All Chapters of กระชากรักนางซิน: Chapter 21 - Chapter 30

ลมที่พัดมาหอบหนึ่งทำให้เครื่องแขวนไหววูบกระทบกันส่งเสียงกรุ๋งกริ๋ง ดึงสายตาให้ศศิกาญจน์หันไปมองที่ห้องหนึ่ง ม่านไหมสีเงินยวงดึงดูดสายตาให้หันไปมอง รู้ตัวอีกทีก็ยืนอยู่หน้าร้านพยากรณ์ดวงชะตาแล้ว ศศิกาญจน์เบิกตากว้าง เธอไม่ใช่สาวสายมูจึงคิดจะหันหลังกลับ ตั้งใจเดินไปหาน้ำดื่ม ทว่า น้ำเสียงไม่เบาไม่ดังที่ชวนเชิญให้เข้าไปในร้านทำให้หญิงสาวลังเล“เข้ามาก่อนสิ”มือบางขาวสะอาดแหวกม่านไหมเข้าไป ภายในเป็นห้องสี่เหลี่ยมที่กวาดสายตาทีเดียวก็เห็นทั่วทั้งร้าน ภายในร้านดูสะอาดสะอ้าน ทว่ากลับให้ความรู้สึกชวนค้นหา สตรีวัยห้าสิบเศษนั่งอยู่บนโต๊ะซึ่งมีกองไพ่ดูเก่าคร่ำคร่าแต่ก็แฝงพลังบางอย่าง“นั่งลงก่อนสิหนู”ศศิกาญจน์ส่ายหน้า “ขอโทษนะคะ แต่หนูไม่ชอบดูดวงค่ะ” จากนั้นคิดจะหันหลังเดินกลับออกจากร้าน“ฉันก็ไม่ได้ดูดวงให้ทุกคนที่เข้ามาหรอกนะ แต่หนูมีพลังบางอย่าง เหมือนไพ่กำลังอยากจะบอกอะไร กำลังไม่สบายใจเรื่องครอบครัวอยู่ใช่ไหม”ร่างบางสวยที่กำลังจะเดินจากไปชะงักเท้าแล้วหันกลับไปมองผู้ส่งสาร “ใช่ค่ะ คุณป้าทราบได

ศศิกาญจน์กรีดร้องอยู่ในอก อยากจะชกหน้าเข้าให้สักที นอกจากปากเสียแล้ว ในหัวคงมีแต่เรื่องแย่ๆ มองเธอลบมาก คนอะไรในหัวคงคิดเรื่องดีๆ เหมือนชาวบ้านไม่เป็น ดวงหน้าหวานสวยยิ่งตาขุ่นเขียวขึ้นไปอีก หญิงสาวถอนหายใจแรงๆ พยายามข่มอารมณ์ก่อนจะอธิบาย“พ่อเลี้ยงแสนเป็นเพื่อนของข้าวสวย เพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เราเคยเจอกันสองครั้ง ตอนที่พ่อเลี้ยงแสนไปเยี่ยมข้าวสวยที่หอพัก ก็เท่านั้นค่ะ แล้วก็เพิ่งมาเจอกันอีกครั้งที่นี่” เธอเล่าไปตามความจริง ไม่ได้ปกปิดอะไรจอมทัพแอบโล่งอกเบาๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอ ที่มุมปากปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย คิ้วหนาเลิกสูงเมื่อนึกหน้าน้องสาวพ่อเลี้ยงแสนชัยออก อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเมียกำมะลอของเขาจริงๆ นั่นละ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง แต่ถึงยังไงก็ไม่ปรารถนาให้มันมาใกล้ผู้หญิงของเขาอยู่ดี“ก็แล้วไป ในเมื่อไอ้พ่อเลี้ยงแสนเป็นแค่พี่ชายของเพื่อนเธอ งั้นก็ไม่ต้องเจอกันบ่อยหรอก เพราะมันเป็นแค่พี่ชายเพื่อน ไม่ใช่เพื่อนของเธอสักหน่อย จริงไหม”ศศิกาญจน์มองเขากลับด้วยแววตาไม่เข้าใจ “เดี๋ยวนะคะ เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ซอรับงานเล่

อีกฟากเป็นเวลาใกล้เที่ยง จอมทัพเหลียวมองคนนั่งข้างๆ พลางเอ่ยขึ้น เพราะคนที่ต้องใช้ทั้งแรงและสมองในการทำงานอย่างเขาต้องกินให้อิ่มท้อง จะได้มีเรี่ยวแรงทำงาน“ใกล้เที่ยงแล้ว ซอหิวไหม”ศศิกาญจน์มองเวลาที่นาฬิกาข้อมือ เมื่อเช้าเธอกินอาหารได้ไม่กี่คำ อาจเป็นเพราะมีเรื่องเครียดๆ ในหัว พอถูกเขาสะกิดเรื่องอาหารเที่ยง น้ำย่อยในกระเพาะก็ร้องประท้วงว่าหิวแล้ว หญิงสาวจึงไม่ทันจะตอบร่างกายมันก็ตอบแทนไปก่อนจอมทัพได้ยินเสียงน้ำย่อยก็นึกขำ แต่ยังตีหน้าขรึม ไม่พูดอะไรออกมา เพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะเขิน“เดี๋ยวข้างหน้าจะผ่านร้านอาหาร เป็นร้านอร่อยแถวนี้ แวะกินอะไรกันหน่อย กินเสร็จเราจะได้เข้าไร่กัน”“ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณหิว เดี๋ยวฉันลงไปกินเป็นเพื่อน”จอมทัพเหลือบมอง ใบหน้าหล่อขรึมขึ้น “บอกแล้วไงว่าให้เรียกผมว่าพี่ แล้วแทนตัวเองว่าซอ มันดูสนิทกันมากว่า จะได้ไม่มีใครสงสัย”เธอไม่อยากต่อล้อต่อเถียงจึงพยักหน้ารับ “ได้ค่ะ ต่อไปซอจะเรียกคุณว่าพี่”“พูดง่ายๆ แบบนี้น่ารักมาก แต่พี่จะไม่ให

ศศิกาญจน์เดินไปตรงบริเวณที่จอมทัพชี้มือบอก ไม่นานก็เจอสวนผักสลัดขนาดใหญ่ ผักไฮโดรโปนิกส์พวกนี้ที่สวนของเธอก็ปลูก แต่ปลูกบนดิน ส่วนที่นี่ปลูกบนน้ำหรือที่เรียกว่าผักไฮโดรโปนิกส์ ผักจะเจริญเติบโตไวกว่า ศัตรูพืชน้อยกว่า แต่ถ้าให้เทียบรสชาติระหว่างผักปลูกด้วยน้ำกับดิน โดยเฉพาะดินที่มีส่วนผสมของปุ๋ยคอก เธอชอบรสชาติของผักที่ปลูกด้วยดินมากกว่าศศิกาญจน์มองเห็นหญิงสูงวัยคนหนึ่งกำลังเก็บผักใส่ตะกร้า จำได้ดีว่าคือป้าสาย หัวหน้าแม่บ้านที่นี่ ร่างบางสวยจึงเดินเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้ม“มาเก็บผักเหรอคะ ให้ซอช่วยเก็บไหมคะ” ศศิกาญจน์เสนอตัว ต้องการผูกมิตรกับคนที่นี่ไว้บ้าง เพราะไม่รู้ว่าต้องอยู่ที่นี่นานแค่ไหนหัวหน้าแม่บ้านเงยหน้าขึ้นจากกอผัก มืออีกข้างหยิบผักใส่ตะกร้าที่เกือบจะเต็มแล้ว “อ๋อ คุณนั่นเอง ป้ามาเก็บผักไปขึ้นโต๊ะน่ะค่ะ ปล่อยเอาไว้ก็เสียดายของ”ศศิกาญจน์ชักสีหน้ามึนงง อีกฝ่ายเห็นใบหน้าสวยมีคำถามจึงอธิบายให้กระจ่าง “เมื่อก่อนเราปลูกผักพวกนี้ส่งตามห้างสรรพสินค้า ซูเปอร์มาร์เก็ต โรงแรม ร้านอาหารใหญ่ แต่พอลูกค้าเจ้าใหญ่พบสารปนเปื้อนก็ไม่ย

“ผู้หญิงปากไม่ตรงกับใจแบบนี้เสมอ ไม่อยากเถียงด้วย หุบปากสักแป๊บหนึ่งได้ไหม ไม่อยากเดินไปเถียงไปด้วย ตัวเธอก็หนัก เปลืองพลังงานพี่อยู่แล้ว”“ไม่อยากเถียงด้วย แล้วอุ้มทำไมล่ะ”“เมื่อกี้เธอล้มกระแทกพื้นไม่ใช่หรือไง พี่ใจดีแค่ไหนที่อุ้มเธอกลับ แทนที่จะขอบคุณสักคำกลับไม่มี แถมยังด่าปาวๆ ไม่หยุด” จอมทัพบ่นคืนบ้าง พร้อมกับถอนหายใจหนักๆ ออกมา ก่อนก้มมองหน้าสวยหวานของคนในอ้อมแขน “ตรงนี้ตั้งไกล เดินมาทำอะไร”“ฉันเดินมาดูดอกไม้ค่ะ เห็นสวยดี ก็เลยเพลินไปหน่อย”“อ๋อ อ่อยเพลิน”“นี่คุณ!” เสียงหวานแหวใส่ “บอกแล้วว่าไม่ได้อ่อย”คราวนี้ชายหนุ่มทำเสียงหึขึ้นจมูก “แล้วแน่ใจว่ามาดูดอกไม้? หรือว่าหาทางมาแจกไลน์ไอ้แสนชัยกันแน่ ที่ตลาดถูกพี่ขัดจังหวะใช่ไหม”ศศิกาญจน์จ้องตาเขาเขม็ง ปากก็แย้งไป “ฉันไม่รู้ว่าที่นี่ไร่คุณแสน ฉันแค่เดินหลงเข้าไป”“เฮอะ...เชื่อตายละ”ศศิกาญจน์ฉุนจัด ในเมื่อพูดความจริงไม่เชื่อ เธอก็จัดให