All Chapters of ทวงรัก (คืน) สัญญาใจ: Chapter 31 - Chapter 40

72 Chapters

Chapter 30 พ่อแม่ลูก

หลังจากเควินเดินเข้าไปในห้องครัว เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ท่านประธานหนุ่มจัดการปรุงอาหารหลากหลายเมนูด้วยความพิถีพิถัน ครั้งแรกในรอบหลายปี มันจึงกลายเป็นมื้อพิเศษกับคนพิเศษ ที่แสนจะวิเศษเอามาก ๆ “อาหารเสร็จแล้ว ข้าวก็สุกพอดีเลย นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้เข้าครัวแบบนี้” หลังจากเควินเตรียมมื้อเย็นเสร็จ เขาพูดออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ดวงตาคมฉายแววความมีหวังออกมาอีกครั้ง “ทำไมเด็กแฝดไม่กลับมาสักที มืดค่ำป่านนี้มัวทำอะไรอยู่นะ” ตั้งแต่เขารู้ความจริง ทำให้เควินเริ่มห่วงใยและใส่ใจในคุณภาพชีวิตของเด็กทั้งสอง ชายหนุ่มกำลังคิดหาทาออกให้กับปัญหานี้ ซึ่งมันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนค่อนข้างซับซ้อน มันคือสมการชีวิตที่เขาเป็นคนตั้งโจทย์เอาไว้ตั้งแต่แรก ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้กำลังกลับมาแก้สมการ ที่ไม่สามารถใช้เครื่องคิดเลขหรือเทคโนโลยีใด ๆ ได้เลย เพราะมีเพียงหัวใจที่เป็นเดิมพัน เพื่อทำให้พราวมุกกับลูก ๆ ยอมรับเขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของพวกเธอ

Chapter 31 อยากตามหาพ่อ

พราวมุกไม่อาจทนต่อสิ่งที่เควินกำลังพยายามแสดงออกได้ เพราะเธอรู้ดีว่าเขารักมารดายิ่งกว่าชีวิต ถ้าหากวันหนึ่งเขาต้องเลือกระหว่างเธอกับมารดาผู้ให้กำเนิด เควินก็ย่อมเลือกผู้มีพระคุณ มากกว่าผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ “สักวันคุณจะเข้าใจในสิ่งที่ผมทำ ผมรู้ว่าตัวเองผิด คุณไม่คิดให้โอกาสผมบ้างเลยเหรอพราว” ชายหนุ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจ ความจริงเขาก็ไม่มีสิทธิ์ขอความเห็นใจจากเธอ เพราะตัวเองเป็นฝ่ายเดินออกไปจากชีวิตพราวมุกตั้งแต่แรก “แม่ของคุณไม่เคยแม้แต่จะเห็นฉันมีตัวตนด้วยซ้ำ คุณเองก็คงคิดแบบนั้น ค่าของคนเกิดจากอะไร ชื่อเสียงเงินทองฐานันดรที่มั่งคั่ง ซึ่งฉันคงไม่มีสิ่งเหล่านั้น ท่านจึงเห็นฉันเป็นเพียงอากาศธาตุ”น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาเนิบนาบ แฝงความขุ่นมัวเอาไว้ในที เมื่อเธอรู้สึกอัดอั้นตันใจในสิ่งที่เคยเผชิญมา ซึ่งเวลานึกถึงทีไร มันเป็นดั่งใบมีดกรีดลงกลางใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ผมบอกแล้วไงว่ามันจะไม่มีวันเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีก ผมสัญญา”

Chapter 32 ลูกไม่สบาย

ทางด้านเควิน เมื่อได้รับข่าวจากชาร์ลี เขาได้โทรติดต่อกับนายแพทย์ที่ดูแลเด็กแฝดเป็นการส่วนตัว ซึ่งค่ารักษาไม่ใช่ปัญหา แน่นอนเขาเองก็เป็นห่วงลูกทั้งสองไม่แพ้พราวมุก เพียงแค่ยังไม่สามารถเปิดเผยความรู้สึกที่มีได้ รอให้ทุกอย่างเป็นไปในทิศทางที่ดีกว่านี้เสียก่อน “บอสครับ ผมเกรงว่าคุณบุรินทร์จะเป็นคนจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมด” ชาร์ลีรู้ดีว่าบุรินทร์แอบชอบพราวมุกมานาน ซึ่งเขากำลังพยายามทำคะแนน เพื่อเอาชนะใจหญิงสาวให้ได้ “เรื่องนั้นนายไม่ต้องห่วงหรอก ฉันคุยกับหมอและผู้อำนวยการโรงพยาบาลแล้ว” “แบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย” ชาร์ลีถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกโล่งอก “แต่ที่ฉันอยากรู้คือ... พราวมุกจะแก้ปัญหานี้ยังไง” เควินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงและแววตากรุ้มกริ่ม เพราะเขาเชื่อว่าหญิงสาวต้องเดินเข้ามาขอความช่วยเหลือจากเอย่างแน่นอน “บอสกำลังคิดจะทำอะไรครับ” “นายช่วยไปจัดการไปเตรียมทะเบียนสมรสให้พร้อม ฉันรู้แล้วว่าต้องทำยังไง พราวมุกถึงจะยอมเซ็น”

Chapter 33 ลูกไม่สบาย2

“ถ้าฉันจะทวงคืน ที่ตรงนั้น คุณจะร่วมมือกับฉันไหมคะ... คุณเควิน” เธอเหนื่อยที่จะต่อสู้เพียงลำพัง แต่ก็ไม่รู้ว่าเขากับณิชาไปถึงไหนกันแล้ว ถ้าหากคนทั้งคู่มีสัมพันธ์ลึกซึ้งตรึงใจ คนที่เจ็บปวดสุดหัวใจคงหนีไม่พ้นเธอคนเดิม เพราะว่าที่สะใภ้เควีกรุ๊ปที่มารดาของเขาปรารถนามีเพียงแค่ณิชาไม่ใช่เธอ เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ เควินเดินเข้าพร้อมกับสายตาโฟกัสไปที่ดวงหน้าของคนตัวเล็ก ซึ่งในเวลานี้พราวมุกได้เผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว เขาไม่คิดเลยว่าหญิงสาวจะใจแข็ง ไม่ยอมปริปากพูดเรื่องลูกแฝด เธอจะปิดบังเรื่องนี้ไปถึงไหนกันนะ เขาคงรอให้เธอเปิดใจไม่ไหว วันนี้เป็นไงเป็นกัน ท่านประธานหนุ่มพร้อมทวงคืนสิทธิ์ของการเป็นสามีและพ่อที่ดีเต็มแก่แล้ว เควินก้มลงไปอุ้มหญิงสาวเข้าไปในห้องนอน เขาวางเธอลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือ เพราะความเหนื่อยล้าทำให้พราวมุกหลับลึก จากนั้นชายหนุ่มได้ถอดสูทแล้วแล้วปลดเนกไทออก ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ เขาพยายามคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา ไม่ว่าวันเวลาจะ

Chapter 34 ความสมยอม

หมับ!! “คุณเควิน!” พราวมุกตกใจกลัว เมื่อถูกท่านประธานหนุ่มคว้าสมาร์ตโฟนไปจากมือ “ผมพูดกับเขาเอง” “คุณยุ่งอะไร เอาคืนมานะ” พราวมุกพยายามจะคว้าคืน แต่ก็ช้าไปแล้วเมื่อเควินยกขึ้นมาแนบหูแล้วพูดออกไปเสียงดัง “ว่างมากรึไง! ถึงได้โทรมาก่อกวนคนอื่นแบบนี้” ท่านประธานหนุ่มตะคอกออกไปด้วยน้ำเสียงโกรธขึ้ง เมื่อเขาเห็นว่าบุรินทร์กำลังพยายามตามตอแยพราวมุกไม่เลิกรา “นี่คุณ! ผมกำลังคุยกับคุณพราวอยู่นะ คุณมีสิทธิ์อะไรมาแย่งมือถือเธอไปแบบนี้” บุรินทร์เองก็ไม่ยอมเช่นกัน เขาไม่สามารถเพิกเฉยต่อการกระทำของเควินได้ “สิทธิ์อะไรเดี๋ยวคุณได้รู้แน่” พูดจบประโยคเควินได้กดวางสาย พร้อมกับปิดเครื่องเพื่อป้องกันไม่ให้บุรินทร์โทรเข้ามาขัดจังหวะเขาได้อีก สิ่งนี้ยิ่งทำให้บุรินทร์ร้อนรนใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรอฟั

Chapter 35 หัวใจละลาย

บางสิ่งบางอย่างบนโลกใบนี้ เราก็ไม่สามารถรถคาดเดาได้ เฉกเช่นความสัมพันธ์ของเขาและเธอ ที่กำลังจะผลิบานกลางหัวใจขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่ห่างหายกันไปเนิ่นนานหลายปี “อื้ม...” พราวมุกพยายามผลักชายตัวโตออกห่าง เพราะเธอรู้สึกอึดอัดจากชุดที่สวมใส่ แต่ทว่าเขากลับจูบเธอเร่าร้อนกว่าเดิมเสียอีก ใบหน้างามแดงซ่านเลือดลมสูบฉีดไปทั่วเรือนร่าง ชายหนุ่มปลดเปลื้องชุดของเธอออกไปกองไว้ที่พื้นได้อย่างช่ำชอง ความปรารถนาของเขาและเธอกำลังพลุ่งพล่าน ผิวกายขาวผ่องเริ่มแดงระเรื่อ อารมณ์เสียวซ่านสาดซัดเข้ามาระลอกแล้วระลอกเล่า “ที่รักคุณสวยมาก สวยจนผมอยากกลืนกินคุณลงไปทั้งตัว เรามีลูกด้วยกันอีกซักสามสี่คนดีไหมครับ” “อืม... อ๊า” เสียงครางของคนตัวเล็กใต้ร่างดังออกมาแทนคำตอบ เมื่อเควินโน้มปลายจมูกคมลงไปไซ้ซอกคอหอมกรุ่น เธอยกมือขึ้นไปลูบไล้ต้นแขนของเขาอย่างเร้าอารมณ์ มวลกล้ามเป็นมัด ๆ ชวนให้หลงใหลยิ่งนัก หญิงสาวผิวพรรณขาวผ่

Chapter 36 ความน้อยใจ

บทเพลงรักแสนหวาน ค่อย ๆ กลายเป็นบทเพลงเร่าร้อน ต่างคนต่างก็อยากปรนเปรอให้อีกฝ่าย ได้ลุ่มหลงกันและกัน จนไม่สามารถตัดขาดความสัมพันธ์ที่กำลังพัฒนาไปสู่ความยั่งยืน สำหรับชีวิตคู่ของเขาและเธอ“อืม... โอ้ววว! ที่รัก ตอดดีชะมัดเลย” เสียงทุ้มกระเส่าแหบพร่า เมื่อเขาเห็นว่าจุดเชื่อมต่อกลางกายกำลังขยับเข้าออกนับครั้งไม่ถ้วน การเสียดสีของเจ้าท่อนเอ็นลำเขื่องกับช่องทางรักของเธอ ส่งผลให้คนทั้งคู่กำหนัดไปทั่วทั้งร่างกาย จนยากที่จะยุติความปรารถนานี้ได้ ตั๊บ! ตั๊บ! ตั๊บ! เสียงเนื้อกระทบกันด้วยจังหวะแสนร้อนแรง เควินขยับท่อนเอ็นลำเขื่องเข้าออกอยู่อย่างนั้นหลายนาที ก่อนจะก้มลงไปขบเม้มเม็ดบัวอมชมพู ดูดดึงขบเม้มอย่างเร้าอารมณ์ สองมือยังคงบีบเคล้นคลึงสองเต้าไม่หยุด ขณะที่สะโพกยังคงกระแทกเข้าออกไม่ยั้งเช่นกัน จนทำให้คนตัวเล็กใต้ร่างเสียวซ่าน เธอแอ่นสะโพกมนเข้าหาแก่นกายความเป็นชายของเขา ด้วยความเต็มใจ หมับ!!! เขาคว้าตัวหญิงสาวให้อยู่ในท่าด๊อกกี้ มือของเธอคว้าผ้าปูมากุมเอาไว้ ก้นงอนผายตั้งท่ารอรับเจ้าท่อนเอ็นลำเขื่อง

Chapter 37 ความน้อยใจ2

Rrrr!!! เสียงสมาร์โฟนของเธอดังขึ้น ซึ่งเป็นจังหวะที่หญิงสาวกำลังเดินเข้ามาในโรงพยาบาลพอดี “ฮัลโหล สวัสดีค่ะคุณบุรินทร์” “พราวมุกตอนนี้คุณอยู่ไหน พอดีผมกำลังจะพาเด็ก ๆ กลับบ้าน” “อ้าว! คุณหมอให้กลับบ้านได้แล้วเหรอคะ” “ใช่ครับ” “โอเคค่ะ ตอนนี้พราวมาถึงโรงพยาบาลแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้นฝากเด็ก ๆ ด้วยนะคะ พราวขอตัวไปเคลียร์ค่าใช้จ่ายกับทางโรงพยาบาลแป๊บหนึ่งค่ะ” “ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ กลับบ้านได้เลย คุณรออยู่ข้างล่างนะผมกำลังพาเด็ก ๆ ลงลิฟต์”“โอเคค่ะ ขอบคุณมากนะคุณบุรินทร์” หญิงสาวกล่าวขอบคุณเขาออกไป ซึ่งเธอคิดว่าเขาเป็นคนจ่ายค่ารักษาพยาบาล แต่หญิงสาวก็ไม่ได้ทักท้วง รอให้ถึงบ้านก่อนแล้วค่อยจัดการโอนคืนให้เขาทีหลังก็ได้ พราวมุกรอบุรินทร์และเด็ก ๆ ได้สักพัก พวกเขาก็มาถึง จากนั้นชายหนุ่มพาเธอและลูก ๆ นั่งรถกลับบ้าน ระหว่างทางสีหน้าของพราวมุกแฝงไปด้วยความวิตกกังวลใจ หลังจากที่เธอตัดสินใจสานสัมพันธ์กับเ

Chapter 38 มากกว่ารัก

ณ บ้านเช่าหลังเล็ก คามิลลายังคงรู้สึกตื่นเต้นไม่หาย เมื่อรู้ว่าคนที่จ่ายค่ารักษาพยาบาลให้กับเธอและพี่ชายคือบิดาที่เฝ้ารอ ถึงแม้จะเคยตั้งแง่กับเขาไว้มากมาย แต่ในเวลานี้มุมมองของเธอที่มีต่อผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดา ค่อย ๆ ลดน้อยถอยลง จนกลายเป็นคนที่อยากเจอเขามากกว่าคาร์เตอร์ด้วยซ้ำ “เธอจะตื่นเต้นอะไรนักหนา แม่ยอมบอกแล้วเหรอว่าเขาเป็นใคร” “ตอนนี้ยัง แต่แม่รับปากไว้แล้ว รอให้พร้อมกว่านี้ก่อน แล้วแม่จะบอกว่าเขาเป็นใคร” “ทำไมต้องรอ” “อ้าว! นายก็ไปถามแม่ดูสิ ฉันอุตส่าห์มาเล่าให้ฟังยังจะมาพูดจากวนอีกเหรอ” “แล้วเธอคิดว่าพ่อเขามีเหตุผลอะไรล่ะคามิลลา ถึงไม่มาปรากฏตัวสักที ไม่ใช่เขามีครอบครัวใหม่ไปแล้วหรอกนะ” “น้าน้ำก็บอกอยู่ไม่ใช่เหรอ พ่อยังไม่มีใคร ฉันว่าพ่อต้องดีใจมากแน่ ๆ ที่รู้ว่ามีลูกแฝดอย่างเราสองคน” คามิลลาเริ่มอยากเจอผู้เป็นบิดาขึ้นมาทันที เมื่อนึกถึงสิ่งที่น้ำค้างเคยเล่าให้ฟัง

Chapter 39 มากกว่ารัก2

ณ ร้านอาหารริมน้ำ บรรยากาศช่วงพลบค่ำช่างโรแมนติก ทำเอาผู้หญิงหลายคนตกหลุมรักคนที่พามา แต่คงไม่ใช่พราวมุก เพราะเธอเห็นบุรินทร์เป็นเพียงแค่เพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น ถึงแม้เขาจะพยายามเข้าหาเธอ ทำทุกวิถีทางเพื่อขอเธอเป็นแฟน สุดท้ายคำตอบที่ได้รับก็ยังคงเหมือนเดิม พราวมุกไม่พร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่กับใคร เวลานี้คนทั้งคู่นั่งฟังเพลงคลอเบา ๆ ไปพร้อมกับเครื่องดื่มและอาหารหลากหลากอย่างให้เลือกรับประทาน “อาหารไม่อร่อยเหรอครับ ลองชิมนี่ดูนะพราว” บุรินทร์พูดพลางตักอาหารใส่จานให้กับหญิงสาว ซึ่งเธอได้ส่งยิ้มบาง ๆ ตอบกลับเขาไป พลอยทำให้ชายหนุ่มรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก “ขอบคุณค่ะ อาหารอร่อยบรรยากาศก็ดีค่ะ เพียงแค่พราวเป็นห่วงลูก ก็เลยรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนิดหน่อยค่ะ” “ผมรู้สึกผิดที่พาคุณออกมาทานข้าวนอกบ้าน ทั้งที่พวกเขาเพิ่งออกจากโรงพยาบาล รู้อย่างนี้หาอะไรไปทานที่บ้านกับเด็ก ๆ ดีกว่า”

1 2 3 4 5 6 8

SCAN CODE TO READ ON APP