All Chapters of พันธะลับซีอีโอ: Chapter 21 - Chapter 27

แดเนียล          ผมกำมือที่ประสานกันแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ทิ้งน้ำหนักตัวลงบนเบาะหนังนุ่มของเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว สายตาผมเพ่งไปที่หน้าจอแล็ปท็อป พยายามจะโฟกัสกับตัวเลขงบประมาณสำหรับการประชุมที่กำลังจะมาถึง ตอนนี้ผมกำลังเดินทางไปดูงานที่อเมริกาใต้เพื่อปิดดีลโรงแรมแห่งใหม่ ต้องยอมรับว่าทริปนี้มาได้ถูกจังหวะอย่างเหลือเชื่อเพราะผมกำลังต้องการหนี         ในหัวผมมันปั่นป่วนวุ่นวายและสลัดภาพเหตุการณ์ในวันที่ไปฟาร์มคาเฟ่ออกไปไม่ได้เลย ผมพยายามจะทำงาน ผมทุ่มเทแทบตายกว่าจะพามหโภคินกรุ๊ปกลับมาผงาดได้ขนาดนี้ แต่ตอนนี้ผมกลับทำอะไรไม่ได้เลย         ผมพิมพ์ตัวเลข ลบ แล้วก็พิมพ์ใหม่ สมองผมมันตื้อไปหมด แม้แต่ตัวเลขง่าย ๆ แค่นี้ผมยังประมวลผลไม่ได้เลย ในหัวมันอัดแน่นไปด้วยเรื่

แดเนียล          ผมอาจจะคิดผิดมหันต์ที่บุกมาหาอัยย์ถึงบ้านโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าแบบนี้ ผมยืนนิ่งอยู่หน้าตึกแถวเก่า ๆ ที่แสนคุ้นเคย แหงนมองแสงไฟปีใหม่ระยิบระยับที่ลอดออกมาจากหน้าต่างชั้นบน เสียงแตรรถและเสียงอึกทึกของเมืองรอบกายดูเหมือนจะดับหายไปหมด เหลือเพียงเสียงหัวใจของผมที่เต้นกระหน่ำดังกลบทุกสรรพเสียงจนผมแทบคิดอะไรไม่ออก         อัยย์ลดากับน้องแทนคุณกำลังใช้ชีวิตอยู่หลังประตูบานนั้น พยายามก้าวผ่านความเจ็บปวดที่ผมก่อไว้ แต่ผมรู้ดีว่าจิตวิญญาณของผมคงไม่มีวันสงบสุขถ้าวันนี้ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อสารภาพความในใจและแสดงความรับผิดชอบอย่างลูกผู้ชายต่อแม่ของลูก         เธอแบกรับความลับนี้มานานเกินพอแล้ว และครั้งนี้ถึงตาผมแล้วที่จะต้องก้าวออกมาปกป้องพวกเขา ที่สำคั

แดเนียล          ริมฝีปากของเรายังคงบดเบียดแลกเปลี่ยนลมหายใจกันอย่างดูดดื่มขณะที่ผมค่อย ๆ ทาบทับร่างนุ่มนิ่มของอัยย์ลงกับผืนเตียง         ผมสอดมือเข้าไปใต้ชายเสื้อยืดตัวสวยของเธอ ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดที่ผมเฝ้าฝันถึงก่อนจะค่อย ๆ ถลกมันขึ้นดึงผ่านศีรษะเธอออกไปแล้วเหวี่ยงทิ้งลงข้างเตียงอย่างไม่ไยดี ผมเอื้อมมือไปด้านหลังปลดตะขอบราลูกไม้สีหวานด้วยความชำนาญ รั้งมันออกไปให้พ้นทาง ปล่อยให้ทรวงอกอวบอิ่มเป็นอิสระและตกอยู่ในการกอบกุมของผมเต็มสองมือ         ผมผละริมฝีปากออกมาเพื่อจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงซ่านและหอบสะท้าน ใช้นิ้วหัวแม่มือบดคลึงยอดอกสีสวยที่กำลังแข็งขึงสู้มือเรียกเสียงครางแผ่วหวานจากลำคอระหง ภาพตรงหน้าสวยงามยิ่งกว่างานศิลปะชิ้นไหนในโลก

แดเนียล          ผมยืนรออยู่ที่หน้าซุ้มพิธี กวาดสายตามองแขกเหรื่อที่มาร่วมเป็นสักขีพยาน ผมรู้ดีว่าคงไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้เห็นวันนี้ วันที่เพลย์บอยอย่างผมจะยอมลงหลักปักฐานมีภรรยามีครอบครัวเป็นตัวเป็นตน         ให้ตายสิ แม้แต่ตัวผมเองก็ยังแทบไม่อยากจะเชื่อสายตา         แต่ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่ตรงนี้จริง ๆ มือข้างหนึ่งกุมมือมือน้อย ๆ ของน้องแทน ลูกชายสุดที่รักเอาไว้ และเฝ้ารอวินาทีที่แม่ของเขาจะเดินผ่านประตูเข้ามาอย่างใจจดใจจ่อ         ตอนแรกอัยย์อยากให้น้องแทนเป็นคนเดินส่งตัวเธอ แต่เจ้าตัวเล็กกลับยืนกรานเสียงแข็งว่าเขาอยากเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวยืนข้างพ่อมากกว่า หน้าที่อันทรงเกียร