มิอาจหวนคืน의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 8

“ผู้จัดการเฉิน เดือนหน้าฉันจะไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศแล้ว นี่ใบลาออกของฉัน”ผู้จัดการมองฉันอย่างประหลาดใจ“ทำไมกะทันหันขนาดนี้ล่ะ?”ฉันพูดสิ่งที่เตรียมไว้แล้วออกมา“พ่อของลูกอยู่ออสเตรเลีย ฉันจะพาลูกไปที่นั่น อยู่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา”ผู้จัดการพยักหน้า“ดีเหมือนกัน เธออยู่ดูแลลูกที่นี่คนเดียวเหนื่อยมากจริงๆ พวกเรานึกว่าเธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวซะอีก”ฉันหัวเราะเล็กน้อย เมื่อก่อนไม่ใช่ แต่ใกล้จะใช่แล้วล่ะพอเดินออกมา เจอกู้โม่เชินกับสวีชิงชิงเดินสวนมาพอดีกู้โม่เชินคือเจ้านายของฉัน แล้วก็เป็นพ่อของลูกด้วยเจ็ดปีก่อน ฉันยังเป็นเลขาส่วนตัวของเขา ครั้งหนึ่งเกิดพลาดพลั้งเพราะดื่มจนเมา ทำให้เรามีลูกด้วยกันปีนี้เป็นปีที่หกที่เราแต่งงานกันอย่างลับๆแล้วก็เป็นปีที่หกที่เขาไม่ยอมให้ลูกเรียกเขาว่าพ่อฝีเท้าของกู้โม่เชินเชื่องช้ามาก เหมือนตั้งใจเทคแคร์หญิงสาวที่อยู่ข้างๆสวีชิงชิงถือรายงานด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือหนึ่งจับชายเสื้อสูทของกู้โม่เชิน หวานจนดูขัดตาเล็กน้อยวินาทีที่เดินสวนกัน ฉันใจเต้นแรงชั่วขณะ สุดท้ายก็อดพูดไม่ได้“โม่เชิน......”ชายหนุ่มชะงักฝีเท้า สีหน้าเย็นช

สวีชิงชิงอุทานด้วยความตกใจ แล้วถามว่า“เลขาหลิน คุณมาอยู่บ้านประธานกู้ได้ยังไง?”เมื่อได้ยิน ฉันดึงลูกมาหลบด้านหลังทันที บังไม่ให้เขาเห็น“ฉัน......”“พวกเธอเป็นญาติฉันน่ะ พักอยู่ที่นี่ชั่วคราว”เพิ่งเอ่ยปาก กู้โม่เชินก็พูดตัดบทฉันทันทีกำมือที่จับกระเป๋าเดินทางไม่หยุดแม้ไม่ใช่ครั้งแรกแต่ทุกครั้งที่ได้ยิน รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ใจทุกทีขณะที่ฉันกำลังจะพูด ลูกดันพูดขึ้นมาก่อน“สวัสดีครับคุณลุง”ฉันหันไปมองอย่างไม่อยากเชื่อ เห็นเพียงขอบตาแดงระเรื่อของลูก“แม่ เราไปกันเถอะ”ตอนนี้คำพูดทั้งหมดจุกอยู่ที่ลำคอ ฉันขยับมุมปากเล็กน้อยแล้วตอบเสียงเบา“โอเค”วินาทีที่เดินสวนกัน กู้โม่เชินดึงฉันไว้เขามองฉันอย่างไม่อยากเชื่อ“เถาเถา......เรียกฉันว่าอะไรนะ?”ฉันหัวเราะ รู้สึกเจ็บปวด“นี่คือสิ่งที่นายต้องการมาตลอดไม่ใช่หรือไง? ประธานกู้?”แต่งงานลับๆ มาหกปี นอกจากกู้โม่เชินไม่เปิดเผยว่าเราเป็นสามีภรรยากันเขายังทำถึงขั้นที่ไม่เคยให้ลูกเรียกว่าพ่อความแตกต่างเพียงอย่างเดียวก็คือเมื่อก่อนเขาบังคับให้ลูกเรียกว่าลุงตอนนี้ลูกเป็นฝ่ายกำหนดขอบเขตความสัมพันธ์กับเขาเองฉันหลุบตาลง ใช้แร

ตรงหน้าปรากฏภาพแผ่นหลังของฉันกับลูกที่จากไปอย่างเด็ดเดี่ยว กู้โม่เชินหัวใจเต้นแรงมากบางทีเขาควรหยุดพฤติกรรมไม่รู้จักโตของตัวเองบางทีผ่านมาหลายปี ฉันอาจเปลี่ยนไปแล้วบางที......หกโมงเย็น กู้โม่เชินพาสวีชิงชิงมาร่วมงานเลี้ยงที่หุ้นส่วนเป็นผู้จัดไม่เจอฉันมาหนึ่งวันแล้ว กู้โม่เชินถือแก้วไวน์อย่างเหม่อลอยเล็กน้อยครั้งนี้ตัวเองทำเกินไปหรือเปล่า?จู่ๆ ประโยคนี้แวบเข้ามาในหัวกู้โม่เชินเม้มปาก ดื่มไวน์ทีเดียวหมดแก้วเอามือถือออกมา ขณะที่กำลังจะส่งข้อความหาฉัน ดันมีหุ้นส่วนเดินเข้ามาขัดจังหวะ“ประธานกู้ แผนครั้งที่แล้ว......”กู้โม่เชินชะงักไป รีบเก็บความคิดอื่นเอาไว้ เข้าสู่โหมดการทำงานทันทีขณะที่พวกเขากำลังคุยกันอย่างถูกคอ จู่ๆ เสียงหนึ่งดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะ“ประธานกู้ ขนมนี่อร่อยมากเลย”สวีชิงชิงถือคัพเค้กช็อกโกแลตหนึ่งชิ้น ในดวงตามีความไร้เดียงสา ไม่รู้เรื่องรู้ราวการพูดคุยโดนขัดจังหวะ สีหน้าพวกเขาไม่สู้ดีสวีชิงชิงดันดูสีหน้าท่าทางไม่ออกอีก หัวเราะแล้วเดินเบียดมาด้านหน้ากู้โม่เชิน ยื่นคัพเค้กช็อกโกแลตไปที่ปากของเขากู้โม่เชินไม่ทันระวัง ช็อกโกแลตกับครีมเลอะเต็มหน้

คืนนั้นกู้โม่เชินนั่งอยู่ที่พื้นในห้องครัวทั้งคืนเป็นครั้งแรกที่สภาพเขาแย่ขนาดนี้เมื่อก่อนไม่ว่าเขากลับบ้านดึกขนาดไหน จะมีแสงไฟส่องสว่างเพื่อเขาเสมอจะมีใครคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โซฟาเงียบๆ รอเขากลับบ้านเสมอตอนนี้ไม่มีอีกแล้วคฤหาสน์หลังใหญ่เหลือเขาเพียงคนเดียว รอฟ้าสางอย่างโดดเดี่ยววันต่อมา กู้โม่เชินตรงมาที่บริษัท โดยที่ไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยซ้ำผลักประตูห้องทำงานเข้ามา โต๊ะทำงานของฉันโดนคนจัดให้เรียบร้อยไปนานแล้วสะอาดจนดูแปลกตามีเอกสารฉบับบางๆ วางแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะเหมือนกล่องแพนโดร่ารอคนมาเปิดเปิดดูด้วยมืออันสั่นเทา ตัวอักษรยาวเป็นพืดปรากฏสู่สายตา[เนื่องจากนิสัยของทั้งสองฝ่ายเข้ากันไม่ได้ ส่งผลให้สามีภรรยายืนยันว่าความสัมพันธ์พังทลายลง ไม่มีโอกาสคืนดีกันอีก][ทั้งสองฝ่ายพูดคุยและยินยอมหย่าร้างกันโดยสมัครใจ และเห็นพ้องที่จะทำข้อตกลงร่วมกันดังนี้......][ฝ่ายชาย: กู้โม่เชิน][ฝ่ายหญิง: หลินหว่านอี]“ที่แท้เธอคิดจะไปจากฉันจริงๆ”กู้โม่เชินหัวเราะ ทว่าน้ำตาดันคลอเบ้าแบบไม่รู้เวล่ำเวลาเขาเคยคิดจะจากไปหลายต่อหลายครั้ง แต่ดันคิดไม่ถึงว่าคนที่ตัดสินใจก่อนจะเป็นฉัน