“คิดว่าจะหนีพี่พ้นงั้นเหรอ น้องซอคนสวย”ณกรณ์วกสายตากลับมาที่ใบหน้าของศศิกาญจน์ ยิ่งเห็น เขารู้สึกคอแห้งผากด้วยอารมณ์ดิบหยาบในตัวมันเริ่มปะทุร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนเผลอแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากตนเอง แล้วกลืนน้ำลายอันเหนียวหนืดลงคอ“ไม่อยากอยู่ที่บ้านนั้นเพราะกลัวจะต้องเป็นเมียพี่งั้นเหรอ” เขาหัวเราะเย้ยหยันความสิ้นคิดของเธอ “แต่ถึงจะหนีมาไกลถึงนี่ ความรัก ความใคร่ของพี่ก็ไม่ได้ลดลงสักนิดเลยนะ ไม่อยากเป็นเมียพี่ นอนรับแรงกระแทกบนเตียงนุ่มๆ สบายๆ ก็ไม่บอก งั้นพี่จัดให้เลย”ชายหนุ่มหัวเราะชอบอกชอบใจอีกครั้ง ทว่า มันกลับผสมทั้งเสียงแหลมเสียงทุ้ม เหมือนเวลานี้จิตของเขาชักไม่ปกติไปเสียแล้วถึงหัวเราะผิดมนุษย์มนาแบบนี้ ก่อนจะมองใบหน้างดงามของศศิกาญจน์ แล้วก้มไปกระซิบที่ข้างใบหูเล็ก“พี่รู้ว่าน้องซอชอบธรรมชาติ งั้นเราเข้าป่าไปทำอะไรๆ สนุกๆ กันเถอะ”จบประโยคด้วยเสียงหัวเราะอันผิดเพี้ยนอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะช้อนอุ้มร่างไร้สติขึ้นสู่อ้อมแขน ก่อนหมุนตัวกลับ แล้วเดินไปทางด้านข้างของตัวบ้าน พาร่างของศศิกาญจน์หายไปในเงามืดเ
Read more