and my uncle alone. I pack the kit and work on disinfecting it. Uncle Barty sighs and says, "You shouldn't have done that, Aria."

I don't answer him.

"He's the Alpha's son. He has influence. He's the last person in the world that you want on your bad side."

"He's an asshole."

"A powerful asshole," he reminds me. After a beat, he sighs. "I wouldn't have been saying this to you if it weren't for...you know...that thing we can't discuss. You know what happens if you attract too much attention to yourself. We've been working on this for years and you've fought hard to be here. Remember that."

My shoulders sag, and I let out a breath before meeting his gaze. His eyes are filled with sympathy—I know he's not saying this out of malice. Uncle Barty is the fairest person I know.

He closes the distance between us and kisses my forehead. "I have to head back. That team needs me." The crowd roars, and I wonder if our team scored. His smile broadens and he adds, "I'm proud of you, though."

I smile, too. "Thanks, Unc."

He heads out, leaving me alone for a few minutes. Honestly, I can't understand why I got so mad. I guess it's the way he spoke to me—like I was nothing.

Maybe it's the tension of the game we're losing. It's impossible for me not to be involved in hockey when I've lived with Uncle Barty since I was six years old and hockey's his whole life.

I knew everything about hockey before I memorized the times table.

I close my kit and head back out, determined to make the most of the evening and not let that brute's words get to me. I'm here for a purpose, like my uncle said, and nothing can take that away from me.

I'm the best intern around. My work is meticulous, and I heal every wound I touch uncommonly fast. They've dubbed me the Healing Thumb in my class—I'm doing pretty well and that can't be jeopardized by something so foolish.

Uncle Barty is right—I have to be careful. If people around here find out the truth of what I am, I'm a dead woman.

Dead, dead, dead.

I'm just nearing the bench when Ryder scores the last goal, the puck slamming against the net. The crowd roars, and I watch Uncle Barty jump out of his seat and throw his arms in the air victoriously.

I can't help but smile. My heart is relieved—we've won! What can be better than that?

The players celebrate in the rink and I start toward my uncle to congratulate him. As I move toward him, my eyes briefly scan the rink, and every inch of me turns to ice when I make eye contact with Ryder. It's so unexpected that for a moment, I don't know how to react.

Why's he looking at me like that?

I look away first, ignoring his look, and make my way to my uncle's side. He picks me up and kisses my cheek repeatedly. "We won! Dammit, we won!"

I allow myself to celebrate and soon, forget all about Ryder Drexel and his look.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

pitpimol pitanilaphalin
pitpimol pitanilaphalin
สนุกดี ชอบนางเอก บ่นเก่งดี
2026-02-17 15:33:28
1
0
103 チャプター
จุดเริ่มต้นของสามีเฮงซวย
สตรีใกล้คลอดร้องโอดโอย การคลอดลูกสร้างความเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าบาดแผลใด ๆ ที่เคยได้รับ แต่ต่อให้เจ็บปวดปางตายเพียงใด ‘เหยียนหราน’ ก็ยังมีแรงด่าทอได้อย่างไม่ยั้งปาก.“เจ้าลูกเต่าบัดซบจางต้าเหลียน! ทิ้งข้าไปไม่พอ ยังทิ้งเจ้าปีศาจน้อยไว้ในท้องข้าอีก!”.“โธ่เอ๊ย! รีบออกมาได้แล้ว! เจ้าปีศาจน้อย!”.“มารดาเถอะ! เจ้าขี้ขลาดเช่นบิดาเจ้าหรืออย่างไรถึงไม่รีบออกมา!”.หมอตำแยที่เฝ้าดูต่างเศร้าสลด ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนล้าประหนึ่งกับกำลังต่อสู้อยู่ก็มิปาน เฝ้าปลอบประโลมสตรีใกล้คลอดด้วยคำพูดแสนหวานแต่กระนั้นก็ได้คำพูดผรุสวาทกลับสะท้อนกลับคืนมาช่างเป็นการทำคลอดที่เหนื่อยเหลือเกิน....ห้องทำคลอดที่คล้ายกับสนามรบได้จบลงแล้ว คราบเลือดถูกชำระล้าง ร่างกายของเด็กชายที่สร้างความยากลำบากให้กับมารดาร้องดังลั่น แสดงตนว่าแข็งแรงเป็นที่น่าพอใจ ส่วนมารดายังสลบไสลเพราะความเหนื่อยล้า หมอตำแยที่ทำคลอดได้แต่นั่งพัดวีให้กับตนเองที่ผ่านการทำคลอดที่เหนื่อยปานขาดใจเช่นนี้มาได้“ขอบคุณท่านหมอจริง ๆ นี่น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนายข้า”หญิงชราตาลุกวาวคว้าถุงเงินไว้โดยพลัน ประหนึ่งว่าถ้าชักช้าจะมีผู้ใดมาฉกชิงไป และก่อนจะล
続きを読む
เผือกร้อนที่ถูกโยนใส่มือ
เหยียนหรานเดินวนเป็นไปวนมาจนบุตรชายที่แอบนั่งกินถังหูลู่เริ่มเวียนหัว แต่ถึงกระนั้นก็ไม่กล้าเอ่ยขัดสิ่งใด นั่งก้มหน้าก้มตากินต่อไปปล่อยให้อาเหนียงของตนเดินพูดอยู่คนเดียวไปแบบนั้น“ดูแล เฮอะ! ดูแลบ้าบออะไร แค่อ้าปากข้าก็รู้ไส้รู้พุงจนหมดสิ้น พวกทางการดีแต่จะเอารัดเอาเปรียบทั้งนั้น”เหยียนหรานดีดลูกคิดรางแก้วอยู่ในใจก็ทราบดีว่าสิ่งที่ท่านเจ้าเมืองร้องขอนั้นไม่ต่างอะไรกับการบีบบังคับนาง มีอย่างที่ไหนขอให้มาดูแลทั้ง ๆ ที่ก็เป็นหน้าที่แต่ยังมาร้องเรียกความสบาย ในเมืองนี้นางมั่งมีสุด หากมีสงครามจนเปี้ยนเหลียงได้รับความเดือดร้อนนางย่อมเจ็บตัวมากสุด เพราะเหตุนี้ทางการจึงบีบบังคับนางจนถึงที่สุด โดยการให้ดูแลเจ้าแม่ทัพอะไรนั่นเหยียนหรานเป็นคนตระหนี่ถี่เหนียวก็จริงอยู่แต่ใช่จะไร้เหตุผล แต่พอมาคิดถึงเหตุผลมันก็น่าโมโหอยู่วันยังค่ำ ทำแบบนี้ต่างอะไรจากการที่นางไปจ้างคนของทางการมาเฝ้าร้านให้กันเล่า เช่นนี้สู้เลี้ยงสุนัขไว้ไม่ดีกว่าหรืออย่างน้อย ๆ ก็น่าจะเชื่องกว่าเจ้าพวกสมองทึ่มดีแต่ใช้กำลังพวกนั้น เห็นนางเป็นสตรีทำการค้าเข้าหน่อยก็คิดจะข่มเหงรังแก ช่างสมเป็นชายชาตรีจริง ๆ!เดินปั้นปึ่งโมโหไปมา แต่
続きを読む
ข้อแลกเปลี่ยนที่ไม่ขาดทุน
เฉียวฟงเจ้าเมืองเปี้ยนเหลียงนั่งสวดมนต์พลางนับลูกประคำในมืออย่างเคร่งเครียด เขาย่างกายเข้ามาหาสตรีผู้มั่งมีที่สุดในเมืองเปี้ยนเหลียงอีกครั้ง หลังจากครั้งนั้นนางทำเขาขวัญกระเจิงจนหาทางกลับจวนแทบไม่ถูก แต่กระนั้นสิ่งที่เขาได้รับมอบหมายมาก็ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะปฏิเสธได้จะให้ปฏิเสธได้อย่างไรในเมื่อเบื้องบนสั่งลงมาแบบนั้นแล้วผู้น้อยอย่างเขาเล่าจะไปทำอะไรได้ บัดนี้เฉียวฟงจึงตกอยู่ในสถานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ฝั่งหนึ่งก็ทางการอีกฝั่งหนึ่งก็สตรีปากร้ายผู้ไม่เคยยอมคน ไม่ว่าจะทางไหนหากเขาพลาดพลั้งก็อาจถึงแก่ชีวิตเฉียวฟงช่างเป็นคนโชคร้ายอะไรขนาดนี้...นั่งปลงตกสลดในโชคชะตาได้ครู่หนึ่งสตรีงามผู้มั่งคั่งก็เข้ามาทักทายตามประสาเจ้าบ้าน ใบหน้างามงดประดับรอยยิ้มไว้ตามมารยาท และไม่ทันจะได้เอ่ยปากสิ่งใด นายหญิงใหญ่แห่งเปี้ยนเหลียงก็เอ่ยชัดถึงเรื่องเขาบากหน้ามาขอร้อง“ข้าจะช่วยท่านก็ได้แต่ต้องมีข้าแลกเปลี่ยน”เฉียวฟงกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก “นายหญิงบอกข้ามาเถิดหากช่วยเหลือได้ข้าจะไม่ขัด”“ไม่มีอาจารย์คนใดที่จะรับบุตรข้าเป็นศิษย์เลย เพียงเพราะเขาเป็นบุตรของข้าที่ไร้การศึกษาไม่ได้เกิดมาในชาติตระ
続きを読む
ใครก็มิอาจดูถูกบุตรชายของข้าได้
“ไปได้ยินใครเขาพูดอะไร เหตุใดจึงพูดเช่นนี้ออกมาได้”“ก็เถ้าแก่เจ้าของโรงเตี๊ยมที่หัวมุมถนนบอกว่าข้าน่าสงสารไม่มีอาจารย์รับเป็นศิษย์เพราะเกิดในตระกูลไร้การศึกษา เขายังเคยบอกเอาว่าหากข้าว่าง ๆ ไปนั่งเรียนกับอาลั่วหลานชายของเขาก็ได้ เผื่ออาจารย์จะเมตตารับข้าเป็นศิษย์”สตรีผู้มั่งคั่งที่ได้ยินเช่นนั้นก็ข่มอารมณ์เอาไว้อย่างสุดกำลังบังอาจ! กล้าดีอย่างไรมาพูดต่อหน้าบุตรชายของนางแบบนี้ ต่อให้บุตรของนางจะไม่สนใจแต่ใช่ว่านางจะไม่สน!เจ้าเถ้าแก่เซียว... ประเดี๋ยวเถิดเราจะได้เห็นดีกัน!ความเดือดดาลนำพาให้เหยียนหรานเข้ามาเหยียบโรงเตี๊ยมที่หัวมุมถนน สภาพก็ดูเป็นโรงเตี๊ยมธรรมดา ๆ ผู้คนเข้าออกไม่ได้มากมายอาจเพราะมีโรงเตี๊ยมอีกแห่งที่อยู่ห่างไปเพียงสองถนน แต่กระนั้นเจ้าเถ้าแก่เซียวกล้าดีอย่างไรมาดูถูกบุตรชายของนางแบบนั้นอาจเพราะหลานชายของเถ้าแก่เซียวหรืออาลั่วเป็นบุตรของขุนนางเล็ก ๆ ในเมืองหลวง เช่นนั้นก็นับว่าโชคดีที่เถ้าแก่ลั่วได้บุตรเขยเป็นถึงขุนนาง แต่เหยียนหรานก็ยังไม่เห็นว่าเถ้าแก่เซียวมีสิทธิ์มาดูถูกบุตรชายของตนอยู่ดี“เฮ้อ” เหยียนหรานถอนหายใจ นางเข้าไปนั่งยังโต๊ะว่างพลางถอนหายใจอย่างปลงตกทั้
続きを読む
ท่านเจ้าเมืองผู้น่าสงสาร
หลังจากวันนั้นเหยียนเฟิงก็เดินไปยังจวนท่านเจ้าเมืองในทุก ๆ วันเพื่อร่ำเรียนดั่งที่มารดาต้องการ พอเรียนเสร็จก็เดินกลับมาขายของที่ร้านต่อคล้ายว่าไม่ได้เหนื่อยล้าแต่อย่างใด จนผู้เป็นมารดาปลาบปลื้มใจยิ่งเมื่อบุตรชายพึมพำท่องตำราขณะเฝ้าร้าน น้ำตาของนางแทบไหลริน ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้เลยว่าเจ้าปีศาจน้อยไปต่อรองกับท่านเจ้าเมืองเอาไว้ว่าหากวันใดไม่มีขนมมาให้วันนั้นเขาจะไม่ตั้งใจเรียน และหากอาเหนียงถามเขาจะตอบกลับไปว่าท่านเจ้าเมืองไม่ตั้งใจสอน แล้วเมื่อโดนขู่บังคับเช่นนี้เฉียวฟงจะทำอะไรได้นอกจากจะหาของมาเซ่นไหว้บรรพบุรุษน้อยก่อนจะสอนทุกครั้งไปเฉียวฟงช่างเป็นบุรุษที่น่าสงสารจริง ๆแต่นั่งเศร้าสลดได้ไม่เท่าใด เฉียวฟงก็ต้องปั้นหน้าออกไปต้อนรับแขกผู้มาเยือนซึ่งก็คือท่านแม่ทัพที่ถูกส่งมาประจำการที่นี่ แต่ด้วยเมืองเปี้ยนเหลียงไม่เคยแม้แต่มีเหตุจลาจลการต้องรับคนใหญ่คนโตจึงไม่เคยมีมาก่อน จะหาที่พักก็ใช่ว่าจะหากันง่าย ๆ คราแรกเฉียวฟงเสนอจวนตัวเองให้เป็นที่พักแก่ท่านแม่ทัพ ส่วนทหารผู้น้อยทั้งหลายเขายินดีเหมาโรงเตี๊ยมทั้งเมืองสามเดือนเพื่อรอสร้างที่พักใหม่ แต่ทว่าทางการกลับปฏิเสธ แล้วกล่าวว่า ‘หลานหลินอ๋อง’ ผ
続きを読む
การพบเจอกันอีกครั้ง
พอมาถึงในเมืองเขาก็พบกับสตรีที่แต่งกายด้วยแพรพรรณชั้นดี ใบหน้าถูกแต่งด้วยเครื่องประทินโฉมจนแปลกตา ใบหน้ายิ้มแยมมองมายังกลุ่มคนที่เขาพามา แต่ทว่าเฉียวฟงกลับรู้สึกขนลุกกับรอยยิ้มแปลพิกลนั่นไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่รอยยิ้มของเหยียนหรานกลายเป็นเรื่องน่ากลัวของเฉียวฟงสถานที่ต้อนรับแขกผู้มาเยือนในวันนี้เป็นโรงเตี๊ยมของเถ้าแก่เซียวที่ถูกปรับเปลี่ยนเป็นภัตตาคารอาหารชั้นเลิศ ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะเถ้าแก่เซียวไม่มีเงินมากพอที่จะใช้คืนให้แก่เหยียนหราน เงินทองมากมายขนาดนั้นผู้เฒ่าเซียวจนปัญญาที่จะคืนให้ พอบากหน้าไปขอความช่วยเหลือจากบุตรเขย บุตรเขยก็มีสีหน้าระอาแม้จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือแต่กลับให้ครอบครัวเซียวย้ายออกจากเมืองเปี้ยนเหลียงเพราะอับอายขายขี้หน้าจนทนอยู่ต่อไม่ได้ สุดท้ายเหยียนหรานจึงเสนอว่าให้เอาโรงเตี๊ยมแห้งนี้หักล้างกับหนี้ ถือเสียว่านางซื้อโรงเตี๊ยมต่อจากเถ้าแก่เซียว แม้จะไม่คุ้มเลยแม้แต่น้อยแต่กระนั้นเถ้าแก่เซียวที่ไม่ได้มีหนทางมากมายนักก็ตัดใจย้ายไปอยู่เมืองหลวงตามที่บุตรเขยต้องการฉะนั้นตอนนี้ก็เท่ากับว่าเหยียนหรานกลายเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมที่บัดนี้กลายเป็นภัตตาคารเป็นที่เรียบร้อย ก่
続きを読む
เจ้าลูกเต่าต้าเหลียน
“ปล่อยข้า! วันนี้ข้าจะเอาเลือดหัวเจ้าลูกเต่าต้าเหลียน”“ใจเย็นก่อนแม่นาง! ” ทั้งสองยื้อยุดไปมา สุดท้ายแรงของบุรุษย่อมชนะสตรี ร่างบอบบางที่ถูกแรงผลักเซถลาไปชนกับผนังเสียเต็มแรงจนร่างบางทรุดลงกับพื้นหลานหลินอ๋องที่เห็นก็ใจร่วงไปอยู่ที่พื้นตั้งท่าจะไปช่วยนางแต่ทว่าเสียงเล็ก ๆ ก็ดังขึ้นเสียจนเขาต้องชะงักเท้า“พวกท่านทำอะไรน่ะ! พวกท่านรังแกอาเหนียงทำไม! ”เด็กชายร่างอวบอ้วนวิ่งตุ๊บตั๊บเข้ามาหา ใบหน้ากลมที่มักประดับรอยยิ้มบัดนี้ไม่มีแม้แต่เค้าลาง เด็กชายวัยห้าขวบประจันหน้ากับผู้ใหญ่ที่มองเขาเป็นตาเดียวโดยเฉพาะหลานหลินอ๋อง“นี่มันอะไรกัน...”เหยียนเฟิงที่เห็นมารดาล้มอยู่ที่พื้นไม่รอช้า เขาปรี่เข้าหาบุรุษที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดอย่างไม่หวั่นเกรง มือเล็ก ๆ ออกแรงผลักผู้ใหญ่ตัวโต แต่กระนั้นมีหรือที่เด็กอย่างตนจะเอาชนะผู้ใหญ่ได้“อาเฟิงหยุดได้แล้ว! ”“ไม่หยุด! อาจารย์ไม่เห็นหรือว่าเขารังแกอาเหนียง! ”เฉียวฟงพยายามห้ามปรามแต่ก็ไม่เป็นผล เขาเพิ่งจะเคยเห็นเหยียนเฟิงโกรธขนาดนี้มาก่อน มือน้อย ๆ พยายามทุบตีผู้ใหญ่ที่โตกว่าตัวเองหลายเท่า นัยน์ตาเริ่มแดงก่ำแต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมง่าย ๆ แต่กระนั้นบุรุษที
続きを読む
ไล่ให้ตายก็ไม่ไป
๓หลานหลินอ๋องเป็นแม่ทัพ เป็นราชนิกุล เป็นบุคคลสำคัญแห่งแคว้นเยี่ยน นี่คือเรื่องจริงที่เหยียนหรานเพิ่งจะรับรู้ แต่ถึงกระนั้นเจ้าบุรุษตรงหน้านางก็ยังเป็นเจ้าลูกเต่าต้าเหลียนอยู่วันยังค่ำ ความจริงข้อนี้ต่างหากที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ ต่อให้จางต้าเหลียนเป็นเง็กเซียนนางก็ไม่สนใจ“จะกลับไปดี ๆ หรือจะให้ข้าเอาแจกันมาฟาดให้เลือดอาบ”หลานหลินอ๋องมองสตรีที่ขู่เขาอย่างไม่ยอมความ หลังจากโต้เถียงกันไปมาเขาก็ไหว้วานให้ท่านเจ้าเมืองพาคนของเขาไปพักเพราะไม่อยากให้เรื่อง ‘ครอบครัว’ ของตนเองตกเป็นเป้าสายตา แค่สิ่งที่เป็นอยู่ตรงหน้าก็ไม่ใช่สิ่งที่เหมาะที่ควรเสียเท่าใดนัก หลังจากนั้นเขาก็ลงหลักปักฐานในภัตตาคารแห่งนี้ เจ้าหนูน้อยที่ทำร้ายเขาไปเมื่อครู่ยังมองเขาไม่วางตาจนผู้เป็นมารดาสั่งให้คนพากลับไปพัก บัดนี้สถานการณ์จึงตึงเครียดเพราะมีแค่เขาและเหยียนหรานเท่านั้นอ้อ... เป็นเหยียนหรานที่ถือแจกันใบเขื่องไว้ในมือช่างดุร้ายจริง ๆ น่ากลัวจนตัวสั่นทีเดียว...“จะไม่ให้ข้าได้อธิบายอะไรหน่อยหรือ”“ไม่ ข้าไม่อยากได้ยินคำอธิบายจากบุรุษเช่นเจ้า”“เจ้าไปได้ยินอะไรมา ข้ากลับไปที่ฉุ่ยเฉียงก็ไม่พบเจ้าแล้ว จะให้ข้าทำอย่า
続きを読む
ในเมื่อหนีไม่พ้น ก็จงใช้ประโยชน์ให้สาสม
เรื่องในวันนั้นจบลงด้วยซือเยว่วิ่งหน้าตาตื่นมาห้ามทัพพร้อมบอกกับเหยียนหรานว่าเจ้าปีศาจน้อยร้องไห้จนหน้าดำหน้าแดง เรื่องระหว่างนางและเจ้าลูกเต่าต้าเหลียนจึงจบลง นางไม่ได้พูดสิ่งใดตอบกลับประโยคที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของจางต้าเหลียนแม้ว่าในใจจะก่นด่าเจ้าลูกเต่านั่นไม่หยุดหย่อน แต่ต่อให้อยากทำเพียงใดเหยียนหรานก็ต้องวิ่งกลับไปหาบุตรชายที่เป็นดั่งชีวิตของนางก่อนอยู่ดีเจ้าปีศาจน้อยที่ร้องไห้นับครั้งได้บัดนี้กลับร้องไห้จ้าจนหัวใจนางเจ็บแปลบ มือป้อม ๆ ชูขึ้นแสดงเจตจำนงว่าต้องการให้นางโอบกอดเอาไว้ และนางก็ยอมทำตามโดยไม่นึกขัดสิ่งใด นางกอดร่างป้อมของบุตรชายเอาไว้ ลูบแผ่นหลังเล็กที่สะอื้นไห้ ก่อนที่เจ้าปีศาจน้อยเหยียนเฟิงจะผละออกจากอกและจ้องหน้านางอย่างคาดคั้นหาความ แต่น่าแปลกที่ใบหน้าแบบนี้นางได้เห็นมันมาจากเจ้าลูกเต่าต้าเหลียนแล้วก่อนหน้าช่างเหมือนกันจริง ๆ“จะถามว่าบุรุษผู้นั้นคือใครใช่หรือไม่” เหยียนเฟิงที่สะอื้นจนเอ่ยอะไรออกมาเป็นประโยคไม่ได้พยักหน้ารับ เหยียนหรานเองก็เข้าใจได้ว่าทำไมเหยียนเฟิงจึงสงสัย อยู่ด้วยกันมาสองคนมีหรือที่นางจะไม่รู้ว่าเด็กน้อยคนนี้เป็นอย่างไร แต่กระนั้นความจริงก
続きを読む
ท่าทางที่ถอดกันออกมา
หลานหลินอ๋องนั่งอยู่ในร้านขายซาลาเปาข้าง ๆ กับที่พักของเหยียนหราน หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นต่อให้เขาจะอ้างเอาหน้าที่การงานมาบังหน้ายังไงเหยียนหรานก็ไม่ให้เขาได้เข้าใกล้นางแม้แต่น้อย เช่นนั้นก็อย่าหวังว่าจะได้รับการดูแลเช่นที่ทางการเรียกร้องก่อนหน้านี้เลยนั่งทอดถอนหายใจอย่างปลงตกพลางกัดซาลาเปาคำโต ก่อนจะได้ยินเสียงที่เขาจำได้ดีว่าเป็นเสียงใคร“อาเฟิง มาแต่เช้าเลย”“เฟิงเฟิงมาเอาซาลาเปาให้อาเหนียง เอาหมั่นโถวด้วย เอา... เอาหมดเลยได้ไหม” เด็กน้องเอียงคอถาม จนซือเยว่ได้แต่หัวเราะอย่างเอ็นดู“เอาไปแต่พอดี ประเดี๋ยวอาเหนียงได้ดุอีกหรอก”เหยียนเฟิงมุ่ยหน้าแต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป ก่อนจะเห็นว่ามีผู้ใหญ่ตัวโตเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้ เด็กตัวจ้อยที่จำได้ดีว่าคนผู้นั้นเป็นใครกลับไม่ถอยหนี ยืนประจันหน้าอย่างไม่หวาดกลัวและน่าแปลกที่หลานหลินอ๋องเองก็พอใจกับท่าทีเช่นนี้ของบุตรชาย...พอใจที่เหยียนหรานเลี้ยงเด็กคนนี้มาเป็นอย่างดี“อยากได้หรือ เอาไปให้หมดสิ ข้าซื้อให้เอง”“ไม่เอา ข้าซื้อได้”“อาเฟิง มีอะไรกัน” ซือเยว่ที่ผละออกไปดูของหลังร้านเพียงครู่เดียวเอ่ยถามเมื่อเห็นบุตรชายของนายหญิงประจันหน้ากับลูกค้าแป
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status