ผมส่งยิ้มให้นาตาลี ผมไม่อยากให้เธอมองว่าผมกำลังตัดสินเพื่อนของเธอ แต่นี่แหละนาตาลี หัวใจของเธอยิ่งใหญ่เกินกว่าจะทำตัวเป็นคุณหนูจอมหยิ่งจากตระกูลมหโภคิน ขณะก้าวขึ้นบันได กลิ่นอาหารหอมฉุยก็ลอยมาแตะจมูก ผมเริ่มรู้สึกผ่อนคลาย ไออุ่นที่ลอดออกมาจากใต้ประตูบานนั้นทำให้ผมรู้สึกเหมือน ‘บ้าน’ อย่างประหลาด นาตาลีเคาะประตูและประตูเปิดผางออก สตรีร่างท้วมผมดัดลอนใบหน้ายิ้มแย้มยืนยิ้มกว้าง ก่อนจะรวบตัวนาตาลีไปกอดอย่างอบอุ่น เธอยิ้มให้ผมก่อนจะพยักหน้าทักทาย “สวัสดีค่ะป้าณี” นาตาลียกมือไหว้อย่างสนิทสนม “เข้ามาเลยจ้ะ” เธอบอก “ตามมาในครัวเลย ป้าเตรียมของอร่อยไว้รออยู่แล้ว” นาตาลีหันมายิ้มกว้างและบีบแขนผมเบา ๆ เธอจูงมือป้าณีเดินนำไปยังที่มาของกลิ่นอาหารและเสียงเพลงเฉลิมฉลอง นาตาลีดูมีความสุขมากเหลือเกินเมื่ออยู่ที่นี่ ดูเหมือนเธอได้สร้างครอบครัวเล็ก ๆ ของตัวเองไว้ที่นี่เรียบร้อยแล้ว เมื่อผมเลี้ยวเข้าสู่ห้องครัว มันไม่ได้หรูหรา แต่กลับอบอุ่น บนเคาน์เตอร์มีอาหารน่าตาน่ากินเต็มไปหมด สายตาผมกวาดไปทั่วจนกระทั่งหยุดลงที่หญิงสาวเรือนร่างเย้ายวน
Read More