บททั้งหมดของ น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว: บทที่ 41 - บทที่ 50

หลานหลินอ๋องหอบหิ้วบุตรในนามอย่างจางหยาวนมาเดินตามถนนที่สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านอาหารและผู้คนมากมายถึงแม้จะมืดค่ำแล้วก็ตาม เขาได้ให้อิสระจางหยวนในการเรื่องสรรค์ของกินแต่สุดท้ายเด็กกินยากก็ไม่อาจเลือกสิ่งใดได้อยู่ดี จนตอนนี้ทั้งคู่ยืนอยู่หน้าบ้านพักของเหยียนหราน หลานหลินอ๋อง ชั่งใจอยู่นานว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ แต่ไม่ทันจะได้ตัดสินใจสตรีงามที่นึกถึงก็ปรารกฎตัวตรงเบื้องหน้าโดยที่เขาไม่รู้เลยว่านางมาตั้งแต่เมื่อใดเหยียนหรานมองบุรุษคุ้นหน้าที่มายืนอยู่หน้าบ้านพร้อมกับเด็กน้อยที่นางเจอมาแล้วเมื่อช่วงบ่าย ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ“เข้ามาข้างในก่อน ข้างนอกมันหนาวประเดี๋ยวจะได้ไข้กันไปทั้งคู่”หลานหลินอ๋องมีท่าทีลังเลจนเหยียนหรานสังเกตได้ “ข้าให้เข้าได้ก็คือเข้าได้ อย่าคิดอะไรให้มากนัก”คล้ายกับรู้ความคิดของหลานหลินอ๋องเหยียนหรานเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากหลานหลินอ๋องมาเพียงลำพังนางคงจะกลั่นแกล้งให้อีกฝ่ายตากน้ำค้างจนได้ไข้กันไปข้างหนึ่ง ด่าทออีกฝ่ายอีกสำทับที่มายืนลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่แบบนี้ แต่ทว่าเด็กน้อยที่มากับจางต้าเหลียนไม่ได้รู้เรื่องอะไ

“อาจมีการเคลื่อนย้ายกำลังที่ฉุ่ยเฉียง ทหารหลายนายฝึกกันหนักขึ้นและเริ่มตระเตรียมของหลายประการราวกับจะเคลื่อนทัพ” ราชองครักษ์นายหนึ่งที่ไปเฝ้าสอดแนมอยู่เปี้ยนเหลียงรายงานต่อหวงตี้ที่มีพระพักตร์ไม่สู้ดีนัก“เคลื่อนย้ายกำลังพล คงจะย้ายไปยังเปี้ยนเหลียงกระมัง ย้ายทุกอย่างไปที่นั่นคงจะตั้งใจตั้งตัวใหม่และตั้งตนเป็นปรปักษ์กับข้าแล้วกระมัง” หวงตี้เอื้อนเอ่ยคล้ายกับไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ นี่เป็นสิ่งที่ที่พระองค์ล่วงรู้ตั้งแต่หลานหลินอ๋องเดินหันหลังออกจากวังไปตั้งแต่วันนั้น“ทหารที่ฉุ่ยเฉียงเป็นอำนาจเดิมของหลานหลินอ๋องข้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวไม่ได้” หวงตี้พลางทบทวนกำลังพลของหลานหลินอ๋องในตอนนี้ก่อนจะตระหนักว่าตนนั้นต้องจัดการกับกำลังพลในมือเสียใหม่ อาจจะต้องเริ่มต้นด้วยการ...“ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ข้าตั้งใจจะให้กับหลานหลินอ๋อง แต่มาบัดนี้คงไม่ได้แล้ว ตำแหน่งที่ว่างเว้นย่อมเป็นสิ่งที่ไม่ควร ฉะนั้นข้าควรจะแต่งตั้งคนที่คู่ควรเสียที”“ฝ่าบาทจะแต่งตั้งใครหรือพ่ะย่ะค่ะ หากไม่ใช่หลานหลินอ๋อง” แม้เป็นเพียงองครักษ์แต่ก็ทราบดีว่าคนทั้งใต้หล้าคาดหวังว่าตำแหน่งนี้ย่อมเป็นของหลานหลินอ๋อง ขุนศึกเคียงบัลลังก์ของหวงตี้แ

“เช่นนั้นหรือเพคะ ความจริงหม่อมฉันไม่ได้คาดหวังว่าจะเป็นหญิงหรือชาย... แต่หม่อมฉันเพิ่งจะได้ข่าวว่าหลานหลินอ๋องมีบุตรชายคนหนึ่งอยู่ที่เปี้ยนเหลียงน่ารักน่าเอ็นดู หม่อมฉันก็พลอยอยากมีลูกชายเหมือนหลานหลินอ๋องไปด้วย หม่อมฉันช่างเป็นคนโลภมากเหลือเกินว่าหรือไม่เพคะ”สตรีงามเหยียดยิ้มเย้ยหยันบุรุษตรงเบื้องหน้า หากไม่โง่เขลาจนเกินไปหวงตี้คงจะตระหนักได้ว่าการที่นางพูดออกไปเช่นนี้นั้นหมายความว่าอย่างไร และพระพักตร์ของโอรสสวรรค์ในบัดนี้ก็ชัดเจนว่าพระองค์ไม่ได้โง่เขลากลับกันพระองค์เข้าใจสิ่งที่นางต้องการจะสื่อเช่นเดียวกับที่นางเข้าใจว่าพระองค์ต้องการสิ่งใด“จะหญิงหรือชาย อย่างไรก็ลูกเรา” กัวอิ่งหรงอยากจะหัวเราะให้กับโอรสสวรรค์ ที่เอ่ยราวกับว่าเป็นบิดาที่รักบุตรทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน แต่สุดท้ายก็ได้แต่ยิ้มรับ กลั้นก้อนความไม่เห็นด้วยลงคอและเอ่ยรับอย่างเสียไม่ได้“เพคะ หม่อมฉันดีใจที่ฝ่าบาทคิดได้เช่นนั้น”“แต่เราไม่ได้มีลูกคนเดียว เขาเกิดมาท่ามกลางพี่น้องมากมาย และนั่นคือความเป็นจริงของชีวิต”“อย่าก

“อาเฟิงเหมือนบิดาไม่มีผิด” เกาอี้ชิงคล้ายจะพูดประจบประแจง แต่ทว่านั่นคือความจริง เด็กตัวกลมที่เดินไปทั่วเมืองเปี้ยนเหลียงเพื่อกินอาหารตามท้องถนนนั้นช่างคล้ายกับหลานหลินอ๋องเหลือเกิน“ก็ภาวนาว่าอย่าให้เหมือนมากเกินไป ไม่เช่นนั้นข้าคงได้ปวดหัวไม่เว้นวัน”“อาเฟิงฉลาด ย่อมไม่สร้างเรื่องปวดหัวให้นายหญิงเป็นแน่”“เอาเถอะ ว่าแต่ร้านค้านี่ไม่ใหญ่ไปหน่อยหรือ ข้าวของตอนนี้ใช่ว่าจะมีขายมากมาย”เหยียนหรานปล่อยเรื่องของพ่อลูกที่นับวันยิ่งเหมือนกันจนน่าปวดหัว และหันมาสนใจเรื่องร้านค้าที่กำลังก่อสร้าง และดูเหมือนว่าจะใหญ่โตกว่าร้านค้าทั้งหมดที่นางเคยมี“ร้านค้าเช่นนี้จำต้องใหญ่ เพราะจะได้ให้คนมาเลือกดูได้สะดวก อีกอย่างต้องคอยตุนสินค้าเอาไว้ไม่ให้ขาด เลยต้องสร้างห้องเก็บของเอาไว้ต่างหากเลยใหญ่โตแบบนี้” เกาอี้ชิงอธิบาย ส่วนสตรีที่ได้รับคำตอบก็พยักหน้ารับอย่างไม่ท้วงติง จะสร้างเล็กสร้างใหญ่นางก็ไม่เกี่ยงหากแต่ต้องรู้ว่าเงินที่เสียไปนั้นเสียไปเพื่ออะไร หากเสียไปในเรื่องไม่ใช่เรื่องนางคงต้องระงับทุกอย่างเอาไว

“หากเรื่องร้านเสร็จเจ้าจะกลับไปร่วมขบวนพ่อค้าต่อหรือไม่” เหยียนหรานเอ่ยถามบุรุษที่ช่วยเหลือนางเรื่องร้านค้าใหม่มาโดยตลอดจนตอนนี้ที่ทุกอย่างใกล้จะเข้าที่แล้ว“ไม่หรอกขอรับ พวกเขามองว่าข้าประหลาด ให้ร่วมทางมาด้วยก็เพราะเห็นว่าใช้แซ่เดียวกันก็เท่านั้น หากให้พูดตามจริงการที่ข้าอยู่ที่นี่นอกเหนือจากช่วยเหลือนายหญิงแล้วพวกเขาก็คงหวังสลัดข้าให้พ้นทางเสียมากกว่า” เกาอี้ชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงสลด ฝืนยิ้มออกมาด้วยความเศร้าหมองแต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นคือความจริงความจริงที่ว่าเขาไม่ได้เป็นเป็นประโยชน์สำหรับพ่อค้าพวกนั้นมากมายนัก และความจริงที่ว่าสุดท้ายแล้วคนที่ไร้ประโยชน์ย่อมโดนสลัดทิ้ง“ทำบัญชีเป็นไหม”“เป็นขอรับ” เกาอี้ชิงตอบรับแม้จะสงสัยว่านายหญิงใหญ่จะถามทำไมก็ตาม“เช่นนั้นหากร้านนี้เสร็จเมื่อใดข้าจะจ้างให้ท่านเป็นผู้ดูแลที่นี่และคอยทำบัญชีส่งให้ข้า”“นายหญิง...แต่... เรื่องแบบนี้นายหญิงจัดการเองไม่ดีกว่าหรือขอรับ”“ข้าต้องเดินทางไปเมืองหลวงพร้อมกับหลานหลินอ๋อง ร้านนี่ก็จะเสร็จแล้วหากประวิงเวลาไปก็คิดว่าไม่คุ้ม เลยอยากหาคนที่พอจะชำนาญมาดูแลให้ เจ้าเองก็ไม่ได้มีแผนจะทำอะไ