Short
มิอาจหวนคืน

มิอาจหวนคืน

By:  ฝนพรำCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
8Chapters
6.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

แต่งงานลับๆ กับสามีที่เป็นประธานบริษัทมาหกปี แต่เขาไม่ยอมให้ลูกชายเรียกว่าพ่อแม้แต่ครั้งเดียว เป็นอีกครั้งที่เขาพลาดงานวันเกิดลูกเพราะเลขาสาว ในที่สุดฉันก็ยื่นเอกสารหย่าร้างให้เขา และพาลูกจากมาตลอดกาล ชายหนุ่มที่ใจเย็นมาตลอดกลับควบคุมตัวเองไม่ได้ บุกเข้ามาในห้องทำงาน ถามหาฉันอย่างบ้าคลั่ง แต่ครั้งนี้ฉันกับลูกไม่มีทางกลับไปอีกแล้ว

View More

Chapter 1

บทที่ 1

東条理人(とうじょう りひと)のために、私は何不自由ないお嬢様としての暮らしを捨て、はるか遠い土地へ嫁ぎ、彼を中心に生きる妻になった。

七年後、理人は初めて私の実家に一緒に帰ると約束したのに、妊娠した愛人を優先して、あっさり私をすっぽかした。

その若い女子学生はSNSに投稿していた。

【東条先生、パパになるんだよ!】

添えられていたのは、陽性反応が出た妊娠検査薬の写真と、東条家の一家全員と彼女が一緒に写った写真だった。

よそ者の私を何かにつけて煙たがっていた義父母は、彼女を見る目だけがやけに優しかった。

私は何も言わず、ただ「いいね」を押しただけだったのに、理人から問い詰めるような電話がかかってきた。

「朝倉芙美香(あさくら ふみか)、お前いつあいつと繋がったんだ?俺に付きまとってる以外に、やることないのか?

友達も家族もいないのかよ。俺を監視して楽しいのか?

美月ちゃんが怯えてお腹まで張ったの、分かってるのか?お前、本当にやりすぎだ!

なんで俺はあの時、こんな女と付き合ったんだろうな!」

私は静かに答えた。

「だったら、一緒にいなければいいでしょう。

理人、離婚しましょう」

私の口から離婚という言葉が出た瞬間、理人は苛立ったように小さく舌打ちした。

「芙美香、また何を騒いでるんだ?

お前は仕事すらしてなくて、俺に養われるしかないくせに。離婚なんて、お前に何の資格がある?

美月とは、酒の勢いで起きた、ただの事故なんだ。妊娠した以上、堕ろせなんて言えないだろ?

あいつの父親は高橋局長なんだぞ。俺の仕事にもプラスになる。それに、お前はずっと子どもができなくて、親もうるさかったし、俺だって焦ってたんだ!

もうちゃんと話はつけてある。俺たち、本当に何もないんだよ。いい加減、毎日くだらないこと考えるのはやめられないのか?」

彼がそう言い終えたところで、電話の向こうから誰かが彼を呼んだ。

「あなた、お義父さんとお義母さんが、赤ちゃんにどんな名前をつけるのって聞いてるよ?」

理人はまるで一瞬で別人になったみたいだった。あんなに優しい声を、私はもうずっと聞いていなかった。

彼は言った。

「男の子なら東条由貴(とうじょう ゆき)、女の子なら東条唯衣(とうじょう ゆい)かな」

スマホを持つ手が、突然震え始めた。

その二つの名前は、結婚して間もない頃に、私が彼に話していた名前だった。

あの頃の私は、小さな命がやって来る未来に胸を膨らませていた。

なのに今、その名前を彼は、自分と別の女との子どもにつけようとしていた。

それに、私ははっきり聞いてしまった。

高橋美月(たかはし みづき)は彼を「あなた」と呼び、義父母のことを「お義父さん、お義母さん」と呼んでいた。

誰が聞いても、彼女こそが理人の本当の妻だと思うはずだった。

それなのに、理人は否定すらしなかった。

この瞬間、私はただ、どうしようもなく滑稽だと思った。

これが、理人の言う「何もない」だったのか。

子どもまでいて、夫婦みたいに呼び合っていて。

それでも最後には、何もないと言い張って、全部私の考えすぎだと責め立てる。

まだ通話が切れていないことを思い出したのか、理人はわざとらしく二度ほど咳払いした。

「芙美香、俺たちはただ親の前で取り繕ってるだけだ。お前も知ってるだろ、あの人たちはずっとお前のことをあまり気に入ってないんだ。

こっちが片づいたら帰るから、俺のスーツ出しておいてくれ。明日使う」

最初に一応の言い訳をして、そのあとすぐ、この数年ずっと聞き慣れてしまった、私に言いつける時の口調で用事を命じてきた。

以前の私だったら、きっとまたその言葉に丸め込まれていた。

でも、よく考えてみれば、どうしてそんなものを受け入れなければならなかったのだろう。

たしかに私は義父母と特別仲が良かったわけじゃない。

それでも、二人が体調を崩した時、お茶を淹れ、身の回りの世話をして、あれこれ走り回ってきたのは、いつだって私だった。

七年もあれば、氷だって溶けるはずだった。

それなのに、つい先週まで義父母は、近所の人たちに、私はよそから来て東条家に取り入ろうとした女だと陰口を叩いていた。

なのに理人はまるで何も知らないみたいに、すべて私のためだと言わんばかりだった。

美月との間に子どもを作ったのは、私がずっと妊娠しなかったから。

美月と夫婦のように振る舞い、義父母にも会わせたのは、私があの人たちに気に入られていないから。

私はずっと、自分が悪いのだと思っていた。

でも今日、私は急に目が覚めた。

本当に全部、私が悪かったのだ。

人を見る目がなかったこと。そして、理人みたいな男と結婚してしまったこと。

私はため息をついた。胸の奥に積もった疲れが、今にも私をのみ込んでしまいそうだった。

「理人、私は冗談で言ってるんじゃないし、あなたと揉めたいわけでもない。

離婚しましょう。そのほうがお互いのためよ」
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
8 Chapters
บทที่ 1
“ผู้จัดการเฉิน เดือนหน้าฉันจะไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศแล้ว นี่ใบลาออกของฉัน”ผู้จัดการมองฉันอย่างประหลาดใจ“ทำไมกะทันหันขนาดนี้ล่ะ?”ฉันพูดสิ่งที่เตรียมไว้แล้วออกมา“พ่อของลูกอยู่ออสเตรเลีย ฉันจะพาลูกไปที่นั่น อยู่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา”ผู้จัดการพยักหน้า“ดีเหมือนกัน เธออยู่ดูแลลูกที่นี่คนเดียวเหนื่อยมากจริงๆ พวกเรานึกว่าเธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวซะอีก”ฉันหัวเราะเล็กน้อย เมื่อก่อนไม่ใช่ แต่ใกล้จะใช่แล้วล่ะพอเดินออกมา เจอกู้โม่เชินกับสวีชิงชิงเดินสวนมาพอดีกู้โม่เชินคือเจ้านายของฉัน แล้วก็เป็นพ่อของลูกด้วยเจ็ดปีก่อน ฉันยังเป็นเลขาส่วนตัวของเขา ครั้งหนึ่งเกิดพลาดพลั้งเพราะดื่มจนเมา ทำให้เรามีลูกด้วยกันปีนี้เป็นปีที่หกที่เราแต่งงานกันอย่างลับๆแล้วก็เป็นปีที่หกที่เขาไม่ยอมให้ลูกเรียกเขาว่าพ่อฝีเท้าของกู้โม่เชินเชื่องช้ามาก เหมือนตั้งใจเทคแคร์หญิงสาวที่อยู่ข้างๆสวีชิงชิงถือรายงานด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือหนึ่งจับชายเสื้อสูทของกู้โม่เชิน หวานจนดูขัดตาเล็กน้อยวินาทีที่เดินสวนกัน ฉันใจเต้นแรงชั่วขณะ สุดท้ายก็อดพูดไม่ได้“โม่เชิน......”ชายหนุ่มชะงักฝีเท้า สีหน้าเย็นช
Read more
บทที่ 2
ภาพที่แนบมาด้วยเป็นภาพอาหารชั้นเลิศของห้องอาหารสุดหรูแม้ไม่เห็นใบหน้า แต่ฉันก็ยังสังเกตเห็นแหวนแต่งงานที่โผล่ออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจตรงมุมขวาบนอยู่ดีตอนฉันแต่งงานกับกู้โม่เชิน ฉันตั้งใจเลือกมันเป็นอย่างดีแต่เขาเอาแต่ใส่มันไว้ที่นิ้วก้อยซ้ายเพราะมันแสดงว่าเขาโสดเจ็บปวดใจจริงๆแหวนที่เป็นสัญลักษณ์ของการแต่งงาน คือเครื่องหมายที่บอกว่ากู้โม่เชินโสดวันเกิดครบหกขวบของลูกชาย เขาดินเนอร์ใต้แสงเทียนกับชู้ที่ห้องอาหารสุดหรูตอนนี้ความขมขื่นทั้งหมดกลายเป็นความสงบฉันกดไลก์แล้ววางมือถือลงหันมาใส่หมวกวันเกิดให้ลูก“เถาเถา สุขสันต์วันเกิดนะ”ภายใต้แสงเทียน ลูกหลับตาแล้วพนมมือ“คำอธิษฐานในวันเกิดของผมคือ ขอให้ได้อยู่กับแม่ตลอดไป”ฉันหยิบมือถือขึ้นมา เก็บภาพเวลานี้ไว้ตอนนี้ความคิดไปจากที่นี่ก็หนักแน่นมากเช่นกัน“โอเค แม่สัญญา”เย็นวันนั้น เราสองคนไม่มีใครพูดถึงกู้โม่เชินอีกราวกับว่าบ้านหลังนี้มีแค่สองคนตั้งแต่แรกหลังจากลูกหลับแล้ว ฉันเอาคำร้องขอจดทะเบียนหย่าที่เตรียมไว้ออกมาจากลิ้นชักความลังเลสุดท้ายที่อยู่ในใจจางหายไปเช่นกันเวลาตีสอง ในที่สุดกู้โม่เชินก็กลับมาที่บ้านพอ
Read more
บทที่ 3
สวีชิงชิงอุทานด้วยความตกใจ แล้วถามว่า“เลขาหลิน คุณมาอยู่บ้านประธานกู้ได้ยังไง?”เมื่อได้ยิน ฉันดึงลูกมาหลบด้านหลังทันที บังไม่ให้เขาเห็น“ฉัน......”“พวกเธอเป็นญาติฉันน่ะ พักอยู่ที่นี่ชั่วคราว”เพิ่งเอ่ยปาก กู้โม่เชินก็พูดตัดบทฉันทันทีกำมือที่จับกระเป๋าเดินทางไม่หยุดแม้ไม่ใช่ครั้งแรกแต่ทุกครั้งที่ได้ยิน รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ใจทุกทีขณะที่ฉันกำลังจะพูด ลูกดันพูดขึ้นมาก่อน“สวัสดีครับคุณลุง”ฉันหันไปมองอย่างไม่อยากเชื่อ เห็นเพียงขอบตาแดงระเรื่อของลูก“แม่ เราไปกันเถอะ”ตอนนี้คำพูดทั้งหมดจุกอยู่ที่ลำคอ ฉันขยับมุมปากเล็กน้อยแล้วตอบเสียงเบา“โอเค”วินาทีที่เดินสวนกัน กู้โม่เชินดึงฉันไว้เขามองฉันอย่างไม่อยากเชื่อ“เถาเถา......เรียกฉันว่าอะไรนะ?”ฉันหัวเราะ รู้สึกเจ็บปวด“นี่คือสิ่งที่นายต้องการมาตลอดไม่ใช่หรือไง? ประธานกู้?”แต่งงานลับๆ มาหกปี นอกจากกู้โม่เชินไม่เปิดเผยว่าเราเป็นสามีภรรยากันเขายังทำถึงขั้นที่ไม่เคยให้ลูกเรียกว่าพ่อความแตกต่างเพียงอย่างเดียวก็คือเมื่อก่อนเขาบังคับให้ลูกเรียกว่าลุงตอนนี้ลูกเป็นฝ่ายกำหนดขอบเขตความสัมพันธ์กับเขาเองฉันหลุบตาลง ใช้แร
Read more
บทที่ 4
เห็นตัวอักษรขนาดใหญ่สามตัวบนอีเมล จู่ๆ กู้โม่เชินรู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดีขณะที่กำลังจะเปิดดู สวีชิงชิงเดินนวยนาดเข้ามา“ประธานกู้ นี่รายงานครั้งที่แล้ว”สวีชิงชิงเอาเอกสารวางบนโต๊ะ เดินมาข้างกู้โม่เชินอย่างคุ้นชิน วางมือข้างหนึ่งลงบนไหล่ของเขาเมื่อก่อน นี่คือพฤติกรรมคลุมเครือที่รู้กันโดยไม่ต้องพูดของทั้งสองคนตอนนี้จู่ๆ กู้โม่เชินรู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะสมกู้โม่เชินนั่งตัวตรงแล้วเปิดเอกสาร อ่านแค่หน้าเดียวก็ขมวดคิ้วทั้งหน้าแทบไม่มีอะไรถูกต้องเลย นอกจากรูปแบบเอกสารแม้แต่ชื่อแผนกยังพิมพ์ผิดกู้โม่เชินโยนเอกสารลงบนโต๊ะทันที พูดด้วยเสียงเย็นชา“ใครเป็นคนทำรายงานฉบับนี้? ไม่มีทักษะการทำงานขั้นพื้นฐานเลยเหรอ?”“ไปเรียกผู้จัดการเฉินมาหาฉัน ฝ่ายบุคคลของพวกเขารับคนเข้ามายังไง!”สีหน้าสวีชิงชิงไม่สู้ดีทันที“ประธานกู้ ฉันเป็นคนทำเอง”ไฟแห่งความโกรธทั้งหมดดับลงทันทีกู้โม่เชินมองสวีชิงชิงที่ดูเหมือนตกใจ เป็นครั้งแรกที่รู้สึกจนปัญญาสวีชิงชิงมองเขาพร้อมน้ำตาคลอเบ้า เสียงแผ่วเบา“ประธานกู้ คุณไม่พอใจที่ฉันโง่ใช่ไหม?”เธอเช็ดน้ำตา แสดงความดื้อดึงแบบสาวน้อยไร้เดียงสาออกมา“ถ้าคุณไม่
Read more
บทที่ 5
ตรงหน้าปรากฏภาพแผ่นหลังของฉันกับลูกที่จากไปอย่างเด็ดเดี่ยว กู้โม่เชินหัวใจเต้นแรงมากบางทีเขาควรหยุดพฤติกรรมไม่รู้จักโตของตัวเองบางทีผ่านมาหลายปี ฉันอาจเปลี่ยนไปแล้วบางที......หกโมงเย็น กู้โม่เชินพาสวีชิงชิงมาร่วมงานเลี้ยงที่หุ้นส่วนเป็นผู้จัดไม่เจอฉันมาหนึ่งวันแล้ว กู้โม่เชินถือแก้วไวน์อย่างเหม่อลอยเล็กน้อยครั้งนี้ตัวเองทำเกินไปหรือเปล่า?จู่ๆ ประโยคนี้แวบเข้ามาในหัวกู้โม่เชินเม้มปาก ดื่มไวน์ทีเดียวหมดแก้วเอามือถือออกมา ขณะที่กำลังจะส่งข้อความหาฉัน ดันมีหุ้นส่วนเดินเข้ามาขัดจังหวะ“ประธานกู้ แผนครั้งที่แล้ว......”กู้โม่เชินชะงักไป รีบเก็บความคิดอื่นเอาไว้ เข้าสู่โหมดการทำงานทันทีขณะที่พวกเขากำลังคุยกันอย่างถูกคอ จู่ๆ เสียงหนึ่งดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะ“ประธานกู้ ขนมนี่อร่อยมากเลย”สวีชิงชิงถือคัพเค้กช็อกโกแลตหนึ่งชิ้น ในดวงตามีความไร้เดียงสา ไม่รู้เรื่องรู้ราวการพูดคุยโดนขัดจังหวะ สีหน้าพวกเขาไม่สู้ดีสวีชิงชิงดันดูสีหน้าท่าทางไม่ออกอีก หัวเราะแล้วเดินเบียดมาด้านหน้ากู้โม่เชิน ยื่นคัพเค้กช็อกโกแลตไปที่ปากของเขากู้โม่เชินไม่ทันระวัง ช็อกโกแลตกับครีมเลอะเต็มหน้
Read more
บทที่ 6
กว่าจะอดทนอยู่จนจบงานไม่ใช่เรื่องง่าย หลังจากทักทายฝ่ายจัดงานเสร็จเรียบร้อย กู้โม่เชินรีบกลับเหมือนหนีอย่างไรอย่างนั้นพอกลับมาถึงบ้าน อาการเมาโถมเข้าใส่เช่นกันกู้โม่เชินประคองศีรษะ ผลักประตูอย่างโซซัดโซเซ“หลินหว่านอี เอาน้ำให้หน่อย”เมื่อสิ้นเสียง ทั้งบ้านเงียบกริบกู้โม่เชินเงยหน้าขึ้นมา มองห้องโถงมืดสนิท เขาเพิ่งรู้ตัวฉันกับลูกออกมาตั้งแต่เมื่อวานกู้โม่เชินเปิดไฟแล้วไปที่ห้องครัวเอาน้ำอัดลมออกมาจากตู้เย็นหนึ่งกระป๋อง ตอนปิดประตูตู้เย็น เพิ่งสังเกตว่ามีสติ๊กเกอร์หลากหลายขนาดติดอยู่เต็มประตูตู้เย็นตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ส่วนใหญ่เป็นตัวการ์ตูนที่เด็กๆ ชอบมองรูปที่ปกติรู้สึกว่ามันปัญญาอ่อนสุดๆ กู้โม่เชินอดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้เหมือนตรงหน้าปรากฏภาพที่เถาเถาค่อยๆ ย่องเข้าไปในห้องหนังสือเขาถือหนังสือนิทาน เดินมาตรงหน้ากู้โม่เชินอย่างระมัดระวังแล้วพูดว่า“พ่อ อ่านหนังสือเป็นเพื่อนผมได้ไหม?”แล้วเขาพูดยังไงน่ะเหรอ?กู้โม่เชินหยุดดื่มน้ำ สายตาเดาอารมณ์ไม่ออกเขาพูดว่า“ฉันยุ่งมาก ไม่มีเวลา”พอคิดถึงตรงนี้ จู่ๆ กู้โม่เชินรู้สึกหงุดหงิดอย่างประหลาดเอามือถือออกมา สุดท้ายก็
Read more
บทที่ 7
คืนนั้นกู้โม่เชินนั่งอยู่ที่พื้นในห้องครัวทั้งคืนเป็นครั้งแรกที่สภาพเขาแย่ขนาดนี้เมื่อก่อนไม่ว่าเขากลับบ้านดึกขนาดไหน จะมีแสงไฟส่องสว่างเพื่อเขาเสมอจะมีใครคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โซฟาเงียบๆ รอเขากลับบ้านเสมอตอนนี้ไม่มีอีกแล้วคฤหาสน์หลังใหญ่เหลือเขาเพียงคนเดียว รอฟ้าสางอย่างโดดเดี่ยววันต่อมา กู้โม่เชินตรงมาที่บริษัท โดยที่ไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยซ้ำผลักประตูห้องทำงานเข้ามา โต๊ะทำงานของฉันโดนคนจัดให้เรียบร้อยไปนานแล้วสะอาดจนดูแปลกตามีเอกสารฉบับบางๆ วางแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะเหมือนกล่องแพนโดร่ารอคนมาเปิดเปิดดูด้วยมืออันสั่นเทา ตัวอักษรยาวเป็นพืดปรากฏสู่สายตา[เนื่องจากนิสัยของทั้งสองฝ่ายเข้ากันไม่ได้ ส่งผลให้สามีภรรยายืนยันว่าความสัมพันธ์พังทลายลง ไม่มีโอกาสคืนดีกันอีก][ทั้งสองฝ่ายพูดคุยและยินยอมหย่าร้างกันโดยสมัครใจ และเห็นพ้องที่จะทำข้อตกลงร่วมกันดังนี้......][ฝ่ายชาย: กู้โม่เชิน][ฝ่ายหญิง: หลินหว่านอี]“ที่แท้เธอคิดจะไปจากฉันจริงๆ”กู้โม่เชินหัวเราะ ทว่าน้ำตาดันคลอเบ้าแบบไม่รู้เวล่ำเวลาเขาเคยคิดจะจากไปหลายต่อหลายครั้ง แต่ดันคิดไม่ถึงว่าคนที่ตัดสินใจก่อนจะเป็นฉัน
Read more
บทที่ 8
ฉันใช้เวลาห้าปีมายืนข้างกายกู้โม่เชิน แต่เขากลับใช้เวลาเพียงคืนเดียว ทำให้ความทุ่มเทของฉันสูญเปล่าฉันขยับมุมปากเล็กน้อย อยากรักษาภาพลักษณ์ความเป็นผู้ใหญ่ไว้ฉันเปิดประตู ไม่ได้หันกลับไปมอง“เข้ามานั่งสิ”กู้โม่เชินตาเป็นประกาย รีบเดินตามฉันมาทันที“น้ำตาลสองก้อน ไม่ใส่นม”ฉันเทกาแฟมาวางข้างหน้ากู้โม่เชินหนึ่งแก้ว แล้วนั่งลงบนโซฟาอีกตัวหนึ่งเสียงของกู้โม่เชินแหบเล็กน้อย“เธอยังจำได้นิ”ฉันหัวเราะ ไม่ได้พูดอะไรต่อ“ในเมื่อนายมาหาฉัน คงเห็นเอกสารการหย่าร้างแล้วสินะ?”“นายไม่ต้องแบ่งทรัพย์สินครึ่งหนึ่งให้ฉัน ฉันต้องการแค่สิทธิในการเลี้ยงดูเถาเถา”ลมหายใจของกู้โม่เชินขาดห้วง เขาเงยหน้ามองฉัน“หลินหว่านอี ฉันไม่เห็นด้วยกับการหย่า”ฉันพยักหน้าเฉยๆ เดาได้นานแล้ว“ไม่เป็นไร ฉันรอได้ แยกกันอยู่สามปีก็ได้”กู้โม่เชินวางแก้วอย่างแรง แก้วกระแทกกับโต๊ะจนเกิดเสียงดัง“หลินหว่านอี เธออยากไปจากฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”“อย่าลืมสิ หกปีก่อน เธอเป็นคนปีนขึ้นเตียงฉันเองนะ”รู้สึกปวดหน่วงๆ ที่หัวใจ ฉันมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ ในที่สุดก็เข้าใจทุกอย่างสักที“เหอะ”“กู้โม่เชิน ที่แท้หลายปีที่ผ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status