جميع فصول : الفصل -الفصل 70

เจ้าของร่างสูงร้อยแปดสิบหกในเสื้อเชิ้ตสีดำเดินไปยังโต๊ะประจำ โดยพยายามที่สุดคือการปั้นหน้าปกติให้เนียนมากที่สุด ในขณะที่คนทั้งโต๊ะกลับมองผ่านเขาไปยังด้านหลังเพื่อมองหาอีกสองคนที่คิดว่าจะตามมา“ไอ้พี่เธอร์ล่ะ พี่กาย?” เบบี๋ชะเง้อคอมองไปยังทางขึ้นบันได ทว่าก็ไร้วี่แววของคนที่ว่า สายตาจึงกลับมาที่ชายหนุ่ม“ไอ้ทายไม่ตามมาด้วยเหรอวะ?” ตามมาด้วยคำถามของมาวิน“พวกมันออกไปเก็บกวาดอะไรนิดหน่อย เดี๋ยวก็มา” พลางหย่อนก้นนั่งกับโซฟาเดี่ยวสีแดง ใบหน้าฉีกยิ้มอ่อนๆ แต่ในใจกังวลกูช่วยมึงได้เท่านี้จริงๆไอ้เวร เพราะงั้นรีบกลับมาให้ไวเลยมึงเจ้าของดวงหน้าสวยพยักหน้ารับทราบ ไม่ได้รู้สึกติดใจอะไร แต่กับคนที่เป็นเพื่อนกันมา การินกลับถูกมองด้วยสายตาจับผิด“งั้นกูว่ากูกลับก่อนดีกว่า” มิวกี้เอียงคอกระซิบกับเพื่อนขณะก้มดูนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาสี่ทุ่มแน่นอนว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลากลับ แต่ตอนนี้ในผับที่ดูไร้อาหารตาและเสียงเพลง มันไม่ใช่เลย แถมรุ่นพี่หน้าหล่อก็ไม่ใช่คนที่เขาควรจะยุ่งด้วย คิดว่ากลับตอนนี้น่าจะดีกว่า“เออ กูกลับด้วย” อันนาว่าตาม ก็มันไม่มีอะไรแล้ว อยู่ไปเธอก็ไม่สนุก เลยคิดว่ากลับบ้านไปนอนหรือไม่ก็เล่น

น้ำหอม Mont Blanc Explorer ขวดแก้วสีดำถูกฉีดลงบนซอกคอ แผงอกกำยำและข้อมือทั้งสองข้าง จนกลิ่นหอมสดชื่นกระจายฟุ้งไปทั่วห้อง“ทั้งหล่อ ทั้งตัวหอมขนาดนี้ ถ้ามึงไม่หลง กูต้องทำของแล้วนะบี๋” ใบหน้าคมคายคุยกับกระจกที่สะท้อนภาพของตัวเองที่สวมเพียงกางเกงยีนสีเข้มรอยยิ้มกว้างๆผุดขึ้นเมื่อนึกถึงเจ้าของดวงหน้าสวยหวาน ผมสีเข้มที่ตกลงก็ถูกจัดเซตไว้ ยิ่งเพิ่มให้ความหล่อเหลาพลุ่งพล่าน ออร่าจับวันนี้เขานัดกับคนตัวเล็กว่าจะไปทานข้าวดูหนังที่ห้าง เพื่อไถ่โทษเรื่องคืนที่ออกไปกะทันหัน แล้วกลับไปรับเธอไม่ทัน และแน่นอนว่าเขา...โกหก ไม่ได้บอกความจริงว่าที่หายไปเป็นเพราะยิ้ม ไม่ใช่เรื่องของไอ้เพทายรู้สึกผิดไหมที่โกหก?ก็เพราะรู้สึกผิด ถึงได้อยากพาไปเลี้ยงข้าว และบอกกับตัวเองว่าจะไม่ทำอีกดวงตาคู่คมมองสำรวจร่างกายตัวเองที่ยังเปลือยท่อนบนในกระจก ก่อนจะเอื้อมหยิบมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งมากดโทรออกพร้อมกับเปิดสปีกเกอร์ระหว่างรอสายก็คว้าลิปบาล์มที่ไม่ใช่ของตัวเองมาทา ที่น่าแปลกคือ ทำไมริมฝีปากเขามันไม่น่าจูบเหมือนเจ้าของมันเลย ตลกชะมัด(ว่าไงพี่เธอร์)“มึงแต่งตัวยังไง?” หลังจากปิดฝาและเก็บของในมือเข้าที

วันทั้งวันเบบี๋ถูกคนที่ไม่สนิทลากเข้าร้านไอศกรีม ดูหนัง ซื้อของ และกว่าจะได้กลับบ้านก็ปาไปทุ่มกว่า บ้ามาก“ยังไงก็ขอบคุณเรื่องวันนี้ค่ะ” เจ้าของใบหน้าหวานว่าด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ หลังจากก้าวลงจากรถที่จอดอยู่หน้าประตูรั้ว โดยที่เขาก็ลงมายืนส่งเธอก็ถ้าเธอต้องอยู่คนเดียว ไม่แน่ว่าอาจจะจบที่ร้องไห้ฟูมฟาย แย่กว่าตอนนี้ก็เป็นได้“พี่ต่างหากที่ต้องขอบคุณ ที่น้องยอมคุยกับพี่บ้าง” พลางส่งถุงช็อปปิงให้ “นี่ถือว่าเรารับพี่เป็นเพื่อนแล้วนะ”คนตัวเล็กไม่ตอบแต่กลับโคลงศีรษะไปมาอย่างครุ่นคิด กับคนอย่างเขาที่เคยวางยาเธอ มันควรไหมก่อน จะเป็นชาวนาเลี้ยงงูเห่าหรือเปล่าแต่แล้วในจังหวะไม่ทันตั้งตัว สายตาก็สะดุดเข้ากับร่างสูงของหนุ่มลูกครึ่งที่ย่างสามขุมเข้ามาอย่างเดือดดาลอาเธอร์ถึงตัวได้ก็คว้าไหล่ของดิม แล้วเหวี่ยงหมัดเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายแรงๆ จนคนเจ็บล้มลงกับพื้น พร้อมชี้หน้า“กูเคยบอกมึงแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับคนของกู”“พี่เธอร์หยุด!” ในตอนที่คนดีเดือดกำลังจะลงไปเอาเรื่องอีกรอบ เบบี๋ก็รีบเข้าไปดึงเจ้าของชื่อออก แล้วขวางไว้ “กูบอกให้มึงหยุด!!” น้ำเสียงที่ดังกว่าปกติ ดึงความสนใจจากคนบ้าให้หยุดนิ่งได้ เธอจึง

แรงสั่นของโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงดังอยู่หลายต่อหลายครั้ง ทว่าเจ้าของมันกลับคว้าหมอนมาปิดหูตัวเอง ตัดปัญหาไม่อยากรับรู้เรื่องใดๆครืด ครืดดแต่เหมือนว่ายิ่งทำเมินก็จะยิ่งไปกันใหญ่ รอบที่เจ็ดเข้าไปแล้วที่มือถือสั่นสะเทือนอยู่อย่างนั้น จนกลายเป็นเธอที่ทนไม่ไหว ต้องเอื้อมคว้ามารับ พร้อมกระแทกเสียงใส่“ตอนเด็กบ้านมึงไม่สอนเรื่องมารยาทเหรอวะ ถึงได้โทรมาไม่ดูเวล่ำเวลา ทำอย่างกับมีคนตาย!”(โทษทีว่ะมึง แต่ตอนนี้ไอ้เธอร์แม่งเมาแล้วกำลังจะพังร้านไอ้ทาย มึงช่วยมา...)“กูถนัดเรื่องซอฟต์แวร์ ไม่ถนัดเก็บศพใครหรือหมาที่ไหนทั้งนั้น” บอกเลย อารมณ์ตอนนี้อย่าว่าแต่เป็นไอ้พี่มาวิน แต่ต่อให้เป็นเด็กปันปันเมียของมัน หรือเป็นไอ้พี่เพทาย เธอก็จะด่ากราด โทษฐานโทรมาปลุกคนที่เพิ่งจะได้นอนไปแค่หนึ่งชั่วโมง ในเวลาตีสี่!!(ถึงอย่างนั้นมึงก็ควรมาดูมันหน่อยไหมวะ มันเสียใจมากเลยนะเว้ย!)ใบหน้าไม่สบอารมณ์เงยขึ้นอย่างเหนื่อยหน่าย รอบดวงตาก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมาอีกรอบ เนื่องจากถูกดึงให้กลับไปอยู่ในความรู้สึกขมขื่น ที่แค่หายใจยังแปลบเข้าที่กลางอกนี่คิดว่าเธออยู่สบาย ไม่รู้สึกอะไรเลยงั้นดิ ไอ้พวกเวร!(เบบี๋ ไอ้เธอร์

เพราะในส่วนหนึ่งของจิตใจก็อยากจะได้ชายหนุ่มมาเป็นของตัวเอง ยิ้มจึงล้วงเอาโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมา แล้วเปิดรูปภาพให้เขาดู“นี่ค่ะ”ในรูปเป็นภาพของเบบี๋ที่กำลังนั่งทานข้าวกับผู้ชายอีกคนที่เขาก็รู้จักดี เลยรู้สึกหายใจลำบากแต่ก็ตาตื่นในเวลาเดียวกัน และคนอย่างไอ้อาเธอร์...ยอมโง่ได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นหมับ!“นึกว่าพี่โง่ขนาดนั้นเลยดิ” คว้ากระชากต้นแขนของอีกฝ่ายอย่างรุนแรงทั้งที่ก็พยายามจะปล่อยไป แต่พอมีคนกล้าเล่นกับเบื้องสูง ความโกรธก็พลุ่งพล่านบวกกับมีแอลกอฮอล์ในเส้นเลือดแล้วด้วย อารมณ์จึงราวกับพายุทอร์นาโด“พะ พี่เธอร์คะ ยิ้มเจ็บ”“เจ็บก็ช่างแม่ง!” ตะคอกใส่หน้าคนที่เด็กกว่าจนฝ่ายนั้นสะดุ้งโหยง กล้าดียังไงถึงมาใช้วิธีนี้กับเขา และที่สงสัยคือเด็กคนนี้จะใช่คนเดียวกับที่ส่งข้อความหาเมียเขาหรือเปล่า “บอกมาว่าเอารูปมาจากไหน?”ความรุนแรงที่เขามอบให้มีแต่ความเจ็บปวด เธอไม่คิดว่าคนตรงหน้าที่เคยอบอุ่นและแสนดี จริงๆแล้วจะมีพฤติกรรมที่น่ากลัวแบบนี้ ดวงตาคมกริบที่จ้องลึกทะลุเข้ามาในดวงตา ทำเอายิ้มกลัวสุดขีด“ตอบมาสิวะ!”“นะ หนูเห็นค่ะ เลยถ่ายไว้”“ตอแหล!” ยิ้มหลับตาปี๋ตกใจ หัวใจก็ตกลงตาตุ่มน้ำตาไหลพร