All Chapters of พันธะลับซีอีโอ: Chapter 21 - Chapter 30

ฉันยืนตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก จ้องมองผู้มาเยือนอย่างไม่วางตา แดเนียลกำลังยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ในมือถือกระเช้าของขวัญใบยักษ์และถุงของฝากพะรุงพะรัง เขาส่งยิ้มบาง ๆ ให้ฉัน ท่าทางดูใจเย็นและสุขุม ต่างจากข้างในใจของฉันที่ร้อนรุ่มเหมือนไฟเผา ความรู้สึกตีกันวุ่นวายไปหมด ใจหนึ่งอยากจะปิดประตูใส่หน้าหรือทุบตีเขาให้สาสมกับความเจ็บปวด อยากจะตะโกนไล่ตะเพิดให้เขาไปลงนรกซะ แต่ส่วนที่ลึกที่สุดในใจกลับอยากจะโผเข้ากอดเขาด้วยความคิดถึง เรายืนจ้องตากันนิ่งไร้คำพูดใด ๆ บรรยากาศตึงเครียดจนแทบขาดผึง ทันใดนั้นปัณณ์ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ อะไรด้วยก็เดินตามออกมาดู และเมื่อเห็นแขกผู้มาเยือนเขาก็รีบกุลีกุจอเข้าไปต้อนรับอย่างอบอุ่น “อ้าว! สวัสดีครับ พี่เมีย!” ปัณณ์ทักทายอย่างร่าเริง พลางเดินเข้าไปช่วยถือของ “มาทันเวลาพอดีเลยครับ” “ขอบใจมากปัณณ์” แดเนียลตอบรับ สายตาคมกริบยังคงเหลือบมองมาที่ฉันพร้อมรอยยิ้มที่มีความหมายแฝง “เที่ยวบินยาวเอาเรื่อง แต่พี่ก็รีบบินกลับมาให้ทันวันนี้” เขาบินไปแล้วรีบบินกลับมาเพื่อวันนี้ เพื่อมาเจอเรางั้น

“ทำไมอะไร ๆ ก็ต้องโยงเข้าเรื่องเงินด้วยวะ!” ผมเสยผมตัวเองอย่างหัวเสีย แหงนหน้ามองฟ้า “ให้ตาย ตอนนี้ผมเข้าใจพ่อแล้วว่าทำไมท่านถึงหงุดหงิดแม่นักหนา ไอ้นิสัยคิดเองเออเองโดยไม่สนความรู้สึกคนอื่นเนี่ย!” “ฉันก็มีเรื่องให้ต้องคิดเยอะเหมือนกัน!” เธอตวาดกลับเสียงสั่น “ขอโทษทีแล้วกันที่ไม่ได้นึกถึงความรู้สึกคุณ!” “แล้วตอนที่ผมกลับมาคราวนี้ล่ะ ทำไมคุณถึงยังไม่บอก” ผมพยายามข่มเสียงให้ต่ำลง ความรู้สึกผิดเริ่มเกาะกุมใจที่รู้ว่าเธอต้องแบกรับทุกอย่างมาคนเดียว “เพราะคุณก็ยังเป็นแดเนียลคนเดิมไง ซีอีโอบ้างานที่มองหาแค่ความสัมพันธ์ฉาบฉวย ฉันกลัวว่าถ้าบอกไปคุณก็จะทิ้งเราไปอีก หรือที่เลวร้ายกว่านั้น คุณอาจจะใช้เงินและอำนาจแย่งลูกไปจากฉัน” “ฉันไม่อยากขึ้นศาลสู้คดีแย่งลูก ลูกชายฉันมีครอบครัวที่รักเขาอยู่ที่นี่ มีคนที่ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเขา ฉันไม่อยากให้ลูกต้องกลายเป็นสิ่งของที่ถูกโยนไปโยนมาระหว่างเพนต์เฮาส์หรูระฟ้าที่ใจกลางเมืองกับตึกแถวเก่า ๆ แบบนี้” ความเงียบเข้าปกคลุมเราทั้งคู่ มีเพียงเสียงสะอื้นเบา ๆ ของเธอที่บาดลึกเข้าไปในใจผม “ฉันเลยเลือกท

แดเนียล          ผมกำมือที่ประสานกันแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ทิ้งน้ำหนักตัวลงบนเบาะหนังนุ่มของเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว สายตาผมเพ่งไปที่หน้าจอแล็ปท็อป พยายามจะโฟกัสกับตัวเลขงบประมาณสำหรับการประชุมที่กำลังจะมาถึง ตอนนี้ผมกำลังเดินทางไปดูงานที่อเมริกาใต้เพื่อปิดดีลโรงแรมแห่งใหม่ ต้องยอมรับว่าทริปนี้มาได้ถูกจังหวะอย่างเหลือเชื่อเพราะผมกำลังต้องการหนี         ในหัวผมมันปั่นป่วนวุ่นวายและสลัดภาพเหตุการณ์ในวันที่ไปฟาร์มคาเฟ่ออกไปไม่ได้เลย ผมพยายามจะทำงาน ผมทุ่มเทแทบตายกว่าจะพามหโภคินกรุ๊ปกลับมาผงาดได้ขนาดนี้ แต่ตอนนี้ผมกลับทำอะไรไม่ได้เลย         ผมพิมพ์ตัวเลข ลบ แล้วก็พิมพ์ใหม่ สมองผมมันตื้อไปหมด แม้แต่ตัวเลขง่าย ๆ แค่นี้ผมยังประมวลผลไม่ได้เลย ในหัวมันอัดแน่นไปด้วยเรื่

แดเนียล ผมอาจจะคิดผิดมหันต์ที่บุกมาหาอัยย์ถึงบ้านโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าแบบนี้ ผมยืนนิ่งอยู่หน้าตึกแถวเก่า ๆ ที่แสนคุ้นเคย แหงนมองแสงไฟปีใหม่ระยิบระยับที่ลอดออกมาจากหน้าต่างชั้นบน เสียงแตรรถและเสียงอึกทึกของเมืองรอบกายดูเหมือนจะดับหายไปหมด เหลือเพียงเสียงหัวใจของผมที่เต้นกระหน่ำดังกลบทุกสรรพเสียงจนผมแทบคิดอะไรไม่ออก อัยย์ลดากับน้องแทนคุณกำลังใช้ชีวิตอยู่หลังประตูบานนั้น พยายามก้าวผ่านความเจ็บปวดที่ผมก่อไว้ แต่ผมรู้ดีว่าจิตวิญญาณของผมคงไม่มีวันสงบสุขถ้าวันนี้ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อสารภาพความในใจและแสดงความรับผิดชอบอย่างลูกผู้ชายต่อแม่ของลูก เธอแบกรับความลับนี้มานานเกินพอแล้ว และครั้งนี้ถึงตาผมแล้วที่จะต้องก้าวออกมาปกป้องพวกเขา ที่สำคัญที่สุดผมอยากเห็นหน้าเด็กผู้ชายคนนั้น คนที่ผมเพิ่งรู้ความจริงว่าเขาคือลูกชายแท้ ๆ ของผม ผมอยากรู้จักเขา อยากเห็นรอยยิ้ม อยากได้ยินเสียงหัวเราะของเขาด้วยตัวเอง ผมหันไปพยักหน้าให้คนขับรถที่กำลังลำเลียงกล่องของขวัญห่อสวยงามออกมาจากท้ายรถ ผมรู้ว่าการปรากฏตัวของผมต้องทำให้เธอช็อกแน่ ผมเลยไม่อยากมามือเปล่า ผมแวะเหมาของเล่นมาแทบหม

อัยย์ลดา ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่าการที่แดเนียลโผล่มาที่หน้าบ้านวันนี้จะทำให้โลกทั้งใบของฉันกลับตาลปัตรไปหมด แวบแรกที่เห็นหน้าเขาความโกรธมันพุ่งขึ้นหน้าจนตัวสั่น เขากล้าดียังไงคิดว่าแค่หอบของขวัญกองโตมาแล้วจะเดินดุ่ม ๆ เข้ามาในชีวิตของน้องแทนได้ง่าย ๆ งั้นเหรอ โดยที่ไม่คิดจะปรึกษาหรือขออนุญาตฉันสักคำเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ ฉันไม่มีวันยอมให้เขาเข้ามาปั่นหัวเราสองแม่ลูกเล่นแน่ ๆ โดยเฉพาะเมื่อฉันยังระแวงว่าเขาอาจจะมีแผนร้ายอะไรซ่อนอยู่ แต่พอได้ฟังสิ่งที่เขาพรั่งพรูออกมา ได้เห็นแววตาที่เจ็บปวดและสำนึกผิดของเขาจริง ๆ หัวใจที่พยายามจะแข็งกร้าวของฉันก็เริ่มอ่อนลง ในฐานะแม่ ฉันปฏิเสธไม่ได้ว่าลึก ๆ แล้วฉันควรจะเปิดใจรับฟังคำขอของเขา เขาอยากเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตลูก และถ้าคำสัญญาเรื่องที่จะไม่พรากลูกไปเป็นเรื่องจริง รวมถึงเรื่องที่เขาพร้อมจะปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตเพื่อลูก ฉันก็คงอาจจะต้องยอมถอยให้เขาบ้าง แต่บาดแผลในอดีตมันยังฝังลึก ฉันกลัวเหลือเกินว่าทั้งหมดนี่จะเป็นแค่ลมปากของผู้ชายเอาแต่ใจ ฉันกลัวว่าพอลองเป็นพ่อคนจริง ๆ แล้วเจอว่ามันไม่ง่ายอย่าง