Semua Bab น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว: Bab 31 - Bab 38

เด็กน้อยเดินเชื่องช้าเข้าไปออเซาะมารดาเช่นที่เคยกระทำ สองแม่ลูกคุยกันกะหนุงกะหนิงจนคนเป็นบิดาไม่อยากเข้าไปขัดเลยนั่งมองอยู่ห่าง ๆ ความสัมพันธ์ของหลานหลินอ๋องและเหยียนหรานแม้ไม่บาดหมางเช่นแต่ก่อนก็ใช่ว่าจะพัฒนาอย่างก้าวกระโดด ทุกอย่างยังคงเชื่องช้าสิ่งเดียวที่ชัดเจนคือหลานหลินอ๋องต้องให้เวลาเหยียนหรานได้ตั้งหลัก และให้เวลาแก่เขาในการเรียนรู้ทุกอย่างใหม่อย่างค่อยเป็นค่อยไป บัดนี้หาใช่ความรักของหนุ่มสาวแต่นี่เป็นความสัมพันธ์ของคนครอบครัวที่ต้องใจเย็นและเรียนรู้อีกมากนั่งมองอยู่ครู่ใหญ่เมื่อเห็นบุตรชายเดินขึ้นห้องนอนด้านบนหลานหลินอ๋องจึงเคลื่อนกายไปนั่งข้างกับเหยียนหรานที่ไม่ได้ผลักไสตนเช่นก่อนหน้านี้แต่ก็แค่นี้แหละ นางก็ไม่ได้ใจดีกับเขามากกว่าเก่าเสียเท่าใดนัก อย่างเช่นในตอนนี้... ตอนที่เขาเอื้อมจะหยิบกาน้ำชามารินใส่จอกชาของตนนางก็ตีมือเขาดังเพี้ยะและมองเขาตาขวางราวกับว่าเขาทำเรื่องผิดมหันต์ จนเขาต้องถอนมือกลับ“วันนี้ข้าไปที่จวนท่านเจ้าเมืองเจออาเฟิงเลยพาไปกินเนื้อตุ๋นแล้วมาส่ง”“อืม”บรรยากาศอึมครึมทำให้หลานหลินอ๋องเริ่มเหง

“หรานเอ๋อร์... เชื่อข้าเถิดว่าวันหนึ่งมันส่งผลดีต่ออาเฟิง วันหนึ่งที่ไม่มีเราแล้ว”“ตระกูลของท่านยิ่งใหญ่ปานนั้นจะดึงอาเฟิงเข้าไปทำไม เจ้าก็เห็นว่าอาเฟิงไม่ได้สนใจสิ่งใดเลย เขาไม่เคยละโมบ เขาไม่เคยคิดร้าย เขาไม่เคยคิดเรื่องอะไรเลยด้วยซ้ำนอกจากเรื่องกินไปวัน ๆ เขามีความสุขกับชีวิตแบบนี้ และต่อไปในวันข้างหน้าข้าไม่อยู่แล้วเขายังมีร้านค้าอีกมากมายที่ข้าสร้างเอาไว้ให้เขา หากไม่ขี้เกียจย่อมไม่อดอยาก... เขามีความสุขดีอยู่แล้วต้าเหลียน”หลานหลินอ๋องเข้าใจความกังวลของผู้เป็นมารดาดี เขาเองก็กังวลไม่ต่างกันแต่ไม่ว่าอย่างไรนี่คือหลักประกันสุดท้ายที่เขาจะมอบให้กับอาเฟิงได้“หากเขาเป็นบุตรของหลานหลินอ๋องจะไม่มีใครกล้าทำร้ายเขา ต่อให้เป็นหวงตี้ก็จะไม่กล้าแตะต้องเขา... การเป็นอ๋องอาจไม่ใช่ความสุขของอาเฟิง แต่นี่เป็นหลักประกันเดียวที่ข้าจะมอบให้กับอาเฟิงได้ อย่างน้อย ๆ ก็ให้ข้าได้เบาใจว่าเขาจะได้มีชีวิตเพื่อใช้ชีวิตดั่งที่ตนต้องการได้อย่างยืนยาว อยู่กันไปแบบนี้ย่อมไม่ปลอดภัย ชีวิตของอาเฟิงไม่ใช่ความลับแล้วเหมือนที่ข้าได้เล่าให้เจ้าได้ฟัง”

“เล่ามาให้ละเอียดเดี๋ยวนี้เลยท่านอ๋อง ท่านมาที่นี่ได้ไม่กี่เดือนมีลูกโตขนาดนี้เชียวหรือ”หลานหลินอ๋องมองบุรุษช่างสงสัยอย่างปลงตกก่อนจะเริ่มเล่าทุกอย่างให้หนึ่งในสหายที่ควบตำแหน่งกุนซือในกองทัพของตนได้รับรู้ และเมื่อได้รับฟังทุกอย่างสายตาของหวงเหวินก็แปรเปลี่ยนไป นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นตลอดเวลากลายเป็นเคียดแค้นขึ้นมาเสียดื้อ ๆ“เจ้าเพียงพอนเหลืองนั่นกล้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ!” หวงเหวินเอ่ยด้วยความเกรี้ยวกราด บุรุษบนบัลลังก์มังกรผู้นั้นในสายตาของเขาก็เป็นได้แค่เพียงพอนเหลืองลักของกินตาบ้านเรือนไร้ประโยชน์สิ้นดี“ที่เรียกมาก็จะไหว้วานให้นำชื่อเหยียนหรานกับเหยียนเฟิงเข้าสาแหรกตระกูลให้ เพราะข้าคงไม่ได้เข้าไปเมืองหลวงอีกนาน”“ได้ ข้าจะจัดการให้... ว่าแต่จะเอาชื่อนางเข้าสาแหรกตระกูลนางรับรู้แล้วหรือ” เรื่องที่จางต้าเหลียนไหว้วานไม่ใช่เรื่องเหลือบ่ากว่าแรง แต่เรื่องที่หวงเหวินตั้งข้อสงสัยคือสตรีที่กำลังถูกนำชื่อเข้าสาแหรกตระกูลจาง แม้ยามสิ้นลมหายใจต้องฝังเคียงคู่กับจางต้าเหลียนในสุสานประตำตระกูลนั้นทราบหรือยัง“หากไม่มีชื่อนางแล้วจะเขียนชื่ออาเฟิงลงไปได้อย่างไร ลูกข้าไม่ได้ลอยน้ำ

ส่วนหลานหลินอ๋องก็มองบุตรชายที่จากไปพร้อมเงินหนึ่งร้อยตำลึง ตระหนักได้ว่าเหยียนหรานคงไม่อยากรับเงินเขาเสียเท่าใดนัก แต่ก็อยากกลั่นแกล้งเขาให้พอสนุกส่วนเงินนั่นก็ให้กับอาเฟิงเอาไว้ซื้อของกินกระมังเพราะบุตรชายของเขายิ้มแป้นเดินออกไปด้านนอกด้วยความเริงร่าเหลือประมาณหลังจากนั้นสตรีผู้อยู่เบื้องหลังการกลั่นแกล้งก็เดินมาเก็บกาน้ำชาและของว่างที่เหลือแต่จานเปล่า การกระทำทุกอย่างล้วนอยู่ในสายตาของหลานหลินอ๋องแต่กระนั้นหลานหลินอ๋องกลับขมวดคิ้วมองทุกการกระทำของภรรยา“ทำไมไม่จ้างคนมาช่วย... ทำงานตั้งมากมายคนเดียวไม่เหนื่อยหรือ”“ทำมาตั้งนานแล้ว จะมาเหนื่อยเอาอะไรตอนนี้”หลานหลินอ๋องนิ่งงันคล้ายกับคนเอาหินมาทุ่มใส่ศีรษะก็มิปาน เพราะทราบดีว่าตนนั้นคือหนึ่งในคนที่ทำให้เหยียนหรานต้องเหนื่อยอยู่แบบนี้ หลานหลินอ๋องลุกขึ้นและฉวยเอาทุกอย่างที่เหยียนหรานกำลังถือมาถือไว้เอง ในเมื่อย้อนเวลากลับไม่ได้ต่อจากนี้เขาก็ต้องทำให้ดีที่สุดก็เท่านั้น เรื่องในอดีตลบล้างไม่ได้ แต่เขาสร้างเรื่องราวต่อจากนี้ให้ดีกว่าเดิมได้“จะทำอะไร”“เอาไปล้าง”“ไม่ต้อง ข้าทำเอง”“เมื่อก่อนข้าก็ทำ เจ้าน่ะพักบ้างก็ได้ มั่งมีเงินทองกว่า