Short
มิอาจหวนคืน

มิอาจหวนคืน

Oleh:  ฝนพรำTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
8Bab
1.7KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

แต่งงานลับๆ กับสามีที่เป็นประธานบริษัทมาหกปี แต่เขาไม่ยอมให้ลูกชายเรียกว่าพ่อแม้แต่ครั้งเดียว เป็นอีกครั้งที่เขาพลาดงานวันเกิดลูกเพราะเลขาสาว ในที่สุดฉันก็ยื่นเอกสารหย่าร้างให้เขา และพาลูกจากมาตลอดกาล ชายหนุ่มที่ใจเย็นมาตลอดกลับควบคุมตัวเองไม่ได้ บุกเข้ามาในห้องทำงาน ถามหาฉันอย่างบ้าคลั่ง แต่ครั้งนี้ฉันกับลูกไม่มีทางกลับไปอีกแล้ว

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

"Kami sudah sepakat. Hantaran yang harus dibawa itu dua ratus juta dan perlengkapan buat Belinda. Sebenarnya itu pun masih kurang. Segala jenis makanan dan perlengkapan rumah tangga juga sangat perlu. Tapi kalau memang gak bisa, ya kami akan coba maklumi," ucap Bu Yuni.

"Kalau perlengkapan rumah tangga untuk Belinda, itu sudah menjadi kewajiban saya, Bu. Tentang aneka makanan, saya akan usahakan dengan maksimal," jawab Aditya sekenanya.

"Perlengkapan rumah tangga buat kalian dengan yang dibawa ke sini beda dong. Kami sudah membesarkan Belinda sampai jadi sarjana dan bekerja di perusahaan besar itu butuh waktu dan tenaga. Dia sudah kami kasih perlengkapan hidup yang mewah. Soal begitu aja perhitungan," tanggap calon ibu mertua Aditya itu kecut.

Aditya menelan salivanya. Bagaimana ada seorang ibu yang tega menghitung-hitung jasanya sebagai orang tua?

"Soal uang hantaran, saya hanya sanggup lima puluh juta tunai, Bu."

"Loh, kok bisa sedikit sekali? Bisa malu kami sebagai keluarga terhormat di komplek ini."

"Tetangga sebelah aja, anaknya cuma lulusan D3, seabrek-abrek hantarannya. Belum lagi emasnya, penuh. Ini gimana sih, calon suami kamu, Bel?" ketus wanita tua itu membuang wajah.

Belinda yang sedari tadi agak gelisah hanya menggigit bibirnya. Dia tidak bisa membohongi perasaannya pada Aditya tapi tak punya nyali untuk melawan ibunya.

"Maaf ya, Bu. Saya hanya mampu segitu. Lagi pula, saya sudah menyanggupi mahar emas dua puluh gram sesuai permintaan Belinda. Untuk resepsi, saya sudah siapkan dananya," ujar Aditya menambahkan.

Biar bagaimana pun, Aditya sungguh-sungguh mencintai Belinda. Pemuda itu mencoba terus menawar pada calon mertuanya, tapi bukan berarti menuruti semua permintaannya.

"Bel! Kamu kok minta sedikit sekali?!" berang Yuni melotot pada anak gadisnya.

"Memangnya itu sedikit ya, Ma?" tanya Belinda polos.

"Iiih kamu ya. Zaman sekarang, itu cuma harga sapi doang."

Tiba-tiba ayah Belinda menyela ucapan istrinya.

"Ma ... kontrol mulutmu itu," bisik Pak Imron, ayah Belinda. Suaranya masih jelas terdengar oleh Aditya.

Pria yang sudah dipenuhi uban di kepalanya itu mencubit paha istrinya karena gemas.

"Maaf ya, Pak, Bu, istri saya memang orangnya nyablak," kekeh Pak Imron membuang rasa malunya.

"Tak apa-apa, Pak Imron. Kami maklum, Belinda anak gadis satu-satunya," jawab Parjo yang dianggukan oleh Romlah. Mereka berdua adalah kedua pelayan setia Aditya yang sudah dianggap seperti orang tuanya.

"Jadi bagaimana ya? Apa bisa Minggu depan, saya kembali membawa keluarga besar ke sini?" tanya Aditya meminta kejelasan.

Semakin lama pemuda itu mulai muak dengan gerak-gerik dan ucapan calon ibu mertuanya itu.

"Kami serahkan semuanya pada Belinda," ujar Pak Imron mencoba mengambil keputusan sebagai kepala keluarga.

Namun tiba-tiba, Bu Yuni memukul bahu suaminya yang tua itu.

"Jangan gegabah kamu, Pak! Aku gak mau ya, anak gadisku menikah dengan laki-laki yang gak jelas bobotnya."

Hati Aditya rasanya seperti disengat, namun melihat sosok wanita yang dicintai seperti berusaha menenangkan ibunya, Aditya mencoba sabar.

"Gak apa-apa, Ma. Please, terima aja Mas Aditya ya, Ma."

"Terserah kalau kamu mau hidup miskin."

Belinda langsung menggeleng-geleng keras. Gadis berambut blonde yang terawat itu melipat bibirnya seperti berpikir. Otaknya sedang berputar menimbang-nimbang semua ucapan ibunya itu. Yang gadis itu tahu, Aditya hanya karyawan biasa, sebagai admin pemasaran di perusahaan tempat mereka bekerja. Sedangkan Belinda adalah sekretaris yang memiliki gaji yang jauh berbeda dengan Aditya.

Kliiink!

Suara cangkir yang sedikit beradu dengan meja kaca di depannya membuyarkan pikiran Belinda. Belinda menatap Aditya lalu menunduk.

"Silahkan diminum," ucap sosok yang bersuara lembut yang sedari tadi menyebarkan cangkir-cangkir teh. Sepintas ekor mata Aditya melirik. Rupanya, seorang wanita berhijab yang manis.

"Bel, kamu mau kan terima lamaranku?" tanya Aditya menatap sendu wanita yang dicintainya itu.

"Gimana ya? Aku berat Mas. Apa kamu beneran gak bisa memenuhi permintaan ibuku?" tanya Belinda seperti berbisik.

"Aku cuma mampu segitu, Bel. Kamu tahu kan posisiku di kantor, baru sebagai admin pemasaran."

Aditya menggenggam kedua tanggannya sendiri. Nafasnya sedikit tersedat. Akan sulit jika benar sesuai firasatnya, Belinda akan menolaknya hanya karena kurang harta.

"Kamu jangan pelit-pelit dong, Mas. Jual apa kek. Katanya kamu cinta sama aku. Kok gak ada usahamu sedikit pun."

"Ini aku sedang usaha, Bel. Aku cinta sama kamu. Tapi kamu juga harus percaya sama aku. Aku janji, akan rajin kerja dan bahagiain kamu. Kamu percaya deh, aku pasti naik pangkat," ujar Aditya mencoba meyakinkan calon istrinya.

Belinda hanya belum tahu siapa Aditya yang sebenarnya dan belum saatnya dia tahu.

"Kamu baru kerja enam bulan, mau naik pangkat dari Hongkong, Mas. Kamu minjem online ajalah Mas," usul Belinda.

Aditya menghela nafasnya kuat-kuat. Pemuda itu tak suka nada bicara Belinda juga usul gilanya itu. Hidup tenang itu sederhana. Salah satunya, jangan banyak gaya lalu membebani diri dengan hutang hanya untuk sebuah pengakuan.

"Jadi intinya gimana?" tanya Aditya dengan nada tegas.

"Kok, masih bisa nanya intinya sagala," ketus Yuni dengan mata memincing sinis.

"Anak gadisku gak ditakdirkan buat hidup miskin apalagi sama laki-laki kere. Dengar-dengar, kamu hanya admin di sana. Gimana ceritanya, bisa suka sama anakku yang sudah jadi sekretaris? Lucu."

Setiap ucapan Yuni bagai sembilu bagi Aditya. Namun Aditya masih menahan diri. Jawaban Belinda adalah kunci setiap tindakannya ke depan.

"Maaf, Bu. Saya ingin dengar ucapan Belinda secara langsung. Gimana Bel? Apa ucapanmu mau menemaniku berjuang itu masih berlaku?"

Belinda mengigit bibirnya. Gadis itu menatap Aditya. Sepertinya dia sudah memiliki keputusan.

"Kamu memang tampan tapi tak modal, Mas. Mulai hari ini kita putus. Kamu cari perempuan lain ajalah."

Sejenak hanya hening di ruang itu. Kecuali suara tangan gadis pembawa teh tadi yang sedang meletakkan tisu makan di atas meja. Gadis itu seolah abai dengan segala pembicaraan di ruangan itu. Kini dia bersiap kembali lagi ke dapur.

"Baiklah. Aku akan menikahi wanita itu," ucap Aditya menoleh pada sosok gadis pembawa teh yang sedang melangkah menjauh.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
8 Bab
บทที่ 1
“ผู้จัดการเฉิน เดือนหน้าฉันจะไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศแล้ว นี่ใบลาออกของฉัน”ผู้จัดการมองฉันอย่างประหลาดใจ“ทำไมกะทันหันขนาดนี้ล่ะ?”ฉันพูดสิ่งที่เตรียมไว้แล้วออกมา“พ่อของลูกอยู่ออสเตรเลีย ฉันจะพาลูกไปที่นั่น อยู่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา”ผู้จัดการพยักหน้า“ดีเหมือนกัน เธออยู่ดูแลลูกที่นี่คนเดียวเหนื่อยมากจริงๆ พวกเรานึกว่าเธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวซะอีก”ฉันหัวเราะเล็กน้อย เมื่อก่อนไม่ใช่ แต่ใกล้จะใช่แล้วล่ะพอเดินออกมา เจอกู้โม่เชินกับสวีชิงชิงเดินสวนมาพอดีกู้โม่เชินคือเจ้านายของฉัน แล้วก็เป็นพ่อของลูกด้วยเจ็ดปีก่อน ฉันยังเป็นเลขาส่วนตัวของเขา ครั้งหนึ่งเกิดพลาดพลั้งเพราะดื่มจนเมา ทำให้เรามีลูกด้วยกันปีนี้เป็นปีที่หกที่เราแต่งงานกันอย่างลับๆแล้วก็เป็นปีที่หกที่เขาไม่ยอมให้ลูกเรียกเขาว่าพ่อฝีเท้าของกู้โม่เชินเชื่องช้ามาก เหมือนตั้งใจเทคแคร์หญิงสาวที่อยู่ข้างๆสวีชิงชิงถือรายงานด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือหนึ่งจับชายเสื้อสูทของกู้โม่เชิน หวานจนดูขัดตาเล็กน้อยวินาทีที่เดินสวนกัน ฉันใจเต้นแรงชั่วขณะ สุดท้ายก็อดพูดไม่ได้“โม่เชิน......”ชายหนุ่มชะงักฝีเท้า สีหน้าเย็นช
Baca selengkapnya
บทที่ 2
ภาพที่แนบมาด้วยเป็นภาพอาหารชั้นเลิศของห้องอาหารสุดหรูแม้ไม่เห็นใบหน้า แต่ฉันก็ยังสังเกตเห็นแหวนแต่งงานที่โผล่ออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจตรงมุมขวาบนอยู่ดีตอนฉันแต่งงานกับกู้โม่เชิน ฉันตั้งใจเลือกมันเป็นอย่างดีแต่เขาเอาแต่ใส่มันไว้ที่นิ้วก้อยซ้ายเพราะมันแสดงว่าเขาโสดเจ็บปวดใจจริงๆแหวนที่เป็นสัญลักษณ์ของการแต่งงาน คือเครื่องหมายที่บอกว่ากู้โม่เชินโสดวันเกิดครบหกขวบของลูกชาย เขาดินเนอร์ใต้แสงเทียนกับชู้ที่ห้องอาหารสุดหรูตอนนี้ความขมขื่นทั้งหมดกลายเป็นความสงบฉันกดไลก์แล้ววางมือถือลงหันมาใส่หมวกวันเกิดให้ลูก“เถาเถา สุขสันต์วันเกิดนะ”ภายใต้แสงเทียน ลูกหลับตาแล้วพนมมือ“คำอธิษฐานในวันเกิดของผมคือ ขอให้ได้อยู่กับแม่ตลอดไป”ฉันหยิบมือถือขึ้นมา เก็บภาพเวลานี้ไว้ตอนนี้ความคิดไปจากที่นี่ก็หนักแน่นมากเช่นกัน“โอเค แม่สัญญา”เย็นวันนั้น เราสองคนไม่มีใครพูดถึงกู้โม่เชินอีกราวกับว่าบ้านหลังนี้มีแค่สองคนตั้งแต่แรกหลังจากลูกหลับแล้ว ฉันเอาคำร้องขอจดทะเบียนหย่าที่เตรียมไว้ออกมาจากลิ้นชักความลังเลสุดท้ายที่อยู่ในใจจางหายไปเช่นกันเวลาตีสอง ในที่สุดกู้โม่เชินก็กลับมาที่บ้านพอ
Baca selengkapnya
บทที่ 3
สวีชิงชิงอุทานด้วยความตกใจ แล้วถามว่า“เลขาหลิน คุณมาอยู่บ้านประธานกู้ได้ยังไง?”เมื่อได้ยิน ฉันดึงลูกมาหลบด้านหลังทันที บังไม่ให้เขาเห็น“ฉัน......”“พวกเธอเป็นญาติฉันน่ะ พักอยู่ที่นี่ชั่วคราว”เพิ่งเอ่ยปาก กู้โม่เชินก็พูดตัดบทฉันทันทีกำมือที่จับกระเป๋าเดินทางไม่หยุดแม้ไม่ใช่ครั้งแรกแต่ทุกครั้งที่ได้ยิน รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ใจทุกทีขณะที่ฉันกำลังจะพูด ลูกดันพูดขึ้นมาก่อน“สวัสดีครับคุณลุง”ฉันหันไปมองอย่างไม่อยากเชื่อ เห็นเพียงขอบตาแดงระเรื่อของลูก“แม่ เราไปกันเถอะ”ตอนนี้คำพูดทั้งหมดจุกอยู่ที่ลำคอ ฉันขยับมุมปากเล็กน้อยแล้วตอบเสียงเบา“โอเค”วินาทีที่เดินสวนกัน กู้โม่เชินดึงฉันไว้เขามองฉันอย่างไม่อยากเชื่อ“เถาเถา......เรียกฉันว่าอะไรนะ?”ฉันหัวเราะ รู้สึกเจ็บปวด“นี่คือสิ่งที่นายต้องการมาตลอดไม่ใช่หรือไง? ประธานกู้?”แต่งงานลับๆ มาหกปี นอกจากกู้โม่เชินไม่เปิดเผยว่าเราเป็นสามีภรรยากันเขายังทำถึงขั้นที่ไม่เคยให้ลูกเรียกว่าพ่อความแตกต่างเพียงอย่างเดียวก็คือเมื่อก่อนเขาบังคับให้ลูกเรียกว่าลุงตอนนี้ลูกเป็นฝ่ายกำหนดขอบเขตความสัมพันธ์กับเขาเองฉันหลุบตาลง ใช้แร
Baca selengkapnya
บทที่ 4
เห็นตัวอักษรขนาดใหญ่สามตัวบนอีเมล จู่ๆ กู้โม่เชินรู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดีขณะที่กำลังจะเปิดดู สวีชิงชิงเดินนวยนาดเข้ามา“ประธานกู้ นี่รายงานครั้งที่แล้ว”สวีชิงชิงเอาเอกสารวางบนโต๊ะ เดินมาข้างกู้โม่เชินอย่างคุ้นชิน วางมือข้างหนึ่งลงบนไหล่ของเขาเมื่อก่อน นี่คือพฤติกรรมคลุมเครือที่รู้กันโดยไม่ต้องพูดของทั้งสองคนตอนนี้จู่ๆ กู้โม่เชินรู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะสมกู้โม่เชินนั่งตัวตรงแล้วเปิดเอกสาร อ่านแค่หน้าเดียวก็ขมวดคิ้วทั้งหน้าแทบไม่มีอะไรถูกต้องเลย นอกจากรูปแบบเอกสารแม้แต่ชื่อแผนกยังพิมพ์ผิดกู้โม่เชินโยนเอกสารลงบนโต๊ะทันที พูดด้วยเสียงเย็นชา“ใครเป็นคนทำรายงานฉบับนี้? ไม่มีทักษะการทำงานขั้นพื้นฐานเลยเหรอ?”“ไปเรียกผู้จัดการเฉินมาหาฉัน ฝ่ายบุคคลของพวกเขารับคนเข้ามายังไง!”สีหน้าสวีชิงชิงไม่สู้ดีทันที“ประธานกู้ ฉันเป็นคนทำเอง”ไฟแห่งความโกรธทั้งหมดดับลงทันทีกู้โม่เชินมองสวีชิงชิงที่ดูเหมือนตกใจ เป็นครั้งแรกที่รู้สึกจนปัญญาสวีชิงชิงมองเขาพร้อมน้ำตาคลอเบ้า เสียงแผ่วเบา“ประธานกู้ คุณไม่พอใจที่ฉันโง่ใช่ไหม?”เธอเช็ดน้ำตา แสดงความดื้อดึงแบบสาวน้อยไร้เดียงสาออกมา“ถ้าคุณไม่
Baca selengkapnya
บทที่ 5
ตรงหน้าปรากฏภาพแผ่นหลังของฉันกับลูกที่จากไปอย่างเด็ดเดี่ยว กู้โม่เชินหัวใจเต้นแรงมากบางทีเขาควรหยุดพฤติกรรมไม่รู้จักโตของตัวเองบางทีผ่านมาหลายปี ฉันอาจเปลี่ยนไปแล้วบางที......หกโมงเย็น กู้โม่เชินพาสวีชิงชิงมาร่วมงานเลี้ยงที่หุ้นส่วนเป็นผู้จัดไม่เจอฉันมาหนึ่งวันแล้ว กู้โม่เชินถือแก้วไวน์อย่างเหม่อลอยเล็กน้อยครั้งนี้ตัวเองทำเกินไปหรือเปล่า?จู่ๆ ประโยคนี้แวบเข้ามาในหัวกู้โม่เชินเม้มปาก ดื่มไวน์ทีเดียวหมดแก้วเอามือถือออกมา ขณะที่กำลังจะส่งข้อความหาฉัน ดันมีหุ้นส่วนเดินเข้ามาขัดจังหวะ“ประธานกู้ แผนครั้งที่แล้ว......”กู้โม่เชินชะงักไป รีบเก็บความคิดอื่นเอาไว้ เข้าสู่โหมดการทำงานทันทีขณะที่พวกเขากำลังคุยกันอย่างถูกคอ จู่ๆ เสียงหนึ่งดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะ“ประธานกู้ ขนมนี่อร่อยมากเลย”สวีชิงชิงถือคัพเค้กช็อกโกแลตหนึ่งชิ้น ในดวงตามีความไร้เดียงสา ไม่รู้เรื่องรู้ราวการพูดคุยโดนขัดจังหวะ สีหน้าพวกเขาไม่สู้ดีสวีชิงชิงดันดูสีหน้าท่าทางไม่ออกอีก หัวเราะแล้วเดินเบียดมาด้านหน้ากู้โม่เชิน ยื่นคัพเค้กช็อกโกแลตไปที่ปากของเขากู้โม่เชินไม่ทันระวัง ช็อกโกแลตกับครีมเลอะเต็มหน้
Baca selengkapnya
บทที่ 6
กว่าจะอดทนอยู่จนจบงานไม่ใช่เรื่องง่าย หลังจากทักทายฝ่ายจัดงานเสร็จเรียบร้อย กู้โม่เชินรีบกลับเหมือนหนีอย่างไรอย่างนั้นพอกลับมาถึงบ้าน อาการเมาโถมเข้าใส่เช่นกันกู้โม่เชินประคองศีรษะ ผลักประตูอย่างโซซัดโซเซ“หลินหว่านอี เอาน้ำให้หน่อย”เมื่อสิ้นเสียง ทั้งบ้านเงียบกริบกู้โม่เชินเงยหน้าขึ้นมา มองห้องโถงมืดสนิท เขาเพิ่งรู้ตัวฉันกับลูกออกมาตั้งแต่เมื่อวานกู้โม่เชินเปิดไฟแล้วไปที่ห้องครัวเอาน้ำอัดลมออกมาจากตู้เย็นหนึ่งกระป๋อง ตอนปิดประตูตู้เย็น เพิ่งสังเกตว่ามีสติ๊กเกอร์หลากหลายขนาดติดอยู่เต็มประตูตู้เย็นตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ส่วนใหญ่เป็นตัวการ์ตูนที่เด็กๆ ชอบมองรูปที่ปกติรู้สึกว่ามันปัญญาอ่อนสุดๆ กู้โม่เชินอดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้เหมือนตรงหน้าปรากฏภาพที่เถาเถาค่อยๆ ย่องเข้าไปในห้องหนังสือเขาถือหนังสือนิทาน เดินมาตรงหน้ากู้โม่เชินอย่างระมัดระวังแล้วพูดว่า“พ่อ อ่านหนังสือเป็นเพื่อนผมได้ไหม?”แล้วเขาพูดยังไงน่ะเหรอ?กู้โม่เชินหยุดดื่มน้ำ สายตาเดาอารมณ์ไม่ออกเขาพูดว่า“ฉันยุ่งมาก ไม่มีเวลา”พอคิดถึงตรงนี้ จู่ๆ กู้โม่เชินรู้สึกหงุดหงิดอย่างประหลาดเอามือถือออกมา สุดท้ายก็
Baca selengkapnya
บทที่ 7
คืนนั้นกู้โม่เชินนั่งอยู่ที่พื้นในห้องครัวทั้งคืนเป็นครั้งแรกที่สภาพเขาแย่ขนาดนี้เมื่อก่อนไม่ว่าเขากลับบ้านดึกขนาดไหน จะมีแสงไฟส่องสว่างเพื่อเขาเสมอจะมีใครคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โซฟาเงียบๆ รอเขากลับบ้านเสมอตอนนี้ไม่มีอีกแล้วคฤหาสน์หลังใหญ่เหลือเขาเพียงคนเดียว รอฟ้าสางอย่างโดดเดี่ยววันต่อมา กู้โม่เชินตรงมาที่บริษัท โดยที่ไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยซ้ำผลักประตูห้องทำงานเข้ามา โต๊ะทำงานของฉันโดนคนจัดให้เรียบร้อยไปนานแล้วสะอาดจนดูแปลกตามีเอกสารฉบับบางๆ วางแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะเหมือนกล่องแพนโดร่ารอคนมาเปิดเปิดดูด้วยมืออันสั่นเทา ตัวอักษรยาวเป็นพืดปรากฏสู่สายตา[เนื่องจากนิสัยของทั้งสองฝ่ายเข้ากันไม่ได้ ส่งผลให้สามีภรรยายืนยันว่าความสัมพันธ์พังทลายลง ไม่มีโอกาสคืนดีกันอีก][ทั้งสองฝ่ายพูดคุยและยินยอมหย่าร้างกันโดยสมัครใจ และเห็นพ้องที่จะทำข้อตกลงร่วมกันดังนี้......][ฝ่ายชาย: กู้โม่เชิน][ฝ่ายหญิง: หลินหว่านอี]“ที่แท้เธอคิดจะไปจากฉันจริงๆ”กู้โม่เชินหัวเราะ ทว่าน้ำตาดันคลอเบ้าแบบไม่รู้เวล่ำเวลาเขาเคยคิดจะจากไปหลายต่อหลายครั้ง แต่ดันคิดไม่ถึงว่าคนที่ตัดสินใจก่อนจะเป็นฉัน
Baca selengkapnya
บทที่ 8
ฉันใช้เวลาห้าปีมายืนข้างกายกู้โม่เชิน แต่เขากลับใช้เวลาเพียงคืนเดียว ทำให้ความทุ่มเทของฉันสูญเปล่าฉันขยับมุมปากเล็กน้อย อยากรักษาภาพลักษณ์ความเป็นผู้ใหญ่ไว้ฉันเปิดประตู ไม่ได้หันกลับไปมอง“เข้ามานั่งสิ”กู้โม่เชินตาเป็นประกาย รีบเดินตามฉันมาทันที“น้ำตาลสองก้อน ไม่ใส่นม”ฉันเทกาแฟมาวางข้างหน้ากู้โม่เชินหนึ่งแก้ว แล้วนั่งลงบนโซฟาอีกตัวหนึ่งเสียงของกู้โม่เชินแหบเล็กน้อย“เธอยังจำได้นิ”ฉันหัวเราะ ไม่ได้พูดอะไรต่อ“ในเมื่อนายมาหาฉัน คงเห็นเอกสารการหย่าร้างแล้วสินะ?”“นายไม่ต้องแบ่งทรัพย์สินครึ่งหนึ่งให้ฉัน ฉันต้องการแค่สิทธิในการเลี้ยงดูเถาเถา”ลมหายใจของกู้โม่เชินขาดห้วง เขาเงยหน้ามองฉัน“หลินหว่านอี ฉันไม่เห็นด้วยกับการหย่า”ฉันพยักหน้าเฉยๆ เดาได้นานแล้ว“ไม่เป็นไร ฉันรอได้ แยกกันอยู่สามปีก็ได้”กู้โม่เชินวางแก้วอย่างแรง แก้วกระแทกกับโต๊ะจนเกิดเสียงดัง“หลินหว่านอี เธออยากไปจากฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”“อย่าลืมสิ หกปีก่อน เธอเป็นคนปีนขึ้นเตียงฉันเองนะ”รู้สึกปวดหน่วงๆ ที่หัวใจ ฉันมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ ในที่สุดก็เข้าใจทุกอย่างสักที“เหอะ”“กู้โม่เชิน ที่แท้หลายปีที่ผ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status