All Chapters of ทวงรัก (คืน) สัญญาใจ: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อเข้ามาภายในห้อง เควินไม่รีรอรีบวางพราวมุกลงไปในอ่างอาบน้ำทันที เขารู้ดีว่าเธอไปโดนอะไรมา โชคดีที่ไปทันเวลาไม่อย่างนั้นเขาคงเสียใจไปตลอดชีวิต สิ่งที่พราวมุกเผชิญช่างโหดร้ายกับเธอเหลือเกิน“คุณ... ฉันไม่ไหวแล้ว มาอาบด้วยกันได้ไหมอะ...” หญิงสาวทอดสายตามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความยั่วยวนสุดฤทธิ์สุดเดช ถึงแม้เควินอยากสานสัมพันธ์กับเธอ เขาก็ยังคงมีความเป็นสุภาพบุรุษ ไม่อยากฉวยโอกาสในขณะที่หญิงสาวขาดสติสัมปชัญญะ “อดทนหน่อยเดี๋ยวก็ดีขึ้น” เขาพยายามปรามเธอ เมื่อเห็นท่าทีของหญิงสาวเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเองหมับ!! พราวมุกลุกขึ้นยืน พลางคว้าหัวไหล่ของชายตัวโตไว้แน่น “อืม... อื้อ” เธอรั้งท้ายทอยของชายตัวโตเข้าหา เพื่อให้ได้องศาที่ถนัดขึ้น ริมฝีปากอิ่มน้ำแนบลงทาบริมฝีปากร้อนฉ่า เธอจูบเขาด้วยจังหวะร้อนแรง ทำเอาเควินเคลิ้มไปกับรสจูบแสนหวาน ซึ่งเขาเองก็ปรารถนาในรสจูบอันคุ้นเคยไม่แพ้เธอ ความรู้สึกวาบหวามแผ่ไปทั่วเรือนกายของคนสองคน เมื่อต่างคนต่างก็โหยหาในกันและกัน ปลายลิ้นร้อนสอดเข้าไปในโพรงปากเล็ก เขาสำรวจกว

แก่นกายของชายตัวโตตั้งลำแข็งขึง เตรียมเดินทางไปพิชิตดวงจันทร์พร้อมกับเธอ ความหอมหวานกรุ่นไปทั้งดวงใจ เรื่องราวในอดีตอาจผิดพลาดกันได้ แต่ทว่าเรื่องราวในวันนี้นั้น มันคือบทเรียนสอนใจไม่ให้เควินหวั่นไหวต่อสิ่งเร้ายั่วยุของผู้เป็นมารดา คนสองคนกำลังแนบชิดเบียดกายเข้าหากัน เขาและเธอกำลังเริ่มต้นขีดเขียนเรื่องราวขึ้นมาใหม่ เพิ่มเติมคือพยานรักระหว่างช่องว่าง ชายหนุ่มได้แต่หวังว่าเขาจะสามารถเติมเต็มความสมบูรณ์แบบให้กับพราวมุก และลูก ๆ ได้อย่างไม่มีอุปสรรคใด ๆ“อืม... อ๊า” จมูกคมได้เลื่อนลงไปสัมผัสกลีบกุหลาบบานเบ่ง ความสวยสดงดงามยังคงมีไม่ต่างจากเดิม กลิ่นหอมรัญจวนใจกำลังส่งผลให้เควิน อดที่จะซุกใบหน้าเข้าหาจุดกลางกายสาวไม่ได้ ทำเอาคนใต้ร่างกำหนัดจนแทบคลั่ง เธอส่ายตัวไปมาราวกับคนที่กำลังมีความต้องการทางเพศสูง ซึ่งการถูกมิสเตอร์ริวกะวางยา มันไม่ใช่เ

แต่ก็มิอาจคาดคั้นบังคับให้พราวมุก ฟังคำอธิบายจากเขาได้ เพราะที่ผ่านมาเขาเองก็เป็นฝ่ายไม่ฟังเสียงขอร้องจากเธอ ทั้งที่พราวมุกพยายามรั้งเขาเอาไว้ แต่สุดท้ายเขากลับเลือกทิ้งเธอไป เพียงเพราะหลงเชื่อภาพที่มารดาจัดฉากขึ้นมา เรื่องอื่นฉลาดดีนัก แต่เรื่องความรักทำไมโง่จังเลย แค่นี้ก็ดูไม่ออก ความเชื่อใจที่มีต่อเธอในตอนนั้น หายไปไหนหมดหลังจากกลับมาจากเชียงใหม่ สถานการณ์ระหว่างบอสหนุ่มกับเลขานุการสาว เริ่มห่างเหินกันมากขึ้น แต่ทว่าภายใต้ความเย็นชาเหล่านั้น เควินพยายามเก็บรายละเอียดของลูก ๆ และภรรยาไว้ทั้งหมด ไม่ว่าเธอจะชอบอะไร หรือแม้แต่การไลฟ์ขายของ พราวมุกเริ่มแปลกใจ คนที่ใช้นามแฝงเป็นใครกันแน่ ซึ่งเธอเองก็ไม่สามารถรู้จักกับลูกค้าได้ทั้งหมด เพราะคนล่าสุดทั้งชื่อและนามสกุลไม่คุ้นเลยสักนิด “แม่ค่ะ ลูกค้าคนนี้เขาเอฟของเราเยอะขนาดนั้น เขาใช้หมดเหรอคะแม่” คามิลลาเองก็ยังแปลกใจ เพราะหลายวันมานี้ เธอรับเออเดอร์จากลูกค้ารายนี้ จนของแทบหมดโกดัง “เขาอาจจะเอาไปขายต่อมั้ง ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ แม่จะได้มีเงินเก็บเยอะ ๆ เอาไว้ เป

ณ บริษัทเควีกรุ๊ป เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ พราวมุกเดินเข้ามาในบริษัทด้วยสีหน้าอิดโรย เธอพยายามย้ำเตือนตัวเองเสมอ ไม่ว่าวันนี้ พรุ่งนี้หรือเมื่อวาน สถานะของเธอก็เป็นเพียงเลขาของท่านประธานเควีกรุ๊ปเท่านั้น มันไม่มีทางกลับมาเหมือนเดิมได้อีกแล้ว ทุกอย่างคงถูกกำหนดมา ให้เธอเผชิญกับปัญหาในโลกใบนี้เพียงลำพัง “ฉันมาพบคุณเควิน เขาเข้าบริษัทหรือยัง” เสียงของผู้มาเยือน พูดออกมาด้วยท่าทีไม่เป็นมิตร แต่พราวมุกกลับยิ้มให้กับหล่อนด้วยท่าทีใสซื่อ เพราะเธอไม่ชอบสร้างศัตรูกับใคร “ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงได้นัดไว้หรือเปล่าคะ” “ทำไม! ถ้าไม่ได้นัดไว้ คนอย่างฉันจะพบเขาไม่ได้รึไง หล่อนรู้หรือเปล่าว่าฉันเป็นใคร” ดูเหมือนว่าพราวมุกกำลังเจอคนป่วนแต่เช้า เมื่อหญิงสาวผู้มาของพบท่านประธานเควีกรุ๊ป คือลูกสาวของเจ้าสัว ผู้มีอำนาจและบารมีล้นฟ้า สามารถทำให้เลขาหน้าห้องอย่างเธอกระเด็นออกไปจากตำแหน่งได้อย่างง่ายดาย “พอดีว่าท่านประธานไม่เข้าบริษัทตอนเช้าค่ะ ถ้าคุณ

“เราเปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่านะคะ คุณเควินขา... มาชนแก้วกับมินนี่หน่อยสิค่ะ” “ได้สิครับ” “คุณพราวมุก ดื่มให้กับมิตรภาพของเรา ผมชื่นชมคุณมากเลยนะครับ” แววตาของเจ้าสัวยังคงเพ่งมองหญิงสาวราวกับเสือกำลังจะตะปบเหยื่อ เพราะเวลามองหน้าเธอทีไรดึงดูดใจให้เขารู้สึกหลงใหลทุกที “ผมดื่มเองครับ” เควินคว้าแก้วจากมือเจ้าสัวคิรินไปดื่ม ซึ่งทำให้อีกฝ่ายสงสัยท่านประธานหนุ่ม เพราะการแสดงออกของเควินมันเกินกว่าเจ้านายกับลูกจ้าง ซึ่งแววตาของคนทั้งคู่ ดูเหมือนว่ามีอะไรแอบแฝงซ่อนอยู่ในนั้น เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ พราวมุกรู้สึกวิงเวียนขึ้นมาอีกครั้ง เธอจึงหยิบยาดมสมุนไพรขึ้นมาสูดดม ซึ่งทำให้เควินรับรู้ได้ถึงอาการของเธอทันที เมื่อคืนคงไลฟ์ดึกจนพักผ่อนไม่เพียงพอ “เป็นอะไรมากหรือเปล่าคุณ” ท่านประธานหนุ่มเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แววตาของเขาห่วงใยเลขาสาวมากกว่าที่ควรจะเป็น “ไม่เป็นไรค่ะ แค่เวียนหัวนิดหน