All Chapters of ลดน้ำหนักยังไงให้ได้สามี (ทีเดียวสอง): Chapter 1 - Chapter 10

เสียงฉ่าของมันหมูที่สัมผัสกับโดมโลหะร้อนฉ่าดังประสานกับเสียงพูดคุยจอแจของผู้คนนับร้อยชีวิต กลิ่นควันหอมฉุยของเนื้อย่างหมักซอสสูตรเด็ดลอยคลุ้งไปทั่วเขตบริเวณร้านหมูกระทะชื่อดังย่านมหาวิทยาลัย สำหรับใครหลายคน กลิ่นนี้อาจจะเป็นศัตรูตัวฉกาจที่ฝากรักไว้ตามเสื้อผ้าและเส้นผม แต่สำหรับ ‘มาลิน’ หรือ ‘หลิน’ แล้ว นี่คือน้ำหอมกลิ่นที่เย้ายวนที่สุดในโลกหญิงสาวร่างอวบอัดในชุดนักศึกษาพอดีตัว หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือ เคย พอดีตัวเมื่อเทอมที่แล้ว กำลังจ้องมองชิ้นหมูสามชั้นที่กำลังเปลี่ยนสีจากชมพูอ่อนเป็นสีเหลืองเกรียมสวยอย่างใจจดใจจ่อ ดวงตากลมโตที่ถูกแต่งแต้มด้วยอายไลเนอร์เส้นบางเฉี่ยวดูเป็นประกายวิบวับยิ่งกว่าดาวบนท้องฟ้า แก้มป่องๆ ทั้งสองข้างที่อมชมพูระเรื่อจากไอความร้อนดูน่าหยิกจนใครเห็นก็อดเอ็นดูไม่ได้ ผิวขาวเนียนละเอียดแบบลูกคุณหนูเชื้อสายจีนตัดกับสีเสื้อนักศึกษาที่เริ่มจะตึงเปรี๊ยะช่วงหน้าอกหน้าใจ“หลิน หมูสุกแล้วนะ ไม่คีบระวังไหม้นะครับ”เสียงทุ้มนุ่มหูที่เจือไปด้วยความขี้เล่นดังขึ้นจากทางด้านขวา มือหนาที่เห็นเส้นเลือดปูดโปนจางๆ ยื่นตะเกียบมาคีบหมูชิ้นนั้นใส่จานของเธออย่างเอาใจ มาลินหันไปยิ้มตาหยี

บรรยากาศภายในห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมืองเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ แต่มาลินกลับรู้สึกเหงื่อซึมที่ฝ่ามือ เธอกำลังยืนอยู่กลางร้านขายอุปกรณ์กีฬาแบรนด์ดังรายล้อมไปด้วยหุ่นโชว์ที่สวมชุดรัดรูปโชว์ซิกแพ็กและกล้ามเนื้อเฟิร์มกระชับ ซึ่งดูช่างห่างไกลจากสภาพความเป็นจริงของเธอราวฟ้ากับเหววันนี้มาลินอยู่ในชุดเดรสกระโปรงบานสีพีชปิดเข่าที่ช่วยพรางหุ่นได้ดีระดับหนึ่ง ผมยาวดัดลอนสีน้ำตาลอ่อนถูกรวบเป็นหางม้าสูงเผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง ใบหน้าจิ้มลิ้มแต่งแต้มเครื่องสำอางโทนส้มพีชดูสดใส แต่คิ้วเรียวสวยกลับขมวดมุ่นจนแทบจะผูกกันเป็นโบ“ตัวนี้ไม่ได้เหรอ?”เสียงหวานเอ่ยถามอย่างมีความหวัง ในมือชูเสื้อยืดคอกลมสีเทาตัวโคร่งไซซ์ XXL ที่น่าจะใส่สบายและระบายอากาศดีให้สองหนุ่มฝาแฝดที่ยืนกอดอกทำหน้าเหมือนกรรมการตัดสินนางงามจักรวาลดูดาวเหนือขยับแว่นสายตาเล็กน้อย กวาดตามองเสื้อยืดในมือเธอด้วยสายตาประเมินค่าที่ติดลบ “ไม่ได้ครับ มันหลวมเกินไป”“หลวมสิดี จะได้ขยับตัวสะดวกไง” มาลินเถียง“ผิด” ดาวเหนือตอบสวนทันควันด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแบบอาจารย์บรรยายฟิสิกส์ “เสื้อผ้าที่หลวมเกินไปจะเป็นอุปสรรคต่อการจัดระเบียบร่างกาย พี่จะม

บรรยากาศภายในห้องกระจกที่ถูกสมมติให้เป็น ‘ยิม’ ส่วนตัวเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา แต่สำหรับมาลินแล้ว เสียงที่ดังที่สุดในตอนนี้คือเสียงหัวใจของเธอเองที่เต้นโครมครามราวกับกำลังรัวกลองชุดอยู่ในอก แผ่นหลังบางแนบชิดติดกับผนังกระจกเย็นเฉียบ สวนทางกับอุณหภูมิในร่างกายที่พุ่งสูงขึ้นจนใบหน้าหวานเห่อร้อนไปหมดเบื้องหน้าของเธอคือดาวเหนือ แฝดผู้น้องที่ถอดแว่นตาทิ้งไปแล้ว เผยให้เห็นดวงตาคมกริบสีเข้มที่ไร้ปราการขวางกั้น เขาใช้แขนข้างหนึ่งยันผนังไว้เหนือศีรษะเธอ ส่วนอีกข้างวางทาบลงบนเอวคอดที่มีเนื้อปลิ้นนิดๆ ของเธออย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจนปลายจมูกโด่งแทบจะชนกับจมูกรั้นๆ ของเธอ“ทะ... ท่าบริหารลิ้นเหรอ?” มาลินถามเสียงสั่น พยายามเบียดตัวเข้ากำแพงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ “มะ... มันช่วยเบิร์นไขมันตรงไหนอะ เหนือ”ดาวเหนือไม่ตอบในทันที เขาใช้สายตาไล่มองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่กำลังสั่นระริกของเธอ ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้มาลินรู้สึกเหมือนเป็นลูกไก่ในกำมือเขา“ช่วยบริหารกล้ามเนื้อกราม...” เขาตอบด้วยน้ำเสียงวิชาการที่ฟังดูน่าเชื่อถืออย่างประหลาด “และกระตุ้

แสงแดดยามบ่ายคล้อยที่ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องออกกำลังกายเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ แต่สำหรับมาลินแล้ว โลกทั้งใบกำลังจะเปลี่ยนเป็นสีเหลือง เพราะเธอจะเป็นลม!หลังจากผ่านช่วง ‘วอร์มอัพ’ ที่ทำเอาปากเจ่อและตัวอ่อนระทวยไปแล้ว ดาวเหนือ ผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัยก็ประกาศลั่นว่าถึงเวลาของ ‘Leg Day’ หรือวันแห่งการบริหารขา ซึ่งเป็นวันที่มาลินเกลียดที่สุดในสามโลก รองจากวันที่ร้านชาบูบุฟเฟต์ปิดปรับปรุง“ยืนแยกขาออกกว้างเท่าหัวไหล่ครับ” ดาวเหนือสั่งเสียงเข้ม ขณะยืนกอดอกมองมาลินที่กำลังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางห้องมาลินในสภาพผมเผ้าเริ่มยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากกิจกรรมเมื่อครู่ ปอยผมสีน้ำตาลอ่อนตกลงมาคลอเคลียแก้มนวลที่แดงระเรื่อ เธอขยับขาตามคำสั่งอย่างว่าง่าย แม้ในใจจะอยากทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนพื้นเย็นๆ ก็ตาม“แบบนี้เหรอ?” เธอถาม พลางกางขาออกกว้าง“กว้างไปครับ นั่นจะฝึกซูโม่แล้ว” เดือนหนาวที่นั่งเอกเขนกอยู่บนม้านั่งออกกำลังกายหัวเราะขำจนตาหยี เขาเท้าคางมองดูหญิงสาวตัวกลมด้วยสายตาเอ็นดู “ขยับเข้ามานิดนึง นั่นแหละ พอดี”“โอเค ทีนี้ย่อตัวลงเหมือนจะนั่งเก้าอี้” ดาวเหนือสาธิตให้ดู เขาย่อตัวลงอย่างสวยงาม ห

“ขอน้ำหน่อย จะแห้งตายแล้ว...”หลังจากผ่านสมรภูมิ ‘สควอชหน้าขา’ มาลินก็แทบจะคลานออกจากห้องออกกำลังกาย ขาแข้งอ่อนเปลี้ยเพลียแรงจนต้องให้สองแฝดหิ้วปีกออกมา สภาพเธอตอนนี้ดูไม่ต่างอะไรกับลูกแมวตกน้ำ ผมลอนสวยที่เคยม้วนเป็นเกลียวบัดนี้หลุดลุ่ยลงมาปรกหน้าปรกตา เหงื่อเม็ดเป้งเกาะพราวตามกรอบหน้าและลำคอ ทำให้เสื้อสปอร์ตบราสีชมพูแนบเนื้อยิ่งกว่าเดิม เผยให้เห็นร่องอกขาวผ่องที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบเดือนหนาวยืนพิงตู้เย็นสีเงินเมทัลลิกขนาดยักษ์ ใบหน้าหล่อเหลายังคงสดชื่นเหมือนเพิ่งอาบน้ำมา ทั้งที่ก็ออกแรงไปเยอะกับกิจกรรมเมื่อครู่ เขากอดอกมองสภาพสะบักสะบอมของมาลินด้วยรอยยิ้มเอ็นดูระคนขบขัน“ใจเย็นๆ สิครับคุณหนู พักหายใจก่อน เดี๋ยวสำลัก”“ไม่ต้องมาพูดดีเลย!” มาลินแว้ดกลับแต่เสียงไม่มีน้ำหนัก “ไหนน้ำล่ะ บอกจะให้กินน้ำ นี่คอแห้งจนกลืนน้ำลายไม่ลงแล้วนะ”ดาวเหนือที่ยืนล้างมืออยู่ที่ซิงค์น้ำหันกลับมา เขาถอดเสื้อยืดสีดำที่ชุ่มเหงื่อออกไปแล้ว เผยให้เห็นแผงอกขาวผ่องแต่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อลีนสวยแบบนักกีฬาว่ายน้ำ ซิกแพ็กเรียงตัวสวยไล่ลงไปในขอบกางเกงวอร์มเอวต่ำ ทำเอามาลินที่กำลังโมโหหิวต้องเผลอกลืนน้ำลายลงคออีกรอ