All Chapters of พันธะลับซีอีโอ: Chapter 11 - Chapter 20

แดเนียล          หลังกลับจากบ้านของอัยย์ลดา มาผมก็อยู่ในอาการมึนเบลอไปหมด ผมนั่งประชุมต่อนะ แต่สารภาพว่าไม่มีอะไรเข้าหัวเลย คืนนั้นผมกลับเพนท์เฮาส์แต่นอนไม่หลับ สุดท้ายต้องไปยิม ออกกำลังกายอย่างหนักถึงค่อยกลับมาหลับได้ บอกตามตรงว่าผมต้องการเวลาเพื่อประมวลผลในสิ่งที่ผมเห็น         เช้าวันต่อมาหัวผมเริ่มโล่งขึ้นแต่ก็ยังไม่หายช็อกกับสิ่งที่เจอมาที่บ้านของอัยย์ วินาทีที่ผมก้าวเข้าไปในครัวสิ่งสุดท้ายที่ผมคาดคิดว่าจะได้เห็นคือเด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ ที่มีดวงตาสวยและท่าทีขี้อายถอดแบบมาจาก อัยย์ไม่มีผิด         มิน่าล่ะเธอถึงมีท่าทีแปลก ๆ ในงานแต่งงาน และนาตาลีถึงได้เตือนว่าอัยย์ไม่ต้องการคนที่จะไม่จริงจัง    

อัยย์ลดา แรงปรารถนามันสูบฉีดไปทั่วร่างจนฉันชุ่มฉ่ำเปียกโชก ผู้ชายคนนี้คนที่มอบสัมผัสอันยากจะลืมเลือนให้ฉันเมื่อห้าปีก่อนเขากลับมาแล้ว กำลังเบียดชิดแนบสนิทและพร้อมที่จะเริ่มมันอีกครั้ง ฉันรู้ว่าไม่ควร แต่นั่นแหละ ที่ยิ่งทำให้ฉันต้องการเขามากขึ้น ไม่รู้ว่ากี่คืนแล้วที่ฉันนอนคิดถึงร่างกายของเขา สัมผัสของเขา และความรู้สึกที่เขาสอดประสานเข้ามา ฉันรู้ว่าฉันไม่มีวันเดินหนีโอกาสที่จะได้สัมผัสเขาอีกครั้ง ฉันปล่อยใจให้เขาสำรวจโพรงปากในขณะที่มือของเขาลูบไล้ขึ้นมาตามต้นขา ฉันลุกขึ้นสบตาลึกเข้าไปในตาเขา เดินอ้อมไปคร่อมทับ ดึงกระโปรงขึ้นมาระดับสะโพก ฉันจงใจไม่ใส่อะไรไว้ข้างในเผื่อว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น ขอบคุณจริง ๆ ที่ฉันใส่ส้นสูงเน่า ๆ คู่นั้นมา ตอนที่มันหักฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังสมคบคิดเพื่อพาเราสองคนกลับมาอยู่บนเตียงด้วยกัน ลมหายใจของเขาสะดุดเมื่อปลายนิ้วสัมผัสกับความร้อนชื้นที่ไร้สิ่งกีดขวาง “อืม…” ฉันครางเมื่อเขาสอดสองนิ้วเข้ามาบดขยี้จุดอ่อนไหว และแล้วฉันก็ทนไม่ไหวเลยถอดชุดออกปล่อยให้ทรวงอกที่ปราศจากพันธนาการเด้งชูชันต่อหน้าเขา

แดเนียล          นี่เป็นเช้าวันเสาร์แรกในชีวิตที่ผมภาวนาให้ตัวเองมีงานด่วนเข้ามาจะได้เลิกฟุ้งซ่านสักที         หนึ่งสัปดาห์เต็มๆ...นับตั้งแต่ อัยย์ลดา หนีกลับไปในคืนนั้น และผมก็สลัดเธอออกจากหัวไม่ได้เลย         สิ่งที่ผมต้องการมีเพียงอย่างเดียว คือบึ่งรถไปโผล่ที่หน้าประตูบ้านเธอเพื่อที่จะได้เห็นใบหน้างดงามนั้นอีกครั้ง         ผมส่งดอกกุหลาบไปให้สองโหล เงียบ... ผมส่งไลน์ไปหา ไม่อ่าน... โทรหา ไม่รับ...ทิ้งข้อความไว้ ก็ไร้การตอบกลับ...         ผมกำลังจะบ้าตายเพราะผู้หญิงคนนี้ ทั้งชีวิตผมไม่เคยต้

ฉันไม่อยากให้ภาพข้าทางถูกแทนที่ด้วยตึกสูงระฟ้าของกรุงเทพฯ เลย เพราะมันหมายความว่าภาพฝันของชีวิตครอบครัวที่แสนอบอุ่นกำลังเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด เมื่อรถตู้คันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าตึกแถวเก่า ๆ ของฉัน ฉันจึงหันไปปลุกแม่เบา ๆ แต่ก่อนที่ฉันจะได้เอื้อมมือไปอุ้มน้องแทน แดเนียลก็ชิงตัดหน้าเสียก่อน เขาค่อย ๆ ช้อนร่างที่หลับปุ๋ยของลูกชายขึ้นมาอุ้มแนบอกอย่างทะนุถนอม ก่อนจะก้าวลงจากรถและเดินนำขึ้นหน้าไปอย่างไม่ถือตัว ฉันมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นแล้วเผลอยิ้มออกมา ฉันรู้ดีว่าภาพความทรงจำในวันนี้จะถูกประทับไว้ในหัวใจของฉันตลอดไป ต่อให้พรุ่งนี้ตื่นมามันจะเป็นเพียงแค่ความฝันก็ตาม เราช่วยกันพาเจ้าตัวเล็กไปส่งที่ห้องนอน ค่อย ๆ วางแกในท่าที่สบายที่สุดและห่มผ้าให้ ฉันก้มลงจูบหน้าผากลูกแผ่วเบาก่อนจะพากันย่องออกมาเงียบ ๆ แม่รู้หน้าที่ ท่านขอตัวหายเข้าไปในครัวหลังบ้านทันที ทิ้งให้ฉันกับแดเนียลยืนเผชิญหน้ากันอยู่ท่ามกลางความเงียบในห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงดึงรั้งฉันเข้าไปกอดแน่นจนฉันจมหายไปกับอกกว้าง ก่อนจะค่อย ๆ ผละออก ใช้มือประคองใบหน้าฉันไ

เราจูงมือกันเดินเข้าไปในบ้านหลังเก่าแต่เต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่น กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟโบราณผสมกับกลิ่นไส้กรอกทอดลอยมาแตะจมูก เสียงเจื้อยแจ้วของน้องแทนคุณดังแว่วออกมาจากในครัว “สวัสดีครับลุงแดน” เจ้าตัวเล็กยกมือไหว้ทักทายแต่สายตายังจดจ่ออยู่กับกระดาษวาดเขียนตรงหน้า “ว่าไงครับคนเก่ง กำลังทำอะไรอยู่ครับ” ผมยิ้มเอื้อมมือไปขยี้ผมนุ่ม ๆ นั่นด้วยความมันเขี้ยว "เมื่อคืนหลับสบายไหมครับ?" “วาดรูปครับ” แกตอบรับเสียงใส “แล้วนี่น้องแทนวาดอะไรครับ” ผมลากเก้าอี้มานั่งลงข้าง ๆ เขา “ตึกครับ” เขาตอบอย่างภูมิใจ “ตึกนี้คือร้านกาแฟในฟาร์มที่เราไปเมื่อวานไงครับ” “โห...เหมือนมากเลย” ผมชมจากใจจริง “รู้ไหมตอนเด็ก ๆ ลุงก็ชอบวาดรูปตึกเหมือนกันเลยนะ” “จริงเหรอครับ” ดวงตากลมโตคู่นั้นเบิกกว้างเป็นประกายตื่นเต้นเหมือนเพิ่งเจอพวกเดียวกัน “จริงสิ แม่ลุงเคยพาลุงไปนั่งวาดรูปเล่นทั่วกรุงเทพฯ เลยนะ” “แม่ไม่ยอมให้หนูไปนั่งคนเดียวแบบนั้นหรอกครับ” แกบ่นอุบอิบ “แม่บอกมันอันตราย” “ก็น้องแทนเพิ่งสี่ขวบเองนี่นา และแม่เขาก็รักเรามากน