บททั้งหมดของ แพ้ทางรักนายมาเฟีย: บทที่ 71 - บทที่ 80

ปัง!!ฝ่ามือหนาฟาดลงบนพวงมาลัยรถตู้ดังสนั่นจนลูกน้องข้างหลังสะดุ้งตัวโยน ภาคินนั่งกัดฟันกรอด จ้องมองรั้วอัลลอยด์ลายมังกรสูงท่วมหัวที่กำลังเลื่อนปิดลงช้าๆ เหมือนกำลังเย้ยหยันเขา รถสปอร์ตของคีออสเพิ่งจะแล่นผ่านเข้าไปต่อหน้าต่อตา"ไอ้หน้าตัวเมีย! แน่จริงมึงอย่ามุดหัวอยู่แต่ในกระดองสิวะ!"เขาสบถลั่นรถ ระบายความแค้นที่อัดแน่นเต็มอก อยากจะพังประตูเข้าไปลากคอมันออกมาใจจะขาด แต่สมอส่วนดีก็ยังทำงานอยู่...บ้านใหญ่ตระกูลมังกร คือเขตหวงห้ามสูงสุด ตราบใดที่ คุณนายหลิน ยังอยู่ที่นั่น ใครกล้าบุกเข้าไปก็เท่ากับขุดหลุมฝังศพตัวเอง"นายครับ... เอาไงต่อดี?" ลูกน้องถามเสียงอ่อย"กลับ!" ภาคินกระแทกเสียง "ฝากไว้ก่อนเถอะมึง... กูไม่เชื่อหรอกว่ามึงจะขังเมียมึงไว้ในกรงทองนั้นได้ตลอดชีวิต!"รถตู้สีดำกระชากตัวออกอย่างรุนแรง ทิ้งไว้เพียงฝุ่นควันที่จางหายไปหน้าประตูเหล็กกล้าบรรยากาศภายในคฤหาสน์ช่างแตกต่างจากข้างนอกราวกับคนละโลก ทันทีที่รถจอดสนิท ใบเฟิร์นก็ดีดตัวลงจากรถอย่างร่าเริง ทิ้งความกังวลเรื่องคนตามล่าไว้ข้างหลัง (เพราะไม่รู้เรื่องอะไรเลย) เธอวิ่งดุ๊กดิ๊กตรงดิ่งเข้าไปในห้องรับแขก"หม่าม้าขาาา! หนูเลิกเรียนแ

ความวุ่นวายหน้าคลับเริ่มซาลง เหลือเพียงความตึงเครียดที่ลอยฟุ้งในอากาศ เจ้าหน้าที่กำลังลำเลียงถุงซิปสีดำออกจากพื้นที่ วายุในมาดสารวัตรหนุ่มผู้เคร่งขรึมเดินตรงดิ่งเข้าไปหาคีออสที่ยืนสั่งงานอยู่"คุณคีออสครับ" วายุเรียกเสียงเป็นทางการ ดังกังวานพอให้พวกไทยมุงได้ยิน "เชิญไปให้ปากคำเพิ่มเติมเป็นการส่วนตัวหน่อยครับ ผมมีประเด็นต้องเคลียร์... เดี๋ยวนี้"คีออสเงยหน้ามองเพื่อนรักที่เล่นละครได้ระดับออสการ์ เขาพยักหน้าช้าๆ หันไปพยักพาวใส่ลูกน้องคนสนิท"เชน... เปิดห้องรับรองแขก VIP กูจะคุยธุระกับสารวัตร""ครับนาย"เชนเดินนำแหวกทางฝ่าวงล้อมการ์ดและฝูงชนเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว มุ่งหน้าสู่ชั้นบนสุดที่เป็นโซนหวงห้ามติ๊ง!ทันทีที่ประตูห้องรับรองปิดลงและล็อก กริ๊ก แน่นหนา หน้ากากที่ทั้งสองสวมอยู่ก็ถูกถอดวางกองกับพื้น"เฮ้อ..." วายุถอนหายใจพรืดยาวเหยียด ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังราคาแพงอย่างหมดสภาพ "เล่นละครแม่งเหนื่อยกว่าวิ่งไล่จับโจรอีก ไอ้ห่าเอ๊ย""เอาน่า... มึงแสดงเนียนกว่าดาราช่องมากสีอีก"คีออสเดินไปที่บาร์เหล้า รินวิสกี้เพียวๆ ใส่แก้วสองใบ ยื่นให้เพื่อนใบหนึ่ง แล้วทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม แต่สีหน้าเขาไม

คีออสไม่ปล่อยให้ภรรยาตัวน้อยต้องรอนาน เขารีบจัดการปลดเข็มขัดและกางเกงออกจากร่างกายอย่างรวดเร็วรวมถึงปราการด่านสุดท้ายที่ห่อหุ้มความเป็นชายเอาไว้ ผึง! ทันทีที่เปลือยเปล่า แท่งเนื้อแกร่งขนาดมหึมาก็ตั้งผงาดออกมา เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนที่บ่งบอกถึงอารมณ์ความต้องการที่พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ความร้อนผ่าวแผ่ออกมาจากแก่นกายใหญ่โต "โห..." ใบเฟิร์นตาโต มองดูความยิ่งใหญ่ของสามีด้วยแววตาเป็นประกายวาววับ หมับ! มือนุ่มนิ่มเอื้อมไปคว้าจับความแข็งขึงนั้นไว้อย่างหิวโหย เธอใช้ฝ่ามือเล็กๆ ที่กำรอบแทบไม่มิดนั้น รูดรั้งผิวเนื้อร้อนขึ้นลงเป็นจังหวะเนิบนาบ "อ่าาา... เฟิร์น... มือหนูมัน..." คีออสกัดฟันแน่น แหงนหน้าขึ้นมองเพดานด้วยความเสียวซ่าน แต่แค่นั้นยังไม่พอใจสำหรับคนตัวเล็ก ใบเฟิร์นขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ เธอแนบแก้มเนียนใสลงถูไถกับส่วนหัวบานหยักที่เริ่มมีน้ำปริ่ม ราวกับลูกแมวที่กำลังออเซาะเจ้าของ เธอคลอเคลียมันอย่างรักใคร่ ก่อนจะกดจูบลงไปที่ปลายหัวหยักสลับกับโคนลำกายอย่างหวงแหน จุ๊บ... จุ๊บ... "ซี๊ดดด... ทูนหัว..." คีออสถึงกับเข่าอ่อนต้องท้าวแขนลงกับเตียง เขาก้มมองการกระทำของเมียรักด้วยความแปลกใ

หลังจากพายุสวาทโหมกระหน่ำจนใบเฟิร์นเสร็จสมไปอย่างร้อนแรง คีออสก็ไม่รอช้าที่จะเร่งจังหวะตามไปติดๆ ปึก! ปึก! เขากระแทกกระทั้นเน้นๆ อีกไม่กี่ครั้ง ก่อนจะคำรามต่ำ ปลดปล่อยน้ำรักอุ่นร้อนทุกหยาดหยดเข้าไปฝังลึกในกายสาว เติมเต็มความรักและความปรารถนาจนล้นทะลักทั้งคู่ทิ้งตัวลงนอนกอดก่ายกันด้วยความหมดแรง ลมหายใจสอดประสานเข้าสู่ห้วงนิทราไปแทบจะพร้อมๆ กันแสงแดดจ้าสาดส่องผ่านผ้าม่านผืนหนาเข้ามาภายในห้องนอน บ่งบอกเวลาว่าสายโด่งแล้ว"อื้มมม..."ใบเฟิร์นขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว โดยเฉพาะช่วงเอวและสะโพกที่ระบมราวกับไปวิ่งมาราธอนมา แต่ทว่า... ความรู้สึกนั้นกลับมาพร้อมกับความอิ่มเอมใจอย่างประหลาด รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน"พี่คีออส..."เธอพึมพำเรียกหาคนข้างกาย แต่มือควานไปเจอแค่ความว่างเปล่า คีออสคงตื่นลงไปข้างล่างแล้วใบเฟิร์นค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น อาบน้ำแต่งตัวอย่างเชื่องช้าเพราะความระบม วันนี้โชคดีที่มีเรียนช่วงบ่าย เธอจึงไม่ต้องรีบร้อนอะไรมากนักเมื่อเดินลงมาถึงห้องอาหาร ก็พบว่าคีออสนั่งจิบกาแฟอ่านแท็บเล็ตรออยู่แล้ว โดยมี คุณแม่ ของเขากำลังดูแลควา

ภายในห้องนอนของเซฟเฮาส์ สถานการณ์กำลังเลวร้ายถึงขีดสุด ภาคินที่หมดความอดทนกระชากเสื้อนักศึกษาของใบเฟิร์นจนกระดุมหลุดกระเด็นไปคนละทิศละทาง แคว่ก! เผยให้เห็นบราลูกไม้สีหวานและผิวขาวเนียนที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยแดงจากการขัดขืน "ปล่อยกูนะ! ไอ้สารเลว! ฮือออ... พี่คีออส! พี่จ๋าช่วยเฟิร์นด้วย!!" ใบเฟิร์นร้องไห้โฮ ร้องเรียกหาคนรักสุดเสียง ขณะที่ภาคินก้มลงมาซุกไซ้ซอกคอเธออย่างหยาบโลน ริมฝีปากหนาดูดเม้มผิวเนื้ออ่อนจนขึ้นรอยจ้ำสีกุหลาบแดงเถือก "ร้องเรียกมันไปเถอะ! มันไม่มาช่วยมึงหรอก!" ภาคินตะคอกกลับ มือหนาพยายามจะปลดตะขอเสื้อใน แต่ใบเฟิร์นรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย คว้าขวดไวน์ที่ตั้งอยู่บนหัวเตียงฟาดเข้าที่ศีรษะของภาคินเต็มแรง เพล้ง!! "โอ๊ย!! อีเวรเอ้ย!" ภาคินร้องลั่น เลือดสีสดไหลอาบลงมาที่หน้าผาก ความเจ็บปวดเปลี่ยนเป็นความโมโหร้าย เพียะ!! ฝ่ามือหนาตบเข้าที่ใบหน้าสวยจนใบเฟิร์นหน้าหัน เลือดกลบปากทันที แต่แค่นั้นยังไม่สาแก่ใจ ภาคินกำหมัดแน่นแล้วชกเข้าที่หน้าท้องน้อยของเธออย่างจัง ปึก! ปึก! "อึก..." ใบเฟิร์นตาเหลือกโพลง ความจุกและเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วท้องน้อยจนตัวงอเป็นกุ้ง ร่างกายสั่นเทิ้มไ