All Chapters of กระชากรักนางซิน: Chapter 11 - Chapter 20

เสียงทุ้มเข้มขึ้น “ใช่ ที่นี่ไร่ทับตะวัน เธอฟังไม่ผิดหรอก”จอมทัพกวาดตามองสำรวจเครื่องหน้าสวยหวาน พลางคิดถึงตำแหน่งงานที่ทางไร่เปิดรับสมัคร ไม่เห็นจะมีตำแหน่งใดเหมาะกับเธอ หรือเธอคิดจะแต่งเรื่องอะไรหลอกเขาอีก“คิดจะหลอกอะไรอีก หน้าอย่างเธอจะมาสัมภาษณ์งานประเภทไหนที่ไร่นี้ ดูทรงไม่ออกจริงๆ”คนตัวโตที่มีอำนาจสูงสุดในอาณาจักรที่โอบล้อมด้วยขุนเขาแห่งนี้ไล่สายตาจากเครื่องหน้าสวยลงมาที่ลำคอระหง จนมาหยุดกึกบริเวณหน้าอกที่ดันเสื้อเชิ้ตสีขาวออกมาอย่างหาคำตอบให้กับความสงสัยของตนเอง ดูจากการแต่งกาย เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงเข้ารูปสีดำ ไม่น่าจะใช่ประเภทไก่หลง ไก่เล้าที่ไหน แต่ก็ไว้ใจไม่ได้หรอกผู้หญิงสมัยนี้“หรือว่าเธอจะมาสัมภาษณ์งาน ตำแหน่งเมียน้อยคนที่ร้อยสี่สิบสองของเจ้าของไร่ทับตะวัน หือ?” พ่อเลี้ยงหนุ่มยิ้มหยันคำพูดของเขาทำให้เลือดบนใบหน้าของศศิกาญจน์สูบฉีดแรงจนเห่อแดงเป็นสีลูกพีชสุกฉ่ำ“คนบ้า!” ถ้าเธอเลือกทางเดินเพื่อหนีปัญหาแบบนั้น คงไม่ต้องมาถึงที่นี่ “ฉันมาสมัครงานที่นี่ในตำแหน่งผู้จัดการไร่ ไม่ใช่ตำแหน่งเมียน้อยเจ้าของไร่”คนโดนดูถูกพ่นลมหายใจแรงๆ ปากผู้ชายตรงหน้าช่างย้อนแย้งกับใบหน้าห

ขณะที่ยังไม่ทันตั้งรับกับความรู้สึกผิดหวัง น้ำเสียงอันน่าเกรงขามก็กล่าวต่อ“และผมก็เป็นคนสั่งให้เขายกเลิกการสัมภาษณ์คุณ และให้ส่งคุณขึ้นมาพบผมที่ห้องนี้”จริงตามที่คิดไว้ไม่มีผิด ชายหนุ่มคงโกรธเรื่องที่เธอไปหลอกเขา“ถ้าอย่างนั้น ฉันรู้แล้วค่ะ ว่าเพราะอะไรถึงไม่ได้สัมภาษณ์” ดวงตากลมโตลุกวาวมองหน้าเขา “ฉันต้องขอโทษอีกครั้งที่การพบกันของเราทำให้คุณรู้สึกแย่”ที่แท้ชายหนุ่มให้คนส่งเธอขึ้นมาพบ ก็เพื่อแสดงตัวตนให้รู้ว่าเขาเป็นใคร และมีอำนาจมากแค่ไหนที่นี่“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวนะคะ”ความหวังจะได้ทำงานในไร่ทับตะวันเป็นอันติดลบ ศศิกาญจน์ยืนขึ้นแล้วขยับเก้าอี้ไว้อย่างเรียบร้อย ตั้งใจจะเดินกลับออกไป แต่อาการลุกพรวดเต็มความสูงและเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาขวางไว้ของจอมทัพ ทำให้หญิงสาวตกใจจนรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง“จะรีบไปไหน ผมเรียกคุณมาสัมภาษณ์ แต่ยังไม่ทันได้สัมภาษณ์ คุณก็จะกลับออกไปแล้ว ตกลงคุณยังอยากได้งานทำอยู่หรือเปล่า”“อยากสิคะ ฉันอยากทำงาน”คนหนีร้อนมาพึ่งเ

เงินที่เขาเสนอมาเยอะมากก็จริง แถมเธอกำลังตกอยู่ในสถานะลำบาก ยังไม่มีที่ไป แต่ดูเหมือนว่างานนี้ มันจะเปลืองเนื้อเปลืองตัวมากเกินไปหน่อยแล้วละ ผู้ชายอะไรมือไวชะมัด ปากว่ามือถึง ซ้อมเหรอ ข้ออ้างมากกว่าเพราะฉะนั้น เธอต้องตกลงกับเขาให้ชัดเจน ศศิกาญจน์นิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ถ้าจะต้องกอดกันแนบแน่นขนาดนี้ ฉันขอให้เป็นเหตุการณ์เฉพาะหน้า และสำคัญจริงๆ เท่านั้นนะคะ แต่ตอนนี้เลิกกอดได้แล้วค่ะ ฉันหายใจไม่ออก”จอมทัพยอมคลายอ้อมกอด ทว่า มือหนาคว้ายึดข้อมือสองข้างของศศิกาญจน์เอาไว้“แต่จำไว้ว่า ผมจ้างคุณเดือนละแสน ครั้งต่อไป ถ้าผมต้องกอดคุณ คงรู้นะว่าต้องกอดตอบ ไม่ใช่แบบนี้ คุณอ่อนซ้อมแบบนี้ ระหว่างนี้ ผมคงต้องเป็นคู่ซ้อมบทผัวเมียให้คุณบ่อยๆ แล้ว” ดวงหน้าคมคายจ้องหญิงสาว“คู่ซ้อม” หญิงสาวมองหน้าเขาสายตาหวาดหวั่น“ใช่ คู่ซ้อม”ศศิกาญจน์นิ่งอึ้ง เมื่อได้สติก็ค้อนกลับเขาแต่ไม่พูดอะไร คนที่ยอมคลายอ้อมกอดออกกลับรู้สึกเสียดาย เขากอดผู้หญิงมานับร้อย แต่ยังไม่เคยเจอใครตัวหอม นุ่มนิ่ม น่ากอด เหมือนตุ๊กตาเท่ากับ

ด้วยลูกชายของนางเป็นคนกว้างขวางมีคนรู้จักมาก บ่อยครั้งที่มีทั้งเพื่อน รุ่นพี่ รุ่นน้องจากกรุงเทพฯ แวะมาเยี่ยมเยียนเสมอ แต่ส่วนใหญ่จอมทัพมักจะรับรองแขกและเพื่อนๆ ของเขาที่เรือนพักส่วนตัว มากกว่าพามาร่วมโต๊ะกับมารดา เพราะเน้นไปทางตั้งวงชนแก้วกันมากกว่าจะกินข้าว“ซอเขาไม่ใช่รุ่นน้องของผมหรอกครับคุณแม่ ถ้านับรุ่นกันจริงๆ อย่างซอคงจะเป็นเหลนรหัสมากกว่า จริงไหมซอ”“ใช่ค่ะ ซอไม่ใช่รุ่นน้อง! ของพี่จอม ไม่ได้เรียนจบจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน”แม่เลี้ยงดอกปีบมองหน้าลูกชาย หัวคิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน “ถ้างั้นแม่หนูคนนี้กับตาจอมเป็นอะไรกัน”.ฝ่ายมินตราหรี่ตามองคนที่พ่อเลี้ยงจอมทัพพามาอย่างสังเกต ภายในใจลุ้นไปด้วยกับคำถามของว่าที่แม่สามี“ซอเขา…” จอมทัพหยุดพูดเมื่อเห็นมารดากับมินตรามองจ้องมาอย่างสนใจ ก่อนจะยิ้มขึ้นเล็กน้อย “ซอเป็นเมียผมครับคุณแม่”พ่อเลี้ยงหนุ่มมองตรงไปที่มินตรา ที่ตอนนี้ริมฝีปากสวยได้รูปที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแมตต์ก็ต้องตะลึงอ้าปากค้างเมื่อได้ยินเขาเฉลยเสียงดังฟังชัด ก่อนดวงหน้า

“ฉันไม่เล่น” แม้กระซิบเบาๆ แต่ชัดเจนว่าต้องการถอนตัวจอมทัพจึงกระซิบเสียงแหบพร่า “ไม่ทันแล้วละ อยู่เฉยๆ อย่าโวยวายอะไร รู้ไหมตอนคุณไปเปลี่ยนชุด คนของผมบอกว่ามีคนมาตามหาคุณที่ไร่ เขาบอกว่าชื่อกรวิชญ์...เป็นสามีคุณ”ดวงตากลมโตมองสีหน้าเขาว่าพูดความจริงหรือเปล่า “ไอ้คนบ้า มันโกหก!”“ผมไม่รู้หรอกว่าหมอนั่นเป็นผัวคุณจริงหรือเปล่า แต่มันพยายามจะเข้ามาที่ไร่นี้ให้ได้ มันบอกว่ามีคนเห็นผมพาคุณขึ้นรถมา”ศศิกาญจน์ใจเต้นรัว เขารู้จักชื่อของมัน คงไม่ใช่เรื่องโกหก ไม่คิดเลยว่าไอ้พี่เลี้ยงโรคจิตนั่นจะตามมาถึงที่นี่ หญิงสาวเม้มปากแน่น ถ้าไม่มีที่หลบที่ปลอดภัยพอคงไม่พ้นมือมันแน่ เธอไม่มีวันยอมสังเวยความสาวให้ไอ้พี่เลี้ยงชั่วนั่นเด็ดขาดหญิงสาวอยากจะดิ้นรน หวีดร้องแต่ทำอะไรไม่ได้ จึงต้องอ้อมแอ้มตอบไปว่า “ก็ได้ ฉันตกลง”เจ้าของอาณาจักรไร่กาแฟพันล้านผุดยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่ออีกฝ่ายหยุดต่อต้าน “น่ารักมาก ก็แค่นั้นแหละ” “กรี๊ด!เสียงกรีดร้อง เสียงเล็กแหลมจนแสบแก้