น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

ทางด้านหลานหลินอ๋องเมื่อก้าวเท้าเหยียบวังหลวง ขันทีผู้หนึ่งที่มีท่าทีกระวนกระวายก็รีบมาเชื้อเชิญเขาไปยังบริเวณพิธี บัดนี้ไม่ต้องเดาเสียให้ยากหลานหลินอ๋องก็ทราบในทันทีว่าตนนั้นได้สร้างเรื่องเข้าให้เสียแล้วแต่แล้วอย่างไรล่ะ ในเมื่อนี่คือความต้องการของเขาตั้งแต่แรกความจริงแล้วเขากลับมาเมืองหลวงเข้าห้าวันแล้ว และตลอดห้าวันที่ผ่านมานี้หวงตี้พยายามส่งคนมาตามตัวเขาไปเข้าเฝ้าอยู่เนือง ๆ แต่เขาปฏิเสธกลับไปทุกครั้งด้วยว่าไม่มีสิ่งใดที่ต้องสนทนากันอีกแล้ว แม้แต่วันที่มาเข้าเฝ้าหวงโฮ่ว ขันทีคนสนิทของหวงตี้ยังมาเอ่ยแทนนายของตนให้เขาไปเข้าเฝ้าแต่ก็ไม่อาจโน้มน้าวได้ ดังนั้นวันนี้จึงเป็นครั้งแรกหลังจากเรื่องราววิวาทในวันนั้นที่หลานหลินอ๋องและหวงตี้ได้กลับมาพบกันอีกผู้คนมากมายมองมายังหลานหลินอ๋อง แต่แม่ทัพผู้เก่งกาจหาได้ใส่ใจไม่ เขาเดินไปยังตำแหน่งของตน คำนับต่อหวงตี้และแสร้งทำตัวว่าไม่ได้สนใจไยดีกับพิธีนี้แม้แต่น้อย ใบหน้าไม่สบอารมณ์และดวงตาราวดั่งพยัคฆ์ก็ทำให้ขุนนางหลายต่อหลายคนก้มหน้ากลืนคำด่าทอก่อนหน้านี้ไปจดหมดพิธีแต่งตั้งแม่ทัพได้เริ่มต้นขึ้น ทุกอย่างจบลงด้วยคำสรรเสริญยินดี ทั้ง ๆ ที่งานนี้เ

ยามเซินเหยียนหรานและเหยียนเฟิงก็มาอยู่หน้าจวนตระกูลหลินที่โอ่อ่า หลานหลินอ๋องเองก็ยืนรอรับอยู่หน้าจวน แต่กระนั้นผู้เป็นบิดาก็สังเกตใบหน้าของบุตรชายที่บึ้งตึงต่างจากปกติจนอดสงสัยไม่ได้ เมื่อรับตัวภรรยาและบุตรชายลงจากรถม้าจึงได้แต่เอ่ยถามด้วยความสงสัย“เป็นอะไรไปอีกละนั่น”“ร้อน... บ่นว่าอาภรณ์ที่ท่านพ่อบ้านจัดไว้ให้หนาเกินไป” เหยียนหรานเอ่ยอย่างจนใจ จับเจ้าปีศาจน้อยให้สมเป็นบุตรชายหลานหลินอ๋องแต่เจ้าเด็กน้อยกลับทำหน้างอบ่นไม่หยุดปากหลานหลินอ๋องที่ได้ยินก็ถอนหายใจพลางลอบยิ้ม มือเล็ก ๆ ลูบศีรษะเด็กน้อยที่ทำหน้ามุ่ย ชี้ชวนให้เด็กน้อยที่ดูไม่สบอารมณ์กับอาภรณ์ของตนเองไปยังหวงเหวินที่เดินยิ้มร่าเข้ามา “นู่นดูซิว่าท่านอาหวงเหวินถืออะไรมา”“อาเฟิง~~” กุนซือหวงก้าวเท้ายาว ๆ มาประชิดตัวหลานชายอันเป็นที่รัก มือทั้งสองข้างโอบรัดร่างอวบ ๆ มากกกอดคล้ายกับคิดถึงเป็นนักหนา แต่ทว่าเด็กชายในอ้อมกอดกลับสนใจของในมือของเขาเสียมากกว่า“อาเห็นทางนั่นมีขายน้ำตาลปั้นเลยไปซื้อมาให้อาเฟิงโดยเฉพาะเลยนา... นี่ดู ๆ มังกรตัวใหญ่ด้วย” หวงเหวินรีบสาธยาย เอาความดีความชอบเข้าตัว ก่อนจะส่งน้ำตาลปั้นรูปมังกรตัวใหญ่ให้กับ

เรื่องจริงที่หลานหลินอ๋องมีครอบครัวอยู่แล้วที่เปี้ยนเหลียง แต่เพราะหวงตี้ทำให้หลานหลินอ๋องจำต้องสมรสกับสตรีที่ไม่ได้ชมชอบ ซ้ำร้ายยังมีข่าวลือที่ว่าบุตรชายของหลานหลินอ๋องนามว่าจางหยวนนั้นมิใช่บุตรชายแท้ ๆ แต่เป็นลูกติดท้องแม่นางผู้นั้นมา...หากเป็นเรื่องจริงขึ้นมาคงเป็นเรื่องใหญ่น่าดูเชียว... สุดท้ายฮูหยินผู้นั้นก็เดินกลับไปยังวงสนทนาที่มีท่าที่ใคร่รู้ไม่ต่างกัน ส่วนหลานหลินอ๋องที่ได้เห็นก็ได้แต่โคลงศีรษะแต่เอาเถิด เพราะไม่ว่าอย่างไรข่าวพวกนี้ย่อมเป็นผลดีต่อเขาอยู่วันยังค่ำ“ข้าคงต้องกลับแล้ว พวกเจ้าเห็นท่านแม่ทัพใหญ่บ้างไหม ข้าจะไปกล่าวยินดี”“ทางนั่นกระมัง” หวงเหวินพูดพลางใช้พัดชี้ไปยังอีกทางที่เขาเห็นเจ้าของงานเดินยิ้มร่าต้อนรับแขก... ต้อนรับแขกทุกคนยกเว้นพวกตน ช่างเป็นเจ้าภาพที่มีหลายบรรทัดฐานจริง ๆ“ขอบใจ พวกเจ้าจะกลับหรือยัง”“คงอีกสักพักใหญ่ ยังไม่ได้จิบสุราจะกลับได้อย่างไร พวกข้าหาได้มีพันธะเช่นท่านไม่ ก็ขอรื่นเริงให้สุขใจหน่อยเถิด แล้วนี่ชายาของท่านไปไหนเสีย”“ถูกมารดาเจ้ารั้งตัวไว้น่ะสิ” หลานหลินอ๋องตอบหวงเหวิน เหยียนหรานให้เขามาตามตัวบุตรชายเพราะนางเองถูกนายหญิงตระกูลหวงมารด

แต่ชาติกำเนิดของหวังลี่ก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เนื่องจากพระองค์ไม่ต้องการให้ใครเข้ามาฉกฉวยเอาประโยชน์จากสตรีผู้นี้ แม้แต่หลานหลินอ๋องเองก็ตาม หรือเพราะการตัดสินใจเช่นนี้จึงทำให้เรื่องต่าง ๆ วุ่นวายไม่เลิกราแต่อาจจะเป็นเรื่องดีก็เป็นได้ เพราะหากหลานหลินอ๋องรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ในตอนนี้อาจมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นกับหวังลี่และโอรสของพระองค์ก็เป็นได้การปล่อยให้หลานหลินอ๋องอยู่โดยไม่รู้เรื่องอาจเป็นเรื่องที่เหมาะสมแล้ว...แต่กระนั้นในตอนนี้ที่หลานหลินอ๋องหันหลังให้พระองค์และไปเข้ากับตระกูลกัว ทางเลือกของพระองค์ก็เห็นจะมีอยู่ไม่กี่ทาง และหนึ่งในนั้นคือหวังชุนเทียนต้องไม่แพ้ในศึกนี้ หรือไม่ก็ขอให้เด็กที่อยู่ในครรภ์ของหวงโฮ่วเป็นสตรีหาใช่บุรุษนี่ไม่ใช่การต่อสู้ แต่เป็นการดิ้นรนของผู้เป็นหวงตี้ ดิ้นรนทั้ง ๆ ที่ก็ทราบดีตั้งแต่ต้นว่าหนทางของตัวเองจะเป็นเช่นไรอาจเพราะรู้ดีมาตั้งแต่แรกเลยพยายามดิ้นรนเพื่อสร้างหนทางอะไรบางอย่าง เพราะสุดท้ายแม้จะไม่สำเร็จผลแต่อย่างน้อย ๆ ก็สร้างบาดแผลเอาไว้ให้กับใครบางคนไม่มีใครอยากโดนตกเป็นผู้กระทำฝ่ายเดียว พระองค์เองก็เช่นกัน...หากจะจมก็ต้องจมไปด้วยกัน พระองค์ไม่ย

การเดินท่องเที่ยวในเมืองหลวงกับหลานหลินอ๋องในครั้งนี้ไร้ผู้ติดตาม แต่กระนั้นคนเกือบทั้งเมืองหลวงกลับทราบดีว่านางคือใคร อาจเพราะเรื่องสตรีที่นางเพิ่งสั่งให้ออกจากวังเป็นที่โจษจันไปทั่วเมืองแล้วก็เป็นได้ บัดนี้นางจึงกลายเป็นสตรีที่ผู้คนต่างหวาดหวั่นผลของข่าวลือที่นางสร้างย่อมมีทั้งดีและร้ายต่อตัวนาง ดังนั้นเหยียนหรานจึงมิได้ใส่ใจมากนักว่ามีผลดีหรือร้ายมากกว่ากัน“ข้าวของที่นี่แพงเหลือเกิน หากข้ามาทำการค้าของได้กำไรจนตั้งตัวได้”“แล้วตอนนี้ยังตั้งตัวไม่ได้อีกหรือ ไม่ใช่ว่าตอนนี้น้องหญิงมั่งมีกว่าข้าผู้เป็นอ๋องกระนั้นรึ”เหยียนหรานหัวเราะเบา ๆ ให้กับคำยกยอของหลานหลินอ๋อง นางมั่งมีก็จริงอยู่ แต่ทรัพย์สินสามในสิบส่วนก็มิใช่ของอ๋องผู้นี้ที่ขนไปให้นางถึงที่หรอกหรือไรช่างพูดไปเรื่อยเปื่อยเสียจริงอ๋องผู้นี้น่ะ“มีเหลือใช้ก็ดีกว่าไม่พอใช้”หลานหลินอ๋องพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย ตอนนี้เหยียนหรานกลายเป็นสตรีผู้มั่งคั่งจากเปี้ยนเหลียงที่คนทั่วทั้งเมืองหลวงรู้จัก มีข่าวลือมากมายว่านางหอบสมบัติมาให้บิดามารดาบุญธรรม อีกทั้งยังถวายอัญมณีมีค่าแสนหายากให้กับหวงโฮ่วจนกลายเป็นที่โปรดปราน ข่าวลือลือกันไปเป็