แพ้ทางรักนายมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

รถสปอร์ตคันหรูแล่นไปตามท้องถนนด้วยความเร็วที่คงที่กว่าเดิม บรรยากาศมาคุเมื่อครู่จางหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นอายความหวานปนความเงียบสงบมือหนาของคีออสยังคงกุมมือเล็กของใบเฟิร์นไว้แน่นบนตัก ขับรถมือเดียวอย่างชำนาญ อารมณ์โกรธเกรี้ยวถูกปัดเป่าไปด้วยจูบง้อเมื่อครู่จนเกือบหมด เหลือไว้แต่ความมันเขี้ยวที่อยากจะกลับไปฟัดแม่ตัวดีให้จมเตียงโทษฐานที่ทำให้เขาปั่นป่วน"ถึงบ้านเมื่อไหร่... เตรียมตัวครางชื่อพี่ให้เสียงแหบได้เลย"คีออสเปรยขึ้นลอยๆ สายตายังมองตรงไปข้างหน้า แต่มุมปากยกยิ้มร้าย "โทษฐานที่ทำให้หึง... วันนี้พี่จะไม่ปรานีแน่"ใบเฟิร์นสะดุ้งโหยง รีบกระชับมือเขาแน่นขึ้นทันที"เดี๋ยวๆๆ พี่คีออสคะ..." เธอรีบเบรกเสียงหลง "เรื่องนั้น... วันนี้ขอยกยอดไปก่อนได้ไหมคะ...ของดของจริงสักอาทิตย์นึงนะ""หืม?" คีออสเลิกคิ้ว หันมามองแวบหนึ่งด้วยสายตาไม่พอใจ "งด อาทิตย์นึงจะบ้าเหรอใบเฟิร์น พี่อดอยากปากแห้งมาทั้งวัน จะให้งดได้ไง ไม่เอา""ก็พี่ฟังก่อนสิ!" ใบเฟิร์นหน้ามุ่ย รีบงัดเหตุผลที่เขาเถียงไม่ออกมาใช้ "ก็เมื่อคืนพี่รุนแรงขนาดนั้น... พี่ลืมแล้วเหรอคะว่าทำอะไรไว้"".....""รอยถลอกตรงนั้นน่ะ...เมื่อคืนพี่ก็เป็นคน

กลิ่นสนิมเหล็กและน้ำมันเครื่องลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ท่าเรือขนส่งสินค้าในยามค่ำคืนที่เงียบสงัดจนน่าขนลุก แต่ความเงียบนั้นกำลังจะถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆรถยนต์สีดำกันกระสุนพุ่งเข้ามาจอดเทียบหน้าโกดังหมายเลข 9 ด้วยความเร็วสูง เสียงเบรกดังสนั่นหวั่นไหว เอี๊ยดดดประตูรถเปิดออคีออสก้าวลงมาพร้อมกับรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวเย็นยะเยือก ในมือทั้งสองข้างกระชับปืนพกสั้นที่ขึ้นลำเรียบร้อยแล้ว"เชน... มึงรู้หน้าที่นะ""ครับนาย... เก็บกวาดไม่ให้เหลือ" เชนตอบเสียงเรียบ กระชับปืนกลมือ MP5 ในมือแน่น เดินประกบหลังเจ้านายไม่ห่างคีออสไม่รอให้ใครมาเปิดประตูโกดัง เขาเดินดุ่มๆ เข้าไปที่ประตูเหล็กม้วนที่เปิดแง้มไว้ เสียงรองเท้ากระทบพื้นดัง ตึก... ตึก... ตึก... จังหวะสม่ำเสมอเหมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลัง"เฮ้ย! ใครวะ!" เสียงตะโกนจากพวกการ์ดเฝ้าของดังขึ้นปัง! ปัง!กระสุนสองนัดเจาะเข้ากลางแสกหน้าการ์ดสองคนที่โผล่หัวออกมาอย่างแม่นยำ ร่างร่วงลงไปกองกับพื้นโดยไม่มีโอกาสได้ร้อง"บุก! ฆ่ามันให้หมด!"เสียงตะโกนโวยวายดังลั่นโกดัง กลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบคนวิ่งกรูกันออกมาจากหลังลังสินค้า พร้อมอาวุธครบมือคีออสแสยะ

เวลาแต่ละวินาทีในเซฟเฮ้าส์หลังใหญ่ช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าและทรมานสำหรับคนที่รอคอย ใบเฟิร์นนั่งคุดคู้อยู่บนโซฟาในห้องรับแขก ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้มาตลอดหลายชั่วโมง ผ้าเช็ดหน้าในมือเปียกชุ่มจนแทบจะบิดน้ำออกมาได้"กลับมาสักทีสิ... ฮึก... อย่าเป็นอะไรนะ..."เธอพึมพำกับความเงียบงัน เสียงนาฬิกาเดิน ติ๊ก... ติ๊ก... เหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางใจ ความคิดฟุ้งซ่านแล่นพล่านไปหมด ภาพที่เขาพกปืนสองกระบอกออกไป ภาพสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น... กลัวเหลือเกินว่านั่นจะเป็นภาพสุดท้ายที่ได้เห็นบรื้นนน....เสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่มแว่วเข้ามาจากหน้าบ้าน แม้จะผ่านผนังเก็บเสียงแต่ใบเฟิร์นก็จำเสียงรถคันนั้นได้แม่นยำ"พี่คีออส!"ร่างบางดีดตัวผึงจากโซฟาทันที ลืมความเหนื่อยล้าไปจนหมดสิ้น เธอรีบวิ่งถลาไปที่ประตูไม้บานใหญ่หน้าบ้าน"พี่คีออส! กลับมาแล้วใช่มั้ย!"มือเล็กคว้าลูกบิดประตูแล้วพยายามบิดเปิด แต่ทว่า...มันล็อก"เปิดสิ! ทำไมเปิดไม่ได้... ฮึก... พี่คีออส!"ความตื่นตระหนกเข้าครอบงำ เธอเขย่าลูกบิดอย่างบ้าคลั่ง แต่ประตูระบบนิรภัยแน่นหนาเกินกว่าแรงผู้หญิงตัวเล็กๆ จะเปิดเองได้ถ้าไม่มีรหัสผ่านหรือคนข้างนอกไขเ

รถยนต์สีดำเคลื่อนตัวผ่านประตูรั้วอัลลอยด์ดัดลวดลายมังกรทองอร่าม เข้าสู่คฤหาสน์หลังมหึมาที่เป็นศูนย์กลางหลักของตระกูล คีออสจับมือใบเฟิร์นที่นั่งอยู่ข้างๆ ให้กระชับขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มมีอาการประหม่า"ไม่ต้องเกร็ง... แม่พี่ไม่ดุหรอก" คีออสบอกยิ้มๆ "อย่างมากก็แค่บ่นเรื่องหลาน""บ้า! ใครจะไปเกร็งเรื่องนั้น..." ใบเฟิร์นตีแขนเขาแก้เขิน "ก็บ้านพี่ใหญ่อย่างกับวัง เฟิร์นทำตัวไม่ถูกต่างหาก"ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถและเดินผ่านโถงทางเดินหินอ่อน สาวใช้และบอดี้การ์ดต่างโค้งคำนับกันเป็นทิวแถว คีออสโอบเอวภรรยาแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน"เฮีย! มาแล้วเหรอ แม่บ่นชะ..."เสียงทุ้มใสของผู้ชายดังมาจากบันไดเวียนกลางโถง ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาถอดแบบคีออสมาแต่ดูขี้เล่นและสำอางกว่านิดหน่อย เดินล้วงกระเป๋ากางเกงลงมา แต่แล้วเขาก็ชะงักกึกเมื่อเห็นผู้หญิงข้างกายพี่ชาย"อ้าว... แล้วนั่น..."ใบเฟิร์นเงยหน้ามองตามเสียง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ปากอิ่มเผยอค้างด้วยความตกตะลึง"ไอ้คีธ?""ไอ้เฟิร์น?""คีธธธธ!!"ใบเฟิร์นตะโกนลั่น ลืมความเกรงใจสถานที่ไปจนหมดสิ้น เธอสลัดตัวออกจากอ้อมแขนของคีออสแล้ว

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารจีนเริ่มตึงเครียดขึ้นเมื่อของคาวถูกเก็บออกไป คุณนายหลินวางช้อนขนมหวานลง เช็ดปากเบาๆ ก่อนจะเริ่มเปิดบทสนทนาที่ทำให้อาหารมื้อนี้ย่อยยากขึ้นถนัดตา"เรื่องที่โกดังเก้า..." คุณนายหลินเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ สายตาคมกริบจ้องมองลูกชายคนโต "สรุปว่าเสียหายไปเท่าไหร่? เห็นลูกน้องรายงานว่าแกเล่นเผาซะวอดวายเลยนี่"คีออสวางแก้วน้ำลง สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที"ตัวโกดังเสียหายไม่มากครับแม่" เขาแก้ความเข้าใจผิด "แต่ที่ผมเผาวอดน่ะ... คือยาล็อตใหญ่ที่ไอ้ภาคินมันแอบเอามาเนียนยัดใส่ในลังสินค้าของเราต่างหาก"เขากัดฟันกรอดเมื่อนึกถึงเหตุการณ์นั้น"มันเล่นสกปรก... แอบเอายานรกพวกนั้นมายัดไส้ในลังอาวุธเรา กะจะอาศัยเส้นทางเดินเรือของเราส่งของออกนอกประเทศแบบเนียนๆ ถ้าวันนั้นผมไม่ให้ลูกน้องเข้าไปตรวจเอง แล้วเรือออกไปพร้อมของพวกนั้น... เราจบเห่แน่""แล้วแกทำยังไง" คุณนายหลินเลิกคิ้วถาม ทั้งที่รู้อยู่แล้ว แต่อยากฟังจากปากลูกชาย"ผมก็เลยจัดการเผายาพวกนั้นทิ้งให้หมดต่อหน้าลูกน้องมัน" คีออสตอบเสียงเหี้ยม "พวกมันจะได้รู้ว่า... ที่นี่โกดังเก็บอาวุธ ไม่ใช่ที่ทิ้งขยะเปียกของใคร... ส่วนคนที่คุมของมา ผมก็ส่งหัว