มิอาจหวนคืน

“ผู้จัดการเฉิน เดือนหน้าฉันจะไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศแล้ว นี่ใบลาออกของฉัน”

ผู้จัดการมองฉันอย่างประหลาดใจ

“ทำไมกะทันหันขนาดนี้ล่ะ?”

ฉันพูดสิ่งที่เตรียมไว้แล้วออกมา

“พ่อของลูกอยู่ออสเตรเลีย ฉันจะพาลูกไปที่นั่น อยู่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา”

ผู้จัดการพยักหน้า

“ดีเหมือนกัน เธออยู่ดูแลลูกที่นี่คนเดียวเหนื่อยมากจริงๆ พวกเรานึกว่าเธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวซะอีก”

ฉันหัวเราะเล็กน้อย เมื่อก่อนไม่ใช่ แต่ใกล้จะใช่แล้วล่ะ

พอเดินออกมา เจอกู้โม่เชินกับสวีชิงชิงเดินสวนมาพอดี

กู้โม่เชินคือเจ้านายของฉัน แล้วก็เป็นพ่อของลูกด้วย

เจ็ดปีก่อน ฉันยังเป็นเลขาส่วนตัวของเขา ครั้งหนึ่งเกิดพลาดพลั้งเพราะดื่มจนเมา ทำให้เรามีลูกด้วยกัน

ปีนี้เป็นปีที่หกที่เราแต่งงานกันอย่างลับๆ

แล้วก็เป็นปีที่หกที่เขาไม่ยอมให้ลูกเรียกเขาว่าพ่อ

ฝีเท้าของกู้โม่เชินเชื่องช้ามาก เหมือนตั้งใจเทคแคร์หญิงสาวที่อยู่ข้างๆ

สวีชิงชิงถือรายงานด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือหนึ่งจับชายเสื้อสูทของกู้โม่เชิน หวานจนดูขัดตาเล็กน้อย

วินาทีที่เดินสวนกัน ฉันใจเต้นแรงชั่วขณะ สุดท้ายก็อดพูดไม่ได้

“โม่เชิน......”

ชายหนุ่มชะงักฝีเท้า สีหน้าเย็นชา

“เลขาหลิน”

สรรพนามที่สุภาพและห่างเหินแฝงไปด้วยคำเตือน เหมือนกำลังเตือนสติฉัน

ที่นี่คือบริษัท เราเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้อง

ฉันเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ เก็บงำทุกความรู้สึกไว้ในใจ

“ประธานกู้”

กู้โม่เชินขานรับ เดินต่อไปเรื่อยๆ เหมือนเดินผ่านคนแปลกหน้าอย่างไรอย่างนั้น

ฉันหัวเราะเยาะตัวเอง เก็บเรื่องลาออกที่จะพูดตอนแรกเอาไว้

ยังไงเขาก็ไม่สนใจอยู่แล้ว

หน้าจอมือถือสว่างขึ้นมา ลูกชายใช้สมาร์ทวอทช์ส่งข้อความมา

[แม่ พ่อจะกลับมาฉลองวันเกิดกับผมไหม?]

ฉันชะงักเล็กน้อย หันกลับไปมองทันที

แต่เห็นกู้โม่เชินกำลังก้มหน้าคุยกับสวีชิงชิงอย่างสนิทสนม

มีคนเดินผ่าน เขาดึงสวีชิงชิงเข้ามาในอ้อมอกโดยอัตโนมัติ ในดวงตาเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ไม่สามารถปกปิดได้

สะกดกลั้นความขมขื่นภายในใจ สุดท้ายฉันก็ส่งข้อความหากู้โม่เชิน

[วันนี้วันเกิดลูก เย็นนี้นายว่างไหม?]

มีทางเดินคั่นอยู่ ฉันเห็นกู้โม่เชินเอามือถือขึ้นมา แต่ไม่ถึงสามวินาทีก็วางมือถือลง สีหน้าไร้อารมณ์

มองช่องแชทที่ไร้การตอบกลับ ฉันหัวเราะเยาะตัวเอง

หลินหว่านอี เธอยังไม่ตาสว่างอีกเหรอ?

รู้นานแล้วว่าเขาไม่ได้รัก ยังคาดหวังอะไรอีก?

เก็บมือถือไว้ในกระเป๋าเสื้อ ฉันสูดหายใจลึก แล้วเดินออกไป

กู้โม่เชิน อีกไม่นานนายจะเป็นอิสระแล้ว

พอออกจากบริษัท ฉันตรงไปรับลูกที่โรงเรียนอนุบาลทันที

พอเห็นฉัน ประโยคแรกที่ลูกพูดคือ

“แม่ วันนี้วันเกิดผม”

ประโยคที่สองคือ

“แม่ พ่อจะฉลองวันเกิดกับผมไหม?”

บนถนนเส้นใหญ่ที่คนเดินพลุกพล่าน ฉันน้ำตาคลอทันที

“พ่อของลูก......”

ยังพูดไม่ทันจบ มือถือดังขึ้นมา

กู้โม่เชินว่างตอบกลับแล้ว

[ฉันว่าง กลับบ้านได้]

ความรู้สึกประหลาดใจผุดขึ้นในใจทันที ฉันพยักหน้าด้วยความตื่นเต้น

“เถาเถาไม่ต้องห่วง พ่อกลับบ้านแน่นอน”

ลูกปรบมือ ดีใจจนโผเข้ามาในอ้อมอกฉัน

แต่งงานมาหกปี นี่เป็นครั้งแรกที่กู้โม่เชินยอมฉลองวันเกิดกับลูก

ตอนเย็น ฉันทำอาหารอร่อยๆ เต็มโต๊ะ ลูกก็ทำการบ้านเสร็จนานแล้ว

หนึ่งชั่วโมง สองชั่วโมง สามชั่วโมงผ่านไป......

ส่งข้อความไปถามแล้วถามอีก

แต่ก็เหมือนที่ผ่านมา ไม่มีการตอบกลับ

เหมือนลูกรู้อะไรบางอย่าง มองฉันอย่างจริงจัง

“แม่ พ่องานยุ่งหรือเปล่า?”

เจ็บจี๊ดที่ใจ อยากอธิบาย แต่อธิบายไม่ออกแม้แต่คำเดียว

สุดท้ายเหลือเพียงประโยคเดียว

“ไม่เป็นไร แม่อยู่กับลูกเสมอ”

ลูกไม่ได้ถามอีก หยิบหมวกวันเกิดขึ้นมาอย่างน่าเอ็นดู

“แม่ ช่วยใส่หมวกให้ผมหน่อย”

ฉันพยักหน้า ขณะที่กำลังจะใส่หมวกให้ลูก บังเอิญเหลือบไปเห็นโพสต์ล่าสุดของสวีชิงชิง

[วันนี้ดีจังเลย ฉันชอบวันนี้ที่สุด]