All Chapters of แพ้ทางรักนายมาเฟีย: Chapter 111 - Chapter 120

"เร็วๆ หน่อยสิเฟิร์น จะยืนรอให้คนมาตัดริบบิ้นหรือไง" คีออสเร่งฝีเท้ากึ่งเดินกึ่งลากทันทีที่ประตูห้องทำงานส่วนตัวเปิดออก มือหนาโอบกระชับเอวบางของคนรักไว้แน่นจนร่างแทบจะหลอมรวมกันไปตลอดทางเดิน "ใจร้อนจังเลยนะคะคุณป๋า... กุญแจห้องจะไม่ไขหรือไง ลากซะเมียจะบินแล้วเนี่ย" ใบเฟิร์นเอ่ยแซวทั้งที่ยังหอบแฮก เธอหัวเราะคิกคักพลางกึ่งวิ่งตามช่วงขายาวๆ ของสามีไป แก้มใสตอนนี้แดงปลั่งไม่ใช่แค่เพราะความเหนื่อย แต่ใจมันเต้นโครมครามจนจะหลุดออกมาข้างนอกแล้วเนี่ย "ไขทำไมให้เสียเวลา... สแกนนิ้วเอา" คีออสกดนิ้วหัวแม่มือลงบนแป้นหน้าประตูห้อง เสียงระบบปลดล็อกดัง ติ๊ด พร้อมกับที่เขาเหวี่ยงประตูเปิดออก ร่างสูงตรงดิ่งไปยังชั้นหนังสือกขนาดใหญ่ที่เป็นฉากหน้าของทางลับ "ไหน... ไหนของล่ะพี่ บอกมีของเล่นใหม่ ของอยู่ไหนคะ" ใบเฟิร์นชะโงกหน้ามองซ้ายมองขวา แววตาเป็นประกายวิบวับเหมือนเด็กเห็นกล่องของขวัญ "วางรออยู่ข้างเตียงแล้วครับ... รับรองว่าหนูเห็นแล้วต้องร้องว้าว... ไม่ก็ร้องซี๊ดจนคอแห้งแน่" คีออสกระตุกยิ้มมุมปาก มือหนาเอื้อมไปดึงหนังสือสันหนาเล่มเดิม ครืด... ชั้นหนังสือค่อยๆ เลื่อนเปิดออกช้าๆกลิ่นไอเย็นจากเครื

เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังสะท้อนสลับกับความเงียบภายในห้อง ใบเฟิร์นทิ้งตัวหมดแรงอยู่บนเก้าอี้ขาหยั่งตัวโปรด เธอรู้สึกเหมือนสติพร่าเลือนไปหมด ผมเผ้ายุ่งเหยิงเปียกชื้นแนบไปกับแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อเธอก้มลงมองตัวเอง... สภาพตอนนี้มันทั้งน่าอายและยั่วยวนจนถึงที่สุด ดวงตาคู่สวยฉ่ำเยิ้มมองตามแผ่นหลังกว้างของคนเป็นผัวที่เพิ่งจะถอนท่อนเอ็นออกไปเพียงครู่เดียวเพื่อพักหายใจภายในร่องสวาทมันยังไม่ยอมจบ... รูร่านที่เพิ่งโดนบดขยี้จนบานอ้ายังคงขมิบตอดตุบๆ มันรู้สึกโหว่และเรียกร้องหาแก่นกายที่เพิ่งจากไปอย่างโหยหา"ฮึก... อือ...พี่จ๋าาา"ขาเรียวที่พาดอยู่บนขาหยั่งสั่นระริกไม่หยุด เธอจ้องมองคีออสที่ยืนเช็ดเหงื่ออวดซิกแพคแน่นเปรี๊ยะอยู่ปลายเท้า แววตาเธอสั่นพร่าเมื่อเห็นว่า แท่งเนื้อลำเขื่องของเขายังคงชูชันเส้นเลือดปูดโปนท้าทายสายตา ทั้งที่เพิ่งปลดปล่อยน้ำรักออกมาจนหยดลงบนพื้นพรม"มองตาเยิ้มขนาดนั้น... ยังไม่พอใจอีกเหรอครับเมียจ๋า" คีออสเลิกคิ้ว มุมปากหยักยกยิ้มอย่างรู้ทัน เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนๆ รดหน้าขาขาวเนียนที่เต็มไปด้วยรอยนิ้วมือแดงก่ำ "หืม อยากได้อีกเหรอ"ใบเฟิร์นกัดปากล่างจนห่อเลือด เธอตั

"คืนนี้... มันยังอีกยาวไกลไม่ใช่เหรอคะผัวขา... เอาเฟิร์นอีกนะ" เธอเงยหน้าขึ้นกระซิบอู้อี้ชิดแผงอก สายตาปรือปรอยพยายามจะอ้อนคนตัวโตเต็มที่"หึ... ปากดีจังนะตัวแค่นี้" คีออสหัวเราะหึในลำคอ เขาโน้มลงไปกดจูบ ที่ขมับซึ่งยังชื้นไปด้วยเหงื่อของเมียเด็ก "ถามจริงเถอะ จะรับไหวเหรอครับ อย่ามาร้องไห้ขี้มูกโป่งทีหลังนะ""ไหวสิ... ถ้าเป็นของพี่คีออส ต่อให้หนักกว่านี้เฟิร์นก็สู้ตาย""งั้นมาดูกันว่าใครจะตายก่อนกัน..."คีออสพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างบางทันที แต่ในขณะที่เขากำลังจะก้มลงไปจัดการกับหัวนมสีหวาน...ครืดดดดด! ครืดดดดด!เสียงสั่นจากโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียงดังเข้าหจนบรรยากาศที่กำลังร้อนระอุพังยับเยิน ใบเฟิร์นสะดุ้งเฮือกจนหลุดจากภวังค์ครืดดดดด!"ใครแม่งกล้าโทรมาตอนนี้วะ..." เขาพ่นคำสถบออกมาอย่างหงุดหงิด ปกติเวลาที่เขาทำกิจกรรมรักกับเมีย เครื่องมือสื่อสารทุกชนิดจะถูกปิดตาย แต่นี่คือเบอร์ฉุกเฉินที่รู้กันแค่คนสนิท"แป๊บนะคนดี" คีออสผละออกจากความนุ่มนิ่มอย่างเสียดาย เขาเอื้อมมือไปคว้ามือถือขึ้นมาดู เห็นชื่อ 'เชน' ปรากฏหราอยู่"มีอะไร... ถ้าเรื่องที่มึงจะพูดไม่สำคัญพอ มึงเตรียมไปนอนจองศาลาได้เลย" เขาเลิก

คีออสนั่งพิงขอบอ่าง หลับตาลงช้าๆ โดยมีร่างนุ่มนิ่มของภรรยาสาวนั่งซ้อนอยู่ระหว่างขา แผ่นหลังเนียนละเอียดของเธอแนบชิดไปกับแผงอกเปียกชื้นของเขา มือหนาโอบกอดเอวคอดกิ่วไว้หลวมๆ พลางซุกหน้าลงกับซอกคอขาวกรุ่น สูดดมความหอมเข้าปอดลึกๆ เหมือนต้องการเติมพลัง"พี่คี...เป็นอะไรหรือเปล่า ตั้งแต่กลับมา... พี่ดูเงียบผิดปกตินะ"คนเป็นเมียที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาย่อมสัมผัสได้ถึง ความหนักอึ้ง ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉยนั้น แม้เขาจะพยายามทำตัวปกติแค่ไหนก็ตาม"ไม่มีอะไรหรอกครับ..." คีออสตอบเสียงทุ้มต่ำ เขาจูบหนักๆ ลงที่ไหล่เนียนที่พราวไปด้วยหยดน้ำ "แค่รำคาญพวกแมลงวันที่มันชอบบินมาตอมไม่เลิก""แน่ใจนะคะว่าแค่รำคาญ" ใบเฟิร์นขยับตัวในอ่าง หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา สองแขนเรียวคล้องคอสามีไว้แน่น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มที่ปกติจะดุดันจนใครก็ไม่กล้าสบ แต่ตอนนี้เธอกลับมองเห็นร่องรอยของความกังวล... และความกลัว"พี่กลัว..." คีออสยอมเปิดปากในที่สุด เขาถอนหายใจยาวเหยียด ซบหน้าลงกับหน้าผากมนของเมีย "พวกมันขู่... มันรู้ว่าจุดอ่อนเดียวที่พี่มีคืออะไร""จุดอ่อน?""ก็หนูไงใบเฟิร์น...พี่ไม่เคยกลัวตาย ไม่เคยกลัวบาดแผล แ

ภายในห้องรับแขกของคฤหาสน์ตระกูลมังกรวันนี้มันเงียบกริบจนน่าขนลุก คีออสนั่งพิงโซฟาตัวยาวด้วยท่าทางนิ่งสงบ แต่นิ้วหนาที่เคาะลงบนโต๊ะกระจกเป็นจังหวะนั้น... คนในบ้านรู้ดีว่ามันคือสัญญาณเตือนภัยไม่มีใครกล้าขยับสายตาจดจ้องไปที่เอกสารรายการเดินบัญชีธนาคารปึกหนึ่งที่วางแผ่อยู่ตรงหน้า มีรอยปากกาไฮไลท์สีเหลืองลากยาวเป็นทาง"มาแล้วครับเฮีย..."คีธเดินเข้าห้องมาด้วยท่าทางสบายๆ ในชุดเชิ้ตพับแขน แต่พอสายตาปะทะเข้ากับใบหน้าเรียบตึงของพี่ชายและกองเอกสารพวกนั้น ขาที่กำลังก้าวก็ชะงักไปดื้อๆ เขาลอบกลืนน้ำลายลงคอที่จู่ๆ ก็แห้งผาก"นั่งลง" คีออสสั่งเสียงเรียบ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง"เฮีย... มีไรป่าว เรียกมาซะด่วนเลย ม้าไปไหนอ่ะ" คีธพยายามทำใจดีสู้เสือ ค่อยๆ หย่อนก้นลงนั่งฝั่งตรงข้าม"กูไม่ได้เรียกมึงมาหาม้า... แต่กูจะมาเคลียร์เรื่องบัญชีมึงเงินเกือบสองแสนที่หายออกไปจากบัญชีมึงทุกเทอม... ตลอดสามปีที่ผ่านมาเนี่ย มึงเอาไปทำอะไร""ก็... ก็ค่ากินค่าเที่ยวไงเฮีย ผมก็เคยบอกไปแล้ว...""อย่ามาตอแหลกับกู!" คีออสสวนขึ้นทันควัน แววตาดุดันคาดคั้นจนคนมองหนาวสั่น "กูเช็คปลายทางมาหมดแล้ว เงินพวกนี้มันไม่ได้เข้าผับเข้