Semua Bab อาเธอร์ พี่ชายขี้หวง | Brother Love : Bab 31 - Bab 40

‘พากูไปซื้อของ’เมื่อห้าชั่วโมงเขาว่าไว้แบบนั้น แต่ทำไมเอาเข้าจริงมันไม่ใช่อย่างที่เขาอ้างเลยสักนิด ก็ถุงช็อปปิงในมือเขาเกือบสิบถุงล้วนเป็นเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวของเธอทั้งนั้นเลย“ร้านนี้บี๋” ท่อนแขนใหญ่ตวัดกอดคอเจ้าของชื่อ รั้งให้เข้าไปในร้านด้วยกัน นาทีนั้นเบบี๋เป็นได้พร้อมพ่นลมหายใจเสียงดังพรืด แทบอยากจะปล่อยโฮออกมาเสียเดี๋ยวนั้น“พอแล้วพี่เธอร์” ใบหน้างามยุ่งเหยิงขืนตัวเองไว้ไม่ยอมขยับ แล้วดูร้านที่ไอ้พี่บ้าจะพาเธอเข้า “มึงมันโรคจิตรู้ตัวปะ?”“โรคจิตอะไรก่อน” คนตัวเล็กชักสีหน้ามองแรงใส่ ทั้งยังใช้สายตาชี้ให้เขาดูดีๆอีกครั้ง “แค่ร้านชุดชั้นในไหมครับน้องบี๋” เสียงทุ้มติดประชดประชันนี่ไม่ใช่ร้านแรกที่เธอมีท่าทีเหนื่อยหน่ายแบบนี้ ซึ่งเขาไหมที่ควรเหนื่อยเพราะต้องถือของเองทุกอย่าง ในขณะที่เธอมีหน้าที่แค่เดินดู แถมคนจ่ายตังค์ก็เป็นกูเนี่ย!“มันเป็นร้านขายชุดชั้นในของผู้หญิง!” ปวดกบาลเด้อที่เขายังคงทำเป็นทองไม่รู้ร้อน“แล้ว?”“มึงบ้าปะ?” เป็นได้สูดออกซิเจนเข้าปอดแรงๆ “มันเป็นร้านผู้หญิง ที่แปลว่าผู้ชายไม่ควรเข้าไปไง”“ไหนป้าย?” พลางหันไปกวาดสายตา มองหาว่ามีตรงไหนที่มันบอกว่าผู้ชายห้ามเ

19.30 น.ร่างบางเปิดประตูลงจากรถคันหรูหลังจากที่คนมาส่งจอดเทียบอยู่หน้ารั้วเหล็กสีเงินอันโอ่อ่าเรียบร้อย ใบหน้าหวานฉาบไว้ด้วยความปลาบปลื้มอย่างปิดไม่มิด เมื่อได้ของที่ถูกใจ“เดี๋ยว!” เสียงทุ้มเข้มขึ้นมาสองระดับ เบบี๋หันไปก็เห็นว่าเขาเปิดประตูรถลงมา แล้ววางแขนกับหลังคา “ลืมไรหรือเปล่า?”คิ้วบางขยับเข้าหากันอย่างข้องใจ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้จึงก้มลงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากระโปรง “โทษที กูลืมง่ะ”“ไม่ใช่อันนั้น” เห็นมือน้อยส่งแบล็คการ์ดคืนให้ก็โบกมือเอาดีๆ ยัยแคระนี่ไม่รู้เลยจริงดิว่าเวลาผู้ใหญ่ให้ของควรจะมีมารยาทยังไง อีกอย่างเขาซื้อคอมพิวเตอร์ให้เธอตั้งสองเครื่องเลยนะเว้ย ถึงเครื่องหนึ่งจะส่งไปที่คอนโดเขาก็เถอะ“อ้าว!” แล้วถ้าไม่ใช่บัตรนี่ แล้วเขาหมายถึงอะไร?“มานี่” คนออกคำสั่งกระดิกนิ้วเรียก เบบี๋ที่แม้จะงงๆ แต่ก็ยอมเดินอ้อมไปหาเขา “กูซื้อของให้ จ่ายตังค์ซื้อคอมให้มึงถึงสองเครื่อง แถมยังให้บัตรไม่จำกัดวงเงินอีกต่างหาก เคยจะตอบแทนกูบ้างไหม?”“อ่อ ขอบคุณค่ะพี่เธอร์” ริมฝีปากบางผลิแย้มกว้างให้คนใจดี ทว่ามันกลับไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ ถึงได้ชักสีหน้าใส่กันแรงมาก “อะไร? มึงอยากได้อะไรก็พูดม

ก็ว่าจะไม่ แต่...“ทุกคนคะ เดี๋ยวบี๋ขอเวลาสักครู่นะคะ แล้วจะรีบกลับมา” ปลายนิ้วเลื่อนเมาส์กดออกทุกหน้าจอที่แสดงผล จนมันเหลือแค่หน้าจอหลักโล่งๆที่มีแค่รูปตัวการ์ตูนจระเข้สีเขียว และไอคอนเล็กๆ แค่ไม่กี่ตัวร่างบางลุกขึ้นเต็มความสูง เดินไปยังประตูแล้วค่อยๆ หมุนลูกบิด ดูว่าด้านนอกยังมีใครอยู่บ้าง ซึ่งนอกจากจะมีแสงสว่างจากดวงไฟแชนเดอเลียร์ตรงกลางโถงใหญ่แล้วก็ไม่เห็นมีใคร จึงก้าวออกจากห้องโดยพยายามทำทุกอย่างให้เบาที่สุด ราวกับเด็กที่แอบพ่อแม่ไปเที่ยวยังไงยังงั้นแอบงงอยู่เหมือนกันว่าทำไมต้องทำตัวลับๆล่อๆ ทว่ามันก็คงดีกว่าที่ต้องตอบคำถามทุกคนแหละ จริงไหม?“คุณหนู” จังหวะที่กำลังคิดว่าทางสะดวก ยามที่นั่งเฝ้าอยู่หน้ารั้วกลับร้องเรียกเธอเอาไว้ ทำเอาร่างเล็กแข้งขาชะงักอัตโนมัติให้ตาย! เธอลืมไปเลยว่าตัวเองเป็นลูกสาวนายพล“…ค่ะ” เบบี๋หันไปช้าๆ ก่อนจะระบายยิ้มอ่อนๆ ให้กับนายตำรวจชั้นผู้น้อย“นี่ก็ดึกแล้ว คุณหนูยังไม่นอนอีกเหรอครับ”“ก็ว่าจะหลับค่ะ แต่พอดีไอ้พี่เธอร์มันเอาของมาให้” ในความโป้ปดยังมีเรื่องจริงอยู่ ถือว่าไม่ผิด “งั้นบี๋ขอตัวก่อนนะคะ”“อ่อ ครับ เชิญครับ” พอเห็นว่าเป็นคนที่รู้จัก คนเฝ้า

ร่างบางในชุดเดรสกระโปรงสั้นแบบเรียบๆ ยืนอยู่หน้าโรงหนังด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์ขณะยกมือถือขึ้นแนบหู เนื่องจากเลยเวลานัดหมายเกือบชั่วโมงแล้ว“ไม่รับ!” น้ำเสียงติดเหวี่ยงหลังจากที่สายถูกตัดไปเองเป็นรอบที่ห้าแล้ว สุดท้ายก็ต้องมาบ่นกับหน้าจอที่ขึ้นชื่อเจ้าของเบอร์ “มึงทำอะไรของมึงเนี่ย?”มือบางกดเข้าหน้าแชตไลน์ของอาเธอร์ บุคคลที่ไม่เคยเทนัดเธอเลยตั้งแต่ที่รู้จักกัน แต่เหมือนว่านี่จะเป็นครั้งแรก และเป็นครั้งแรกที่ทำเอาหัวเสียมากๆBebie: มันเลยเวลาหนังไปแล้วนะ มึงทำไรอยู่พี่เธอร์?หลังจากที่รออย่างกระวนกระวาย คนใจร้อนจึงพิมพ์ไปหาอีกหลายข้อความโดยหวังว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกและตอบกลับมาบ้าง ทว่ารอเกือบห้านาทีก็ยังคงไร้วี่แววแม้กระทั่งการเปิดอ่านอึกมันช่วยไม่ได้ที่อยู่ๆก็พลันนึกไปว่าเขาคงจะยุ่งหรือทำอะไรที่สำคัญอยู่ตอนนี้ จนเผลอลอบกลืนน้ำลายด้วยความลำบาก เพราะดันคิดว่าอะไรสำคัญที่ว่ามันไม่ใช่...เธอแต่เป็นผู้หญิงคนอื่น!!เบบี๋ถอนหายใจออกมาเสียงดัง ก้มมองตั๋วหนังสองใบในมือด้วยแววตาที่ตัดพ้อก่อนจะกดโทรศัพท์ เข้าเมนูรายชื่อแล้วกดโทรออกหาคนที่คิดว่าน่าจะพึ่งได้[P’ Phetine](มีไร?)รอไม่นานปลายสายก็ต

“ปล่อยดิ มึงไม่เจ็บหรือไงเนี่ย?” เธอบ่นอู้อี้กับอกหนา“เจ็บ”“เจ็บก็ปล่อยสิ”“ปล่อยทั้งที่เรายังไม่เข้าใจกันเหรอวะ?” คำถามของคนที่โตกว่าทำเอาลำคอน้อยตีบตัน “ถ้ามึงยังโกรธกู กูปล่อยให้เป็นงั้นไม่ได้หรอกบี๋” กระชับอ้อมกอด บอกให้รู้ว่าเขาจะไม่ปล่อยจนกว่าจะมีการเคลียร์ปัญหาคนใจอ่อนเปลี่ยนจากหยิกเป็นกำปั้น ทุบเขาไปหนึ่งที ก่อนที่เรี่ยวแรงต่อต้านจะอ่อนยวบอย่างช่วยไม่ได้ คนอย่างอาเธอร์เก่งจริงๆกับชั้นเชิงในการทำให้คนตายใจเนี่ยมุมปากหยักยกโค้งขึ้นทั้งสองข้างเมื่อเห็นช่องทาง ความจริงเขาไม่ได้มีชั้นเชิงอะไร แค่ใช้ความรู้สึกของตัวเองก็เท่านั้นแขนแกร่งช้อนร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วพาไปที่เตียง เขาชอบการพูดคุยแบบมองหน้ามากกว่าการยืนโต้เถียงแบบเด็กๆ ร่างบางจึงถูกจับให้นั่งคร่อมอยู่บนตักหนาไปโดยปริยาย“วันนี้กูไม่ได้จะเบี้ยวนัดมึงจริงๆ นะบี๋” ประคองใบหน้าของคนหน้าเหวี่ยงให้หันมาสบตา ซึ่งคนอ่อนใจก็ยอมปริปากพูด“ไม่เบี้ยว แต่ให้กูรอได้เป็น 2-3 ชั่วโมง”“กูขอโทษ” อาเธอร์ใช้ปลายจมูกถูไถเบาๆกับแก้มใส เรื่องนี้เขาผิดอย่างไม่มีข้อแก้ตัว พลางสูดกลิ่นเอกลักษณ์ของคนบนตักเข้าปอด ทำเอาความซาบซ่านกระทบเข้ากล