Semua Bab อาเธอร์ พี่ชายขี้หวง | Brother Love : Bab 41 - Bab 50

คนฟังหัวใจเต้นรัวอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่รู้ว่าประโยคที่เอ่ยมานี่เขาต้องการจะสื่ออะไรกันแน่ แต่ไม่ว่ายังไงก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันได้แทรกซึมเข้าสู่กลางใจของเธอไปแล้ว จึงเผยอปากตอบรับจูบในตอนที่เขามอบสัมผัสวาบหวามผ่านทางเรียวปากช่วงล่างขยับบดเบียดใส่กลางกายสาว ขณะที่ฝ่ามือร้ายก็ทำงานเป็นระบบ สอดเข้าใต้เสื้อตัวบาง ลูบไล้ไปทั่วเนื้อนุ่มปลุกความซาบซ่านในตัวน้อง ก่อนจะกอบกุมกับความอวบอิ่ม บีบขยำทวีความร้อนแรงให้ปะทุขึ้นเรื่อยๆร่างบางเริ่มหายใจติดขัด คนช่ำชองก็ย้ายมาคลอเคลียกับกกหูและซอกคอขาว ดูดเม้มฝากรอยสีกุหลาบแสดงความเป็นเจ้าของย้ำ ขณะเดียวกันก็ร่นเสื้อนอนขึ้นไปกองเหนืออกอวบจรดปลายจมูกไล่สูดกลิ่นเย้ายวนลงไปตั้งแต่ไหปลาร้าเนินอก มาอ้าปากครอบดูดกับเต้านม“เสียวไหมบี๋?” ปาดลิ้นตวัดหยอกเย้ากับเม็ดตุ่มไต เร้าอารมณ์ของเธอให้เตลิด“อื้อ” เบบี๋รัญจวนหนัก เผลอหลุดเสียงน่าอายออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาทำเธอเสียวจนตัวสั่น ในช่องท้องก็ปั่นป่วนเกินห้ามไหวคนชำนาญผละจากหน้าอกแล้วเคลื่อนใบหน้าต่ำลงไปช้าๆ พร้อมกับการแลบลิ้นเลียผิวกาย ขณะที่ปลายนิ้วก็สะกิดเขี่ยกับยอดอกสีหวาน ทำเอาร่างเล็กบิดเร้าๆ หัวใจลอยละล่อ

ร่างบางเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่ม รู้สึกตัวจากการได้ยินเสียงโทรศัพท์ของคนตัวโตที่ดังไม่หยุด ความอบอุ่นจากเนื้อแนบเนื้อที่ได้จากอ้อมกอดของกายหนาทำเอาไม่อยากลืมตาทว่าเมื่อนึกขึ้นได้ว่าที่นี่คือบ้านของตัวเอง ก็เป็นต้องฝืนร่างกายที่ปวดระบมและเมื่อยล้าเอื้อมไปเปิดโคมไฟตรงหัวเตียง เลยได้เห็นนาฬิกาที่บอกเวลาตีห้าตายห่า! ไม่ใช่ว่าปะป๊าหม่าม้าตื่นแล้วเหรอ?“พี่เธอร์ตื่น” มือบางตีเข้าที่สันกรามเบาๆ แต่คนขี้เซากลับรวบตัวเธอลงไปกอดเสียอย่างนั้น “พี่เธอร์ ตื่นก่อน”“กูพึ่งได้นอนเองบี๋ อย่าดื้อ” เสียงทุ้มแหบพร่าเจือความงัวเงีย“มึงค่อยกลับไปนอนที่คอนโดได้ไหม เดี๋ยวป๊าม้ามาเจอแล้วจะเป็นเรื่อง”“เป็นก็เป็นไปดิ” คิ้วเข้มขมวดมุ่นทั้งที่เปลือกตายังปิดสนิท“มึงบ้าไปแล้วหรือไง ลุกเดี๋ยวนี้เลย!”“...” ลมหายใจสม่ำเสมอแต่วงแขนกระชับกอดน้องแน่น“พี่เธอร์”“...” เงียบกริบ“จิ! ไอ้แก่”“แม่ง!” เพราะถูกรบเร้าไม่หยุดเขาเลยต้องดีดตัวนั่งยีหัวตัวเองแรงๆด้วยความจำใจ ก่อนจะก้มลงหยิบกางเกงที่ตกอยู่ข้างเตียงขึ้นมาล้วงเอาโทรศัพท์ที่สั่นอย่างต่อเนื่อง ซึ่งเป็นยามของบ้านเธอ “ฮัลโหล”(คุณอาเธอร์ตื่นแล้วใช่ไหมครับ พอดีผมกลัว

แม้จะเป็นประโยคลอยๆ ทว่ามันก็หนักแน่นและดังพอให้คนทั้งโต๊ะหันไปมองเป็นตาเดียว ในขณะที่เบบี๋ลมหายใจติดขัดด้วยอาการหวั่นๆ“พูดอะไร?” จันทร์ฉายสะกิดขาลูกชาย“ขอโทษทีครับ ถ้าผมคิดดังไปหน่อย” มุมปากหยักยกขึ้นหนึ่งข้าง ไม่ได้ยิ้มแต่กำลังแสดงท่าทีจงอางตัวใหญ่ที่พร้อมฉกหัวคน “พอดีผมนึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในงานเสี่ยงทาย”ลำคอน้อยตีบตันเม้มริมฝีปากแน่น ยิ่งเห็นสายตาเฉียบคมของคนตัวโตมองไปที่ชายหนุ่มอีกคนราวกับแค้นเคืองกันมาสิบชาติได้ ก็ยิ่งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เนื้อมือเย็นเฉียบภาวนาขออย่าให้เขาทำอะไรบ้าๆ แต่เหมือนเทพองค์ไหนก็ไม่ได้ยิน“ผมคงต้องขอเตือนว่าให้ระวังหน่อย เพราะถ้าไปเสี่ยงเจอคนที่มีเจ้าของเข้า” อยู่ๆ คิ้วขวาของมินก็เกิดการกระตุก เย็นวาบเข้าที่แผ่นหลัง รับรู้ได้ถึงพลังงาน ‘ขี้หวง’ จากเจ้าของใบหน้าลูกครึ่ง “จากที่จะได้กินเค้กคงต้องเปลี่ยนเป็นแดกตี...”“อาเธอร์คงติดนิสัยหวงน้องสาวมาน่ะครับ” ก่อนที่อะไรจะหลุดออกมา อัลเบิร์ตก็แทรกขึ้นเขาไม่รู้ว่าทำไมลูกชายถึงได้ทำตัวเสียมารยาทแบบนี้ แต่เท่าที่เลี้ยงกันมามันก็เดาได้ไม่ยาก และคิดว่ามันต้องเกี่ยวกับลูกสาวเพื่อนรักของภรรยาด้วย“นั่นลูกชายคุณอัล

ยิ้มสาวน้อยตัวเล็กยกมือไหว้หนุ่มๆรุ่นพี่ทั้งสี่กับสาวรุ่นพี่ แต่จังหวะที่มองหน้าเพื่อนสองคนกลับแอบหวั่นใจเล็กน้อย โดยเฉพาะกับปลาทูที่ปรายตามาเพียงครู่ก็หันหนีไปทางอื่น“หนูมาแสดงความยินดีกับพี่เธอร์ค่ะ” พร้อมยื่นช่อดอกไม้แบบเดียวกับคราวก่อนให้ ซึ่งเขาก็รับไว้อย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะส่งให้คนตัวเล็กถือต่อ“ขอบใจนะยิ้ม แต่วันนั้นพี่ก็บอกไปแล้วว่าไม่ต้องให้อะไรพี่”เด็กสาวมองตามช่อดอกไม้ไปก็ได้แต่ยิ้มอ่อนๆด้วยอาการจุกที่อก เนื่องจากเขาไม่แม้แต่จะก้มดูดอกกุหลาบเหมือนเช่นคราวก่อน ตรงกันข้าม กลับเป็นพี่สาวคนนั้นที่ก้มดอมดมอย่างปลื้มปริ่มเบบี๋เงยหน้าขึ้น จากที่ฟังแสดงว่าดอกไม้คราวก่อนก็น้องรหัสให้เขามาสินะ“วันก่อนไอ้พี่เธอร์บอกว่าวันเกิดเรา Happy Birthday ย้อนหลังนะยิ้ม” นึกขึ้นได้ก็โพล่งออกไปด้วยรอยยิ้ม ทำเอาคนที่เด็กกว่ารู้สึกผิดคาด คิดว่าสาวรุ่นพี่จะโมโหในเรื่องนั้น“ขอบคุณค่ะพี่เบบี๋” ดวงหน้าเรียวเล็กจำต้องทำเป็นดีใจต่อหน้าทุกคน “แล้วนี่พี่เธอร์จะกลับเลยเหรอคะ?”“เอ่อ...คือพวกพี่...” ใบหน้าคมสันแลดูอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด ฝั่งนั้นก็เพื่อนฝั่งนี้ก็น้องรหัส จะเอาไงดีวะกู?“ไอ้เธอร์” อคิณเอ่ยเ

สายตาเฉียบคมเอาแต่จ้องไปยังทางเข้าห้องน้ำ มองหาร่างบางที่หายไปเกือบสิบนาทีเห็นจะได้ จนทนรอไม่ไหวจึงลุกขึ้นไปตาม ใช้จังหวะที่ไร้ผู้คนเข้าไปเปิดดูทุกห้องซึ่งก็ไร้วี่แววอาเธอร์กลับมาที่โต๊ะเดิมเพราะคิดว่าอาจจะสวนทางกับน้อง แต่ก็ไม่เป็นแบบนั้น“บี๋ยังไม่กลับมาเหรอยิ้ม?” เขาเอ่ยถามกับน้องรหัสที่นั่งอยู่คนเดียว ในใจก็กังวลแปลกๆ“ไม่ค่ะ” คำตอบที่ได้ทำเอาหายใจลำบาก ล้วงมือหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกง กดโทรหาคนที่ทำให้เขาอยู่ไม่สุขในตอนนี้ แต่ขณะเดียวกันก็ต้องปั้นหน้าส่งยิ้มให้กับคนที่เด็กกว่าตู๊ดๆๆๆรอเกือบหนึ่งนาทีจนสายมันตัดไปเองและเป็นแบบนี้อยู่หลายครั้งจนความอดทนเริ่มหมด ถอนหายใจเสียงดังพรืดก่อนจะเปลี่ยนเป็นส่งข้อความหาแทน“พี่เบบี๋โกรธหนูหรือเปล่าคะ?” เด็กสาวถามเสียงเบาพร้อมกับก้มมองมือตัวเอง“ไม่หรอก บี๋มันมีเหตุผล ไม่งี่เง่ากับเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้หรอก” ปากบอกอีกฝ่ายไปแบบนั้นแต่ปลายนิ้วกลับพิมพ์รัวๆ ไปหาอีกคนอย่างร้อนใจ[Line]Arthurzz. : เป็นอะไรบี๋?Arthurzz. : โกรธไรกูหรือเปล่า รับสายกันหน่อยArthurzz. : คุยกับกูหน่อยบี๋Arthurzz. : มึงอยู่ไหนบี๋?Arthurzz. : บี๋ อย่าทำกับก