All Chapters of น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว: Chapter 1 - Chapter 10

สตรีใกล้คลอดร้องโอดโอย การคลอดลูกสร้างความเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าบาดแผลใด ๆ ที่เคยได้รับ แต่ต่อให้เจ็บปวดปางตายเพียงใด ‘เหยียนหราน’ ก็ยังมีแรงด่าทอได้อย่างไม่ยั้งปาก.“เจ้าลูกเต่าบัดซบจางต้าเหลียน! ทิ้งข้าไปไม่พอ ยังทิ้งเจ้าปีศาจน้อยไว้ในท้องข้าอีก!”.“โธ่เอ๊ย! รีบออกมาได้แล้ว! เจ้าปีศาจน้อย!”.“มารดาเถอะ! เจ้าขี้ขลาดเช่นบิดาเจ้าหรืออย่างไรถึงไม่รีบออกมา!”.หมอตำแยที่เฝ้าดูต่างเศร้าสลด ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนล้าประหนึ่งกับกำลังต่อสู้อยู่ก็มิปาน เฝ้าปลอบประโลมสตรีใกล้คลอดด้วยคำพูดแสนหวานแต่กระนั้นก็ได้คำพูดผรุสวาทกลับสะท้อนกลับคืนมาช่างเป็นการทำคลอดที่เหนื่อยเหลือเกิน....ห้องทำคลอดที่คล้ายกับสนามรบได้จบลงแล้ว คราบเลือดถูกชำระล้าง ร่างกายของเด็กชายที่สร้างความยากลำบากให้กับมารดาร้องดังลั่น แสดงตนว่าแข็งแรงเป็นที่น่าพอใจ ส่วนมารดายังสลบไสลเพราะความเหนื่อยล้า หมอตำแยที่ทำคลอดได้แต่นั่งพัดวีให้กับตนเองที่ผ่านการทำคลอดที่เหนื่อยปานขาดใจเช่นนี้มาได้“ขอบคุณท่านหมอจริง ๆ นี่น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนายข้า”หญิงชราตาลุกวาวคว้าถุงเงินไว้โดยพลัน ประหนึ่งว่าถ้าชักช้าจะมีผู้ใดมาฉกชิงไป และก่อนจะล

เฉียวฟงเจ้าเมืองเปี้ยนเหลียงนั่งสวดมนต์พลางนับลูกประคำในมืออย่างเคร่งเครียด เขาย่างกายเข้ามาหาสตรีผู้มั่งมีที่สุดในเมืองเปี้ยนเหลียงอีกครั้ง หลังจากครั้งนั้นนางทำเขาขวัญกระเจิงจนหาทางกลับจวนแทบไม่ถูก แต่กระนั้นสิ่งที่เขาได้รับมอบหมายมาก็ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะปฏิเสธได้จะให้ปฏิเสธได้อย่างไรในเมื่อเบื้องบนสั่งลงมาแบบนั้นแล้วผู้น้อยอย่างเขาเล่าจะไปทำอะไรได้ บัดนี้เฉียวฟงจึงตกอยู่ในสถานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ฝั่งหนึ่งก็ทางการอีกฝั่งหนึ่งก็สตรีปากร้ายผู้ไม่เคยยอมคน ไม่ว่าจะทางไหนหากเขาพลาดพลั้งก็อาจถึงแก่ชีวิตเฉียวฟงช่างเป็นคนโชคร้ายอะไรขนาดนี้...นั่งปลงตกสลดในโชคชะตาได้ครู่หนึ่งสตรีงามผู้มั่งคั่งก็เข้ามาทักทายตามประสาเจ้าบ้าน ใบหน้างามงดประดับรอยยิ้มไว้ตามมารยาท และไม่ทันจะได้เอ่ยปากสิ่งใด นายหญิงใหญ่แห่งเปี้ยนเหลียงก็เอ่ยชัดถึงเรื่องเขาบากหน้ามาขอร้อง“ข้าจะช่วยท่านก็ได้แต่ต้องมีข้าแลกเปลี่ยน”เฉียวฟงกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก “นายหญิงบอกข้ามาเถิดหากช่วยเหลือได้ข้าจะไม่ขัด”“ไม่มีอาจารย์คนใดที่จะรับบุตรข้าเป็นศิษย์เลย เพียงเพราะเขาเป็นบุตรของข้าที่ไร้การศึกษาไม่ได้เกิดมาในชาติตระ

หลังจากวันนั้นเหยียนเฟิงก็เดินไปยังจวนท่านเจ้าเมืองในทุก ๆ วันเพื่อร่ำเรียนดั่งที่มารดาต้องการ พอเรียนเสร็จก็เดินกลับมาขายของที่ร้านต่อคล้ายว่าไม่ได้เหนื่อยล้าแต่อย่างใด จนผู้เป็นมารดาปลาบปลื้มใจยิ่งเมื่อบุตรชายพึมพำท่องตำราขณะเฝ้าร้าน น้ำตาของนางแทบไหลริน ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้เลยว่าเจ้าปีศาจน้อยไปต่อรองกับท่านเจ้าเมืองเอาไว้ว่าหากวันใดไม่มีขนมมาให้วันนั้นเขาจะไม่ตั้งใจเรียน และหากอาเหนียงถามเขาจะตอบกลับไปว่าท่านเจ้าเมืองไม่ตั้งใจสอน แล้วเมื่อโดนขู่บังคับเช่นนี้เฉียวฟงจะทำอะไรได้นอกจากจะหาของมาเซ่นไหว้บรรพบุรุษน้อยก่อนจะสอนทุกครั้งไปเฉียวฟงช่างเป็นบุรุษที่น่าสงสารจริง ๆแต่นั่งเศร้าสลดได้ไม่เท่าใด เฉียวฟงก็ต้องปั้นหน้าออกไปต้อนรับแขกผู้มาเยือนซึ่งก็คือท่านแม่ทัพที่ถูกส่งมาประจำการที่นี่ แต่ด้วยเมืองเปี้ยนเหลียงไม่เคยแม้แต่มีเหตุจลาจลการต้องรับคนใหญ่คนโตจึงไม่เคยมีมาก่อน จะหาที่พักก็ใช่ว่าจะหากันง่าย ๆ คราแรกเฉียวฟงเสนอจวนตัวเองให้เป็นที่พักแก่ท่านแม่ทัพ ส่วนทหารผู้น้อยทั้งหลายเขายินดีเหมาโรงเตี๊ยมทั้งเมืองสามเดือนเพื่อรอสร้างที่พักใหม่ แต่ทว่าทางการกลับปฏิเสธ แล้วกล่าวว่า ‘หลานหลินอ๋อง’ ผ

“ปล่อยข้า! วันนี้ข้าจะเอาเลือดหัวเจ้าลูกเต่าต้าเหลียน”“ใจเย็นก่อนแม่นาง! ” ทั้งสองยื้อยุดไปมา สุดท้ายแรงของบุรุษย่อมชนะสตรี ร่างบอบบางที่ถูกแรงผลักเซถลาไปชนกับผนังเสียเต็มแรงจนร่างบางทรุดลงกับพื้นหลานหลินอ๋องที่เห็นก็ใจร่วงไปอยู่ที่พื้นตั้งท่าจะไปช่วยนางแต่ทว่าเสียงเล็ก ๆ ก็ดังขึ้นเสียจนเขาต้องชะงักเท้า“พวกท่านทำอะไรน่ะ! พวกท่านรังแกอาเหนียงทำไม! ”เด็กชายร่างอวบอ้วนวิ่งตุ๊บตั๊บเข้ามาหา ใบหน้ากลมที่มักประดับรอยยิ้มบัดนี้ไม่มีแม้แต่เค้าลาง เด็กชายวัยห้าขวบประจันหน้ากับผู้ใหญ่ที่มองเขาเป็นตาเดียวโดยเฉพาะหลานหลินอ๋อง“นี่มันอะไรกัน...”เหยียนเฟิงที่เห็นมารดาล้มอยู่ที่พื้นไม่รอช้า เขาปรี่เข้าหาบุรุษที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดอย่างไม่หวั่นเกรง มือเล็ก ๆ ออกแรงผลักผู้ใหญ่ตัวโต แต่กระนั้นมีหรือที่เด็กอย่างตนจะเอาชนะผู้ใหญ่ได้“อาเฟิงหยุดได้แล้ว! ”“ไม่หยุด! อาจารย์ไม่เห็นหรือว่าเขารังแกอาเหนียง! ”เฉียวฟงพยายามห้ามปรามแต่ก็ไม่เป็นผล เขาเพิ่งจะเคยเห็นเหยียนเฟิงโกรธขนาดนี้มาก่อน มือน้อย ๆ พยายามทุบตีผู้ใหญ่ที่โตกว่าตัวเองหลายเท่า นัยน์ตาเริ่มแดงก่ำแต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมง่าย ๆ แต่กระนั้นบุรุษที

เรื่องในวันนั้นจบลงด้วยซือเยว่วิ่งหน้าตาตื่นมาห้ามทัพพร้อมบอกกับเหยียนหรานว่าเจ้าปีศาจน้อยร้องไห้จนหน้าดำหน้าแดง เรื่องระหว่างนางและเจ้าลูกเต่าต้าเหลียนจึงจบลง นางไม่ได้พูดสิ่งใดตอบกลับประโยคที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของจางต้าเหลียนแม้ว่าในใจจะก่นด่าเจ้าลูกเต่านั่นไม่หยุดหย่อน แต่ต่อให้อยากทำเพียงใดเหยียนหรานก็ต้องวิ่งกลับไปหาบุตรชายที่เป็นดั่งชีวิตของนางก่อนอยู่ดีเจ้าปีศาจน้อยที่ร้องไห้นับครั้งได้บัดนี้กลับร้องไห้จ้าจนหัวใจนางเจ็บแปลบ มือป้อม ๆ ชูขึ้นแสดงเจตจำนงว่าต้องการให้นางโอบกอดเอาไว้ และนางก็ยอมทำตามโดยไม่นึกขัดสิ่งใด นางกอดร่างป้อมของบุตรชายเอาไว้ ลูบแผ่นหลังเล็กที่สะอื้นไห้ ก่อนที่เจ้าปีศาจน้อยเหยียนเฟิงจะผละออกจากอกและจ้องหน้านางอย่างคาดคั้นหาความ แต่น่าแปลกที่ใบหน้าแบบนี้นางได้เห็นมันมาจากเจ้าลูกเต่าต้าเหลียนแล้วก่อนหน้าช่างเหมือนกันจริง ๆ“จะถามว่าบุรุษผู้นั้นคือใครใช่หรือไม่” เหยียนเฟิงที่สะอื้นจนเอ่ยอะไรออกมาเป็นประโยคไม่ได้พยักหน้ารับ เหยียนหรานเองก็เข้าใจได้ว่าทำไมเหยียนเฟิงจึงสงสัย อยู่ด้วยกันมาสองคนมีหรือที่นางจะไม่รู้ว่าเด็กน้อยคนนี้เป็นอย่างไร แต่กระนั้นความจริงก