Lahat ng Kabanata ng แพ้ทางรักนายมาเฟีย: Kabanata 141 - Kabanata 150

ใบเฟิร์นรวบตะเกียบวางลงบนจาน หยิบกระดาษทิชชู่มาซับปากลวกๆ พลางชะเง้อคอมองเข้าไปในตัวคฤหาสน์"คุณแม่คะ...เฟิร์นอิ่มแล้วค่ะ""อ้าว อิ่มแล้วเหรอลูก" คุณนายหลินละสายตาจากเวทีงานเลี้ยงหันมามอง "เป็ดเพิ่งหมดไปตัวเดียวเองนะจ๊ะ""เฟิร์นกินไม่ลงแล้วค่ะ ใจมันพะวง... เป็นห่วงพี่คีออส เฟิร์นขอขึ้นไปดูเขาก่อนนะคะ ป่านนี้ไม่รู้เป็นยังไงบ้าง อ้วกซะหน้าซีดขนาดนั้น""ไปเถอะๆ รีบไปดูผัวเราเถอะ ป่านนี้นอนขี้มูกโป่ง ร้องไห้หาเมียแล้วมั้ง" คุณนายหลินหัวเราะร่วน โบกมือไล่ยิ้มๆใบเฟิร์นรีบพยุงตัวเองลุกขึ้นจากเก้าอี้ สาวเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในตัวบ้านทันทีแกร๊ก...มือเล็กค่อยๆ บิดลูกบิดประตูห้องนอนใหญ่อย่างแผ่วเบา ภายในห้องมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง แอร์เย็นฉ่ำปะทะผิวจนชวนขนลุก บนเตียงกว้าง... ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียที่ใครๆ ก็เกรงขาม กำลังนอนขดตัวคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มแขนแกร่งกอดหมอนหนุนใบโปรดของเธอเอาไว้แน่น ข้างเตียงมีถังขยะใบเล็กวางสแตนด์บาย พร้อมกับหลอดยาดมที่ตกอยู่บนพื้น"พี่คีออส..." ใบเฟิร์นเรียกเสียงสั่นเครือ ค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้เตียงร่างบนเตียงขยับตัวเล็กน้อย คีออสค่อยๆ พลิกตัวกลับมา

"แหม คุณหลิน... โทรตามฉันตั้งแต่ไก่โห่ ให้หอบแฟ้มทะเบียนราษฎร์มาถึงบ้าน นึกว่ามีใครเป็นอะไรตายซะอีก" สมศรีแซวยิ้มๆ พลางตบแฟ้มเอกสารและแท่นพิมพ์ลายนิ้วมือลงบนโต๊ะกระจกกลางห้องรับแขก "ที่แท้ก็รีบจดทะเบียนให้ลูกสะใภ้นี่เอง""โอ๊ย จะปล่อยให้ช้าได้ยังไงล่ะสมศรี! หลานแฝดฉันมาเกิดทั้งที สะใภ้ฉันต้องเป็นมาดามเต็มตัวให้ไวที่สุดสิ!" คุณนายหลินเชิดหน้า ยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ ก่อนจะชะเง้อคอมองไปทางบันได "นู่นไง ลงมากันพอดี... พ่อคุณแม่คุณเอ๊ย เดินระวังๆ หน่อยสิยะตาคี ป้าสมศรีเขารอจนน้ำชาเย็นหมดแล้ว!""ค่อยๆ ก้าวทีละขั้นนะเฟิร์น... จับราวไว้ เกาะแขนพี่แน่นๆ" คีออสประคองเมียรักลงบันได ปากก็พร่ำบอกไม่หยุด แม้หน้าตาจะดูซีดเซียวจากอาการแพ้ท้องแทนเมียเมื่อคืน แต่รอยยิ้มมุมปากก็กว้างจนปิดไม่มิด"เฟิร์นเดินเองได้น่า พี่คีออสนั่นแหละ หน้าซีดเชียว ไหวไหมคะเนี่ย" ใบเฟิร์นบ่นอุบอิบ แต่ก็ยอมให้สามีประคองจนมาถึงโซฟา "สวัสดีค่ะคุณป้าสมศรี""ไหว้พระเถอะลูก... หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราจริงๆ สมแล้วที่ตาคีมันหลงจนโงหัวไม่ขึ้น" สมศรีรับไหว้ มองสำรวจว่าที่คุณแม่ในชุดเดรสคลุมท้องด้วยความเอ็นดู "มาๆ นั่งลงเลยลูก ป้า

"หนูเฟิร์น ลองไส้กรอกจานนี้สิลูก ป้าสายเพิ่งทอดมาร้อนๆ เลยนะ" คุณนายหลินคีบไส้กรอกชิ้นโตวางลงในจานของว่าที่คุณแม่"อื้ม! อร่อยมากเลยค่ะคุณแม่ เฟิร์นขอแฮมแผ่นนั้นด้วยได้มั้ยคะ" ใบเฟิร์นในชุดคลุมท้องสีพีชเคี้ยวตุ้ยๆ แก้มตุ่ย ชี้ตะเกียบไปที่จานแฮม"เอาไปเลยลูก กินเยอะๆ เลย หลานแฝดแม่จะได้ตัวโตๆ!" คุณนายหลินยิ้มกว้าง คีบกับข้าวบำรุงใส่จานให้สะใภ้ไม่หยุดมือฝั่งตรงข้ามโต๊ะ คีธกำลังตักข้าวต้มกุ้งเข้าปากพลางหันไปคุยกับวายุ "แล้วนี่พี่วายุจะเข้าโรงพักกี่โมงครับเนี่ย เอารถคันใหม่ผมไปขับได้นะ"ตึก... ครืด... ตึก... ครืด...เสียงลากเท้าหนักๆ สลับกับเสียงจับราวบันไดดังแทรกขึ้นมา ทำเอาคีธชะงักช้อนข้าวต้มค้าง ชี้มือไปทางบันไดชั้นสอง"เฮ้ยพี่วายุ...นั่นนายใหญ่แก๊งมังกรทอง หรือซอมบี้วะนั่น"วายุหันไปมองตาม "เชี่ย... สภาพ..."ร่างสูงใหญ่ของคีออสกำลังเดินโงนเงนลงมาจากบันได ผมที่เคยเซ็ตเนี๊ยบชี้ฟูฟ่องไม่เป็นทิศทาง เสื้อยืดสีดำยับยู่ยี่ ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือด ใต้ตาคล้ำลึก มือข้างหนึ่งกุมขมับ อีกข้างเกาะราวบันไดแน่นเขาเดินโซซัดโซเซมาทรุดตัวลงนั่งแหมะบนเก้าอี้ข้างภรรยาอย่างหมดแรง"พี่คีออส..." ใบเฟิร์นหยุด

เอี๊ยดดดด!!รถจี๊ปคันใหญ่เบรกดังสนั่นหน้าโกดังเก็บอาวุธเถื่อนชานเมือง ลูกน้องแก๊งมังกรทองนับสิบคนที่กำลังขนลังไม้ชะงักกึก ชักปืนขึ้นเล็งโดยสัญชาตญาณ"ลดปืนลงพวกมึง! นั่นคุณคีธกับผู้กองวายุ... เฮ้ย! คุณนาย!" เชนตาเหลือก ลุกลี้ลุกลนเมื่อเห็นผู้หญิงในชุดคลุมท้องเดินลงมาจากรถด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตากลมโตแดงก่ำคีออสที่กำลังยืนอัดบุหรี่เข้าปอดเพื่อดับกลิ่นคาวเหล็กถึงกับชะงัก"มาทำไม..." เสียงทุ้มแหบพร่ากดต่ำจนน่ากลัว เขาทิ้งบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้เท้าขยี้ดับ "พี่ถามว่าหนูมาทำไมที่นี่ ใบเฟิร์น! ใครอนุญาตให้มา!"ใบเฟิร์นชะงักไปนิดกับน้ำเสียงตวาดกร้าว แต่ก็ฝืนเชิดหน้า เดินเข้าไปหาระยะประชิด"ไม่มีใครอนุญาต เฟิร์นให้คีธกับพี่วายุพามาเอง!" เธอตอบเสียงแข็ง "สามวันแล้วนะพี่คีออส! พี่ปิดเครื่องหนี ทิ้งให้เฟิร์นนอนบ้าอยู่บ้านคนเดียว! เฟิร์นเป็นห่วงพี่แทบตาย แต่พี่กลับมาขลุกอยู่ดงปืนดงระเบิด สภาพเหมือนศพเดินได้แบบนี้เนี่ยนะ!""เป็นห่วงหรือมาตามจับผิด!" คีออสสวนกลับทันควัน ถอยหลังหนีไปหนึ่งก้าว ยกมือขึ้นปิดจมูกอัตโนมัติเมื่อกลิ่นสบู่อ่อนๆ ประจำตัวเมียลอยมาปะทะ "อย่าเข้ามาใกล้พี่... ถอยออกไปเฟิร์น... กลิ่น

"นายครับ! หมอบอกให้ดูอาการคืนนึงนะครับ!"เสียงเชนร้องห้ามลั่นห้องพักผู้ป่วย VIP ทำเอาพยาบาลที่กำลังจะเข้ามาเช็กสายน้ำเกลือสะดุ้งสุดตัว "กูไม่นอน! กูจะกลับไปกอดเมียที่บ้าน" คีออสตวาดกลับ เสียงทุ้มแหบพร่าแต่แฝงความเอาแต่ใจขั้นสุด มือหนากระชากเทปปิดสายน้ำเกลือที่หลังมือออกเองหน้าตาเฉยจนเลือดซิบ "เตียงโรงพยาบาลแม่งแข็งจะตาย เฟิร์นนอนไม่สบายหรอก! ไปเอารถมา กูจะกลับบ้านเดี๋ยวนี้!""พี่คีออส! ทำไมดื้อแบบนี้คะ หมอบอกให้พักไง!" ใบเฟิร์นที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำถลึงตาใส่สามีตัวดี"ก็พี่อยากนอนกอดหนูที่เตียงของเรานี่... กลิ่นโรงพยาบาลมันทำให้พี่เวียนหัว กลับบ้านเราเถอะนะเฟิร์น" คีออสเปลี่ยนโหมดจากมาเฟียเกรี้ยวกราดเป็นหมาโกลเด้นอ้อนเจ้าของทันที แววตาคมกริบส่งสายตาปริบๆ จนใบเฟิร์นถอนหายใจยาว ยอมประคองสามีจอมดื้อกลับคฤหาสน์แต่โดยดีตุบ...แผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งถอดน้ำเกลือมาหมาดๆ ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มในห้องนอนกว้างที่คุ้นเคย แสงไฟสลัวส่องกระทบใบหน้าที่ยังมีร่องรอยความเหนื่อยล้าทว่า... ยังไม่ทันที่คีออสจะได้หลับตา ร่างเล็กๆ ของใบเฟิร์นก็มุดพรวดเข้ามากอดหมับ ซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง แขนเรียวรัดแ