บททั้งหมดของ แพ้ทางรักนายมาเฟีย: บทที่ 61 - บทที่ 70

เสียงคนเดินดังก้องกังวานไปทั่วทางเดินของคฤหาสน์หรูย่านชานเมือง คีออสเดินนำหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยรังสีสังหาร โดยมีเชน มือขวาคนสนิทเดินประกบหลังพร้อมอาวุธครบมือปังประตูบานใหญ่ของห้องทำงานถูกถีบเปิดออกอย่างแรงจนบานพับแทบหลุดวิชัย ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่กำลังลุกลี้ลุกลนยัดเงินสดและเอกสารใส่กระเป๋าเดินทาง สะดุ้งเฮือกจนทำปึกธนบัตรร่วงกระจายเต็มพื้น"คะ... คีออส!" วิชัยตะกุกตะกัก หน้าซีดเผือดเหมือนไก่ต้ม "มา... มาทำไมดึกป่านนี้ล่ะหลานชาย"คีออสแสยะยิ้มเย็นที่มุมปาก ก้าวเท้าเดินเข้าไปในห้องช้าๆ สายตากวาดมองกระเป๋าเดินทางที่เปิดอ้าอยู่"จะรีบไปไหนครับอาวิชัย" เขาถามเสียงนุ่มแต่เย็นยะเยือก "กะจะหอบเงินหนีไปเสวยสุข หลังจากที่ขายตระกูลเราให้ไอ้ภาคินงั้นสิ?""พะ... พูดอะไร! อาไม่รู้เรื่อง!" วิชัยปฏิเสธเสียงแข็ง แต่เหงื่อกาฬไหลพราก "อาแค่... จะไปดูงานต่างประเทศ!""ดูงาน" คีออสหัวเราะในลำคอ "ดูงานหรือหนีความผิด เอกสารอนุมัติสินค้าพิเศษ... ลายเซ็น V.S. ของอา มันฟ้องอยู่ทนโท่!"เขาโยนสำเนาเอกสารที่ปริ้นท์มาปาใส่หน้าวิชัย กระดาษปลิวว่อนไปทั่วห้อง"ทำไมอาต้องทรยศ..." คีออสตะคอกเสียงดัง

ภายในห้องวีไอพีของไนท์คลับหรูย่านใจกลางเมือง ภาคินชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มฉาบยาพิษ เขากวาดสายตามองเอกสารปึกเล็กๆ บนโต๊ะที่ลูกน้องเพิ่งไปสืบมาได้"หึ... น่าสนใจ"ภาคินเคาะนิ้วลงบนรูปถ่ายใบหนึ่ง มันคือรูปของเชอร์รี่ หญิงสาวหน้าตาโฉบเฉี่ยว แต่งตัวจัดจ้าน เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของใบเฟิร์น"มิน่าล่ะ... ทำไมไอ้คีออสมันถึงปล่อยผู้หญิงคนนี้ไปง่ายๆ ในคืนนั้น" ภาคินพึมพำกับตัวเอง สายตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ "ที่แท้ก็เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดนี่เอง"จากข้อมูลที่ได้มา ในคืนที่เกิดเรื่องเอกสารลับหายไป เชอร์รี่คือคนที่รอดตัวออกมาได้โดยไร้รอยขีดข่วน ในขณะที่ใบเฟิร์นต้องตกเป็นเหยื่อรองรับอารมณ์ของคีออส สายข่าวรายงานว่าในคืนนั้น เชอร์รี่พยายามโบ้ยความผิดเรื่องเอกสารไปให้ใบเฟิร์น เพื่อเอาตัวรอดจากความโมโหของคีออส"คนแบบนี้แหละ... ซื้อง่ายที่สุด"ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนที่บอดี้การ์ดจะเปิดประตูผายมือให้หญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปสีแดงเดินเข้ามาเชอร์รี่กวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า เธอได้รับโทรศัพท์ติดต่อมาว่ามี ผู้ใหญ่ใจดี อยากคุยธุรกิจด้วย และเมื่อเห็นหน้าชายหนุ่มที่นั่งรออยู่ เธอก็ต้อ

"เปลี่ยนท่า..."ภาคินสั่งเสียงห้วน ก่อนจะถอนกายออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับน้ำรักที่ไหลย้อนออกมาตามเรียวขา เขาจับไหล่บางของเชอร์รี่พลิกคว่ำลง กดใบหน้าสวยให้แนบไปกับพนักโซฟาหนัง แล้วกระชากสะโพกผายให้ลอยเด่นขึ้นเขาใช้มือหนาแหวกแก้มก้นเนียนนุ่มทั้งสองข้างออกจากกัน เผยให้เห็นร่องสวาทที่บวมแดงจากการเสียดสี และตอนนี้มันกำลังขมิบตอดถี่รัวราวกับเรียกร้องหาการเติมเต็ม"อ่า... ตะกละชิบหาย..."ภาคินก้มลงมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาดูแคลนระคนพึงพอใจ นิ้วยาวปาดไล้น้ำเมือกขาวขุ่นที่ไหลเยิ้มออกมาจากปากทางแคบ"ดูสิ... ตอดตุบๆ เหมือนหิวโซมาเป็นปี" เขาพูดพลางหัวเราะในลำคอ "เคยเจอของใหญ่ขนาดนี้ไหม แล้วพอมีมุกด้วยเป็นไง... เสียวไหมล่ะ""สะ... เสียวค่ะ... เสียวมาก..." เชอร์รี่ตอบเสียงอู้อี้ ใบหน้าซุกอยู่กับโซฟา แต่สะโพกกลับส่ายร่อนไปมาอย่างเชิญชวน"หีร่านๆ ตะกละขนาดนี้... คงชอบล่ะสิที่โดนของแปลกกระแทก"เพี้ยะ!สิ้นคำพูดหยาบโลน ฝ่ามือหนาก็ฟาดลงบนก้นเด้งงอนอีกครั้งอย่างแรงจนเกิดรอยนิ้วมือแดงเถือกตัดกับผิวขาวจัด เชอร์รี่สะดุ้งสุดตัว ร่างกายตอบสนองความเจ็บปวดด้วยการขมิบตอดรัดแน่น จนภาคินรู้สึกได้ถึงแรงดูดกลืนแม้นิ้วจะ

เข็มสั้นบนนาฬิกาแขวนผนังชี้เลยเลขเก้าไปพักใหญ่แล้ว ความเงียบเริ่มโรยตัวปกคลุมคฤหาสน์ตระกูลมังกร เว้นแต่ในห้องนอนใหญ่ที่แสงไฟยังสว่างจ้าเสียงพลิกหน้ากระดาษดัง พรึ่บ... พรึ่บ... เป็นจังหวะสม่ำเสมอ คีออสในชุดนอนผ้าไหมสีรัตติกาลนั่งพิงหัวเตียง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยขณะกวาดสายตาอ่านรายงานในมือ สมาธิของเขาจดจ่ออยู่กับตัวเลขจนกระทั่ง...แกรก...เสียงกลอนประตูห้องน้ำหมุนออก พร้อมร่างเล็กในชุดนอนลายเป็ดสีเหลืองที่เดินเตาะแตะออกมา ใบเฟิร์นยืนสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่เหมือนกำลังเรียกพลัง ก่อนจะเดินดุ่มๆ เข้ามาที่ข้างเตียง แล้วทิ้งตัวลงนั่งจุ้มปุ๊กเบียดสะโพกสอบของมาเฟียหนุ่มอย่างจงใจออดอ้อนเสียงหวานที่ดัดจนเล็กแหลมทำเอามือหนาชะงัก คีออสละสายตาจากเอกสาร ลดกระดาษลงช้าๆ มองคนตัวเล็กที่ส่งสายตาปิ๊งๆ มาให้"มาไม้นี้จะเอาอะไร ห๊ะ" เขาถามเสียงเรียบ แต่มุมปากกลับกระตุกยิ้มอย่างรู้ทัน "กระเป๋า รองเท้า หรือจะเอาบัตรเครดิต""โหย พี่ก็..." ใบเฟิร์นย่นจมูก ก่อนจะไถหัวทุยๆ เข้ากับต้นแขนล่ำของเขา กอดหมับเข้าให้ "เค้าไม่ได้จะเอาของ... แต่คืนนี้ เค้าขอ... ลางานหนึ่งคืนได้มั้ยคะ"คีออสเลิกคิ้วสูง "ลางาน?

บรรยากาศหน้าคณะยามเย็นเริ่มเงียบลง แสงสีส้มจางๆ ทาบทับตัวตึกจนดูเหงาจับใจ ใบเฟิร์นยืนรออยู่ที่จุดนัดพบเดิม พลางยกข้อมือดูนาฬิกาเป็นรอบที่สาม"สิบนาทีแล้วนะ..."เธอพึมพำกับตัวเอง ปกติคีออสตรงเวลาจะตาย ไม่เคยปล่อยให้รอเก้อแบบนี้ ท้องไส้เริ่มประท้วงโครกครากผสมกับความกังวลที่เริ่มก่อตัว ใบเฟิร์นตัดสินใจหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกตื๊ด... ตื๊ด...รอสายไม่ถึงสองวิ เสียงทุ้มๆ ก็ดังลอดมาตามสาย"ว่าไง?""ป๋าขา... อยู่ไหนแล้วเนี่ย?" ใบเฟิร์นกรอกเสียงอ้อนปนเหวี่ยงทันที "มาช้ามาก! เมียยืนรอจนรากงอกทะลุรองเท้าผ้าใบแล้วนะ รู้มั้ยเนี่ยหิวจนจะกินหัวคนข้างๆ ได้แล้ว!""โทษที..." ปลายสายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงดูไม่ทุกข์ร้อน "รถติดแหง็กอยู่แยกหน้านี่เอง อีกห้านาทีถึง""ไม่ต้องมาขำเลยนะ!" ใบเฟิร์นทำปากยื่นใส่โทรศัพท์ "วันนี้อาจารย์สั่งงานเหมือนโกรธผัวมาอะ สั่งยับ! หัวจะระเบิดแล้วเนี่ย ต้องการการเยียวยาด่วน!""เอาน่า... ทนอีกเทอมเดียวก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ""ก็ใช่น่ะสิคะ... นี่เฟิร์นวางแผนอนาคตไว้แล้วนะ" เธอยืนพิงเสา ม้วนปลายผมเล่นแก้เขิน "เรียนจบเมื่อไหร่... เฟิร์นจะลาออกจากการเป็นคน ขอยื่นใบสมัครเป็นปลิง""