All Chapters of ลดน้ำหนักยังไงให้ได้สามี (ทีเดียวสอง): Chapter 11 - Chapter 20

“เหนียว... เหนียวไปหมดแล้ว ยี๋!”เสียงโวยวายของมาลินดังลั่นห้องครัว ขณะที่เธอพยายามดึงเสื้อสปอร์ตบราที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและคราบ ‘โปรตีน’ ออกจากตัว แต่ยิ่งดึงก็ยิ่งติดหนึบราวกับหนังยางที่ละลายติดผิวหนัง สภาพของสาวน้อยหน้าตุ๊กตาในตอนนี้ดูไม่จืด ผมเผ้าที่เคยดัดลอนสวยงามลีบแบนแนบไปกับกรอบหน้า คราบขาวขุ่นที่มุมปากและเนินอกเริ่มแห้งกรังจนเธอรู้สึกตึงผิวไปหมด“ใจเย็นๆ สิครับ ยิ่งดิ้นมันยิ่งถอดยากนะ” เดือนหนาวเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มร่าเริง ในมือถือผ้าขนหนูผืนหนานุ่มสีขาวสะอาดเตรียมพร้อม “ไปอาบน้ำกันดีกว่า เดี๋ยวพี่ช่วยถูหลังให้”“ไม่ต้องเลย เราอาบเองได้!” มาลินรีบปฏิเสธทันควัน “แค่ขอยืมห้องน้ำก็พอ แล้วพวกแกก็รออยู่ข้างนอก ห้ามแอบดูเด็ดขาด!”ดาวเหนือที่เดินตามมาเงียบๆ ส่ายหน้าเบาๆ เหมือนกำลังฟังเด็กอนุบาลต่อรอง “ไม่ได้ครับ ห้องน้ำพื้นมันลื่น หลินขาอ่อนขนาดนั้นเดี๋ยวก็ล้มหัวฟาดพื้น”“ใช่ อีกอย่าง การอาบน้ำก็ถือเป็น Active Recovery นะ” เดือนหนาวเสริมอย่างลื่นไหล “ช่วยผ่อนคลายกล้ามเนื้อด้วยน้ำอุ่น ไปกันเถอะ อย่าดื้อ”ไม่รอให้มาลินได้หาข้ออ้างข้อที่สาม สองแฝดก็ประกบซ้ายขวาแล้วกึ่งลากกึ่งจูงเธอม

แสงแดดยามเช้าของกรุงเทพมหานครสาดส่องลงมากระทบตึกคณะบริหารธุรกิจจนเกิดเงาสะท้อนวูบวาบ บรรยากาศรอบคณะเต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่านักศึกษาที่รีบเร่งเข้าเรียน บ้างก็จับกลุ่มคุยกันเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว แต่ทว่ามีสิ่งมีชีวิตหนึ่งหน่วยที่กำลังเคลื่อนที่สวนกระแสความเร่งรีบนั้น ด้วยความเร็วเท่ากับหอยทากที่เป็นตะคริวมาลินกำลังก้าวลงจากรถหรูของสองแฝดด้วยท่วงท่าที่แปลกประหลาดที่สุดในชีวิตวันนี้เธอเลือกสวมเสื้อนักศึกษาตัวโคร่งไซซ์ XXL ที่แอบจิ๊กมาจากตู้เสื้อผ้าของดาวเหนือเพราะเสื้อตัวเองใส่แล้วอึดอัดหน้าอก ปล่อยชายเสื้อหลุดลุ่ยออกมานอกกระโปรงพลีทสีกรมท่าความยาวคลุมเข่า รองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เก่งถูกนำมาใส่แทนรองเท้าคัทชูเพื่อความคล่องตัว... หรือเปล่า?“โอ๊ย... ซี๊ด...”ทุกย่างก้าวที่เท้าสัมผัสพื้น แรงสั่นสะเทือนจะวิ่งปราดขึ้นไปที่ต้นขาด้านในและสะโพก ส่งผลให้ใบหน้าจิ้มลิ้มที่แต่งแต้มมาอย่างน่ารักด้วยบลัชออนสีพีชต้องบิดเบี้ยวเหยเก การเดินของเธอนั้นดูคล้ายกับลูกนกเพนกวินที่เพิ่งหัดเดิน หรือไม่ก็คนเพิ่งไปผ่าตัดไส้ติ่งมาหมาดๆ ขาที่เคยก้าวยาวๆ ได้อย่างมั่นใจ วันนี้กลับต้องกางออกเล็กน้อยเพื่อลดการเสียดสีของเน

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเทียนหอมอโรมากลิ่นลาเวนเดอร์ลอยอบอวลไปทั่วห้องกระจก แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสร้างบรรยากาศผ่อนคลายราวกับอยู่ในสปาหรู เสียงเพลงบรรเลงเปียโนเบาๆ คลอเคล้าไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเงียบเชียบมาลินนั่งขัดสมาธิอยู่บนเสื่อโยคะสีม่วงพาสเทล รู้สึกถึงความสงบทางจิตวิญญาณอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน... ซะที่ไหนล่ะ!“โอ๊ยยย เจ็บๆๆ เส้นจะขาดแล้ว พอแล้ว!”เสียงร้องโหยหวนทำลายบรรยากาศสุนทรีย์จนพังทลาย หญิงสาวในชุดบอดี้สูทแนบเนื้อสีดำสนิทที่เดือนหนาวบอกว่าเป็นคอลเลคชั่น ‘Black Swan’ แต่เธอใส่แล้วเหมือน ‘แมวน้ำเกยตื้น’ มากกว่า กำลังพยายามก้มตัวแตะปลายเท้า ขาที่ตึงเปรี๊ยะจนเหมือนเส้นลวดสั่นระริก หน้าแดงก่ำไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เพราะเลือดลมเดินไม่สะดวก“อย่าเพิ่งร้องสิครับ เพิ่งก้มได้นิดเดียวเอง” ดาวเหนือที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังกดฝ่ามือลงบนแผ่นหลังของเธอเบาๆ แต่หนักแน่น บังคับให้เธอพับตัวลงไปอีก “หายใจเข้าลึกๆ หายใจออกยาวๆ แล้วยืด”“ยืดบ้าอะไรเล่า ขาเรามันสั้น มันตึงไปหมดแล้วเนี่ย!” มาลินโวยวาย พยายามดีดตัวกลับขึ้นมา แต่ก็ติดอกแกร่งของดาวเหนือที่กั้นไว้เหมือนกำแพงหิน“ใจเย็นๆ น่า

สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วงจนมองเห็นไฟท้ายรถคันข้างหน้าเป็นเพียงดวงไฟสีแดงพร่ามัว การจราจรบนทางด่วนขั้นที่สองมุ่งหน้าสู่สุขุมวิทเป็นอัมพาตโดยสมบูรณ์ หางแถวยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตาตามแบบฉบับกรุงเทพมหานครในเย็นวันศุกร์สิ้นเดือนแต่ภายในห้องโดยสารกว้างขวางของรถตู้หรูสีดำสนิท บรรยากาศกลับแตกต่างจากความวุ่นวายภายนอกอย่างสิ้นเชิง แอร์เย็นฉ่ำ กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นวานิลลาหอมละมุน และเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ช่วยสร้างความผ่อนคลาย หรืออย่างน้อยก็ควรจะเป็นอย่างนั้น“อิ่มจนท้องจะระเบิดแล้ว”มาลินเอนหลังพิงเบาะหนังแท้ปรับเอนนอนระดับเฟิร์สคลาส มือป้อมๆ ลูบหน้าท้องที่นูนออกมาอย่างเห็นได้ชัด ภายใต้ชุดเดรสสั้นสีฟ้าพาสเทลเนื้อผ้าซาตินลื่นมือที่รัดรูปช่วงบนและบานออกช่วงล่าง ซึ่งตอนนี้ชายกระโปรงมันเลิกขึ้นมาจนเกือบเห็นขาอ่อนขาวๆวันนี้เป็นวัน ‘Cheat Day’ หรือวันปล่อยผีที่สองแฝดอนุญาตให้เธอกินอะไรก็ได้ตามใจปาก หลังจากโดนจับเข้าคอร์สโหดมาทั้งสัปดาห์ มาลินจึงจัดเต็มบุฟเฟต์ชาบูพรีเมียม เนื้อวากิว A5 ละลายในปากไปสิบกว่าถาด ตบท้ายด้วยบิงซูมะม่วงถ้วยยักษ์ จนตอนนี้เธอมีสภาพไม่ต่างจากงูเหลือมที่เพิ่งกลืนช้างเข้าไป

บรรยากาศยามบ่ายที่ใต้ตึกคณะบริหารฯ ร่มรื่นไปด้วยเงาไม้ใหญ่ ลมพัดเอื่อยๆ หอบเอากลิ่นหอมของกาแฟสดจากร้านประจำคณะลอยมาแตะจมูก มาลินนั่งจุมปุ๊กอยู่บนโต๊ะไม้หินอ่อนตัวยาวเพียงลำพัง เพราะยิหวากับเต้ยขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งนานผิดปกติราวกับตกส้วมไปแล้ววันนี้มาลินอยู่ในลุคที่ตั้งใจแต่งมาเพื่อ ลบคำสบประมาท ของสองแฝด เธอสวมเสื้อไหมพรมแขนสั้นสีชมพูพาสเทลรัดรูปที่ขับผิวขาวอมชมพูให้ดูเปล่งปลั่ง กระโปรงเทนนิสสีขาวความยาวพอดีเข่าโชว์ขาอ่อนที่เริ่มกระชับขึ้นจากการเทรนโหด ผมยาวดัดลอนถูกมัดครึ่งหัวติดโบสีขาวอันใหญ่ ดูรวมๆ แล้วเหมือนตุ๊กตาเซรามิกราคาแพงที่น่าทะนุถนอม“เอ่อ... น้องหลินครับ”เสียงเรียกที่ไม่คุ้นหูทำให้มาลินเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอมือถือ พบกับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งหน้าตาดี ใส่แว่นกรอบทอง ดูภูมิฐานราวกับประธานรุ่นยืนยิ้มหวานส่งมาให้“คะ พี่... พี่รุจ?” มาลินทักตอบตามมารยาท จำได้ลางๆ ว่าเป็นรุ่นพี่ปี 4 ที่ป๊อปปูลาร์พอสมควร“จำพี่ได้ด้วย ดีใจจัง” พี่รุจขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ถือวิสาสะนั่งลงที่ม้านั่งฝั่งตรงข้าม “คือพี่เห็นหลินนั่งอยู่คนเดียว วันนี้แต่งตัวน่ารักจังเลยนะครับ สดใสเหมือนดอกไม้เลย”“อ๋อ ข