All Chapters of ทวงรัก (คืน) สัญญาใจ: Chapter 51 - Chapter 60

เช้าของวันใหม่ ใครจะรู้ว่าท่านประธานเควีกรุ๊ปจะตื่นนอนตั้งแต่ไก่โห่ เพื่อลงมาเตรียมมือเช้า ให้กับลูก ๆ และภรรยาของเขา “พ่อทำอะไรคะ หอมไปถึงห้องนอนของหนูเลยค่ะ” คามิลลาเดินลงบันไดมา พร้อมกับกระเป๋านักเรียน ซึ่งเธอแต่งตัวเรียบร้อยเตรียมพร้อมไปโรงเรียน เธอรวบผมมัดหางม้าผูกโบ โชว์ความน่ารักในวัยใสได้อย่างลงตัว จนทำให้บิดาอยู่ในครัวเดินออกมาฉีกยิ้มกว้างจนเห็นไรฟัน เมื่อลูก ๆ ของเขาเริ่มย่างเข้าสู่วัยรุ่น ซึ่งมีหน้าตาดีทั้งคู่พอ ๆ กับบิดามารดาเลยทีเดียว “พ่อทำโจ๊กหมูให้แม่ ส่วนเราสองคนเป็นไข่กระทะ แต่ถ้าลูกกับคาร์เตอร์อยากกินโจ๊กด้วยก็ได้นะ พ่อทำเผื่อลูกสองคนตั้งเยอะเลย” “ไม่ค่ะ หนูจะกินไข่กระทะใส่ซอสมะเขือเทศฉ่ำ ๆ” “โอเคได้ครับ แล้วคาร์เตอร์ล่ะลูก” “ของผมเอาเป็นไข่กระทะเหมือนคามิลลาก็ได้ครับ” “นั่งเลยเดี๋ยวพ่อจัดการให้ รอเดี๋ยวนะ” เควินพูดพลางเดินเข้าไปในครัว ก่อนเขาจะเดินออกมาพร้อมกับเมนูที่ลูกทั้งสองต้

ในเวลานี้ ณิชาได้เดินทางมาหาคุณนายเกวลินที่บ้าน หลังจากหล่อนนึกขึ้นได้ ใบหน้าของเลาขาหน้าห้องเควินนั้น มีส่วนละม้ายคลับคล้ายคลับคลาพราวมุกเป็นอย่างมาก “ถ้าณิเดาไม่ผิด สาเหตุหลักของการกลับมาเมืองไทยในครั้งนี้ คุณเควินคงต้องการกลับมาตามหาพราวมุกอย่างแน่นอนค่ะคุณป้า” ณิชาเริ่มแสดงน้ำเสียงและสีหน้าไม่พอใจอย่างมาก หลังจากหล่อนแน่ใจว่าเลขาหน้าห้องเควินคือใคร “หนูณิไม่ต้องสนใจอะไรทั้งสิ้น เควินไม่มีทางหวนกลับไปคืนดีกับแม่นั่นอย่างแน่นอน ป้าต้องขอบใจหนูณิที่ช่วยคิดแผนในครานั้น ไม่อย่างนั้นป้าคงตรอมใจตายไปนานแล้ว” “ณิจะแน่ใจได้ยังไงล่ะคะคุณป้า คุณเควินจะไม่กลับไปกินของเก่า” หล่อนแสดงสีหน้าหงิกงอระคนเอาแต่ใจ เมื่อคิดว่าจะมีใครแย่งเควินไปจากตัวเอง ทั้งที่ท่านประธานหนุ่มไม่เคยคิดอยากใช้ชีวิตร่วมกับหล่อนเลยสักนิด “หนูณิจำไม่ได้เหรอลูก ภาพที่ป้าส่งให้หนูดูน่ะ แม

“เฮ้อ! คุณแม่ถูกใครล้างสมองมาเหรอครับ พ่อก็ตายไปแล้ว เมื่อไหร่แม่จะเลิกมีอคติกับพราวมุกสักที” เควินตัดพ้อต่อมารดา เมื่อเห็นว่านางไร้เหตุผลสิ้นดี “ความเจ็บปวดที่ฉันได้รับจากพ่อของแก มันไม่มีวันจางหาย ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปสักกี่สิบปี แม่ก็ยังคงปวดหนึบอยู่กลางหัวใจ ไม่มีใครรู้หรอกว่าฉันต้องทนทุกข์แค่ไหน กับการกระทำของผู้เป็นสามีกับนังผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้น” “เฮ้อ! ผมเองก็จนปัญญาที่จะพูดกับแม่แล้วจริง ๆ” เควินถอนหายใจออกมาหลายครั้ง หลังจากเห็นความเจ้ากี้เจ้าการของมารดา ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงคนเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับพนักงานจากร้านเฟอร์นิเจอร์ กำลังช่วยกันขนเก้าอี้และโต๊ะทำงานเข้ามาในห้องของท่านประธานหนุ่ม ซึ่งพราวมุกก็ไม่ได้ห้าม เธอปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่ใจมารดาผู้เป็นสามีปรารถนา “เอาวางไว้ตรงไหนดีครับ”

พราวมุกกำลังถูกต้อนให้ยอมจำนน เควินรั้งเธอนอนราบกับเตียงนุ่ม สายตาอ่อนโยนของเขากวาดมองเรือนกายอวบอิ่มของเธอ ด้วยความรู้สึกสิเน่หาเกินพรรณนา “อย่าห้ามผมเลยนะที่รัก เข้าใกล้คุณทีไรผมอดใจไม่ไหวเลยจริง ๆ” แววตาของเขาเวลามองเธอนั้น ช่างหวานเยิ้มเกินห้ามใจ ถ้าหากพราวมุกไม่หวั่นไหวก็คงกลายเป็นคนตายด้านไปแล้ว “ขนาดนี้แล้ว ยังต้องให้พราวพูดอะไรอีกคะ” หญิงสาวเขินอายจนแก้มแดงระเรื่อ เขาไม่เบื่อบ้างเลยหรือไง ทำไมเข้าใกล้ทีไรต่อติดทุกที ราวกับเธอคือเชื้อเพลิง ที่พร้อมให้ไฟอย่างเขาแผดเผาเสมอ “ผมไม่มีวันเบื่อคุณหรอกรู้ไหม” เสียงกระซิบข้างใบหูทำเอาพราวมุกถึงกับเบิกตากว้าง เขาอ่านใจเธอออกด้วยหรืออย่างไร ทำไมถึงได้พูดออกมาราวกับคนมีจิตสัมผัส สองมือแกร่งเริ่มลูบไล้เรือนกายขาวผ่อง ขณะที่ปลายจมูกคมกดลงไปยังซอกคอหอมกรุ่นของเธอ เขาพรมจูบด้วยความหื่นกระหายในรสรัก ยิ่งสัมผัสก็ยิ่งร้อนแรง จากนั้นปลายลิ้นร้อนฉ่า

ถึงแม้มารดาของเขาอยากได้หล่อนมาเป็นสะใภ้เควีกรุ๊ป ท่านประธานหนุ่มก็ไม่สามารถทำตามความปรารถนาได้ เพราะเขามีพราวมุกอยู่เต็มหัวใจ วิธีการเอาคืนของเขาต้องแยบยลที่สุด เพื่อเป็นบทเรียนให้กับณิชา หลังจากหล่อนทำให้พราวมุกต้องตกอยู่ในสภาพของการเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว ซึ่งเอาเองก็ผิดที่ไม่คิดกลับเมืองไทย “ณิมีแค่พ่อมันไม่พอหรอกค่ะ คุณก็รู้ว่าณิต้องการคุณมากแค่ไหน” คราวนี้หล่อนได้ขยับกายเข้าหาคนตัวโต โดยไม่รู้สึกเขินอายเลยแม้แต่น้อย “อย่าทำแบบนี้เลยครับ ผมไม่ชอบเอาเปรียบใคร” “อีกไม่กี่วันเราก็จะเป็นคนคนเดียวกันแล้ว คืนนี้ณิขอค้างที่นี่นะคะ” มือน้อย ๆ ของหล่อนกำลังพยายามลูบไล้แผงอกแกร่ง พลางแกะกระดุมเสื้อชุดนอนของท่านประธานหนุ่มออกทีละเม็ด หล่อนค่อย ๆ ปลดด้วยท่าทีเย้ายวนสุดฤทธิ์สุดเดช เพื่อดึงดูดความสนใจของอีกฝ่าย แต่แล้วเควินกลับปัดมือณิชาออกอย่างไร้เยื่อใย “อย่าพยายามทำแบบนี้เลยครับ”