แพ้ทางรักนายมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 85

แสงไฟนีออนเก่าๆ ที่ติดๆ ดับๆ ในโกดังร้างส่องกระทบเงาร่างสูงในชุดเครื่องแบบตำรวจครึ่งท่อนที่ยืนกอดอกพิงเสาเหล็กอยู่มุมมืด สารวัตรวายุ ถอนหายใจยาวพรืด เฮ้อ... สายตาคมกริบภายใต้หมวกตำรวจมองดูภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกเบื้องหน้าของเขาคือศาลเตี้ยที่กำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด เสียงกรีดร้องของเชอร์รี่เริ่มแผ่วลงเหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ หลังจากบทลงโทษชุดใหญ่ผ่านพ้นไป ส่วน ภาคิน สภาพดูไม่ได้ ใบหน้าปูดบวมจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้"มึงจะยืนดูอีกนานมั้ยไอ้วายุ..."คีออสเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง มือหนาหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดคราบเลือดที่กระเด็นมาโดนรองเท้าหนังราคาแพงของตัวเองวายุขยับตัวเดินออกมาจากเงามืด รองเท้าคอมแบทกระทบพื้นปูนดังก้อง ตึก... ตึก..."กูแค่มาดูให้แน่ใจ... ว่ามึงจะไม่เผลอฆ่าใครตายคาตีนจนกูต้องมาตามเช็ดล้างให้ทีหลัง""หึ... กูรู้ลิมิตน่า" คีออสแสยะยิ้มเย็น "ขอบใจมากนะมึง... เรื่องกล้องวงจรปิด""เออ..." วายุตอบรับสั้นๆ แต่น้ำเสียงแฝงความหนักใจ "ถ้ากูไม่เจาะระบบกล้องจราจรให้มึง... ป่านนี้เมียมึงคง..."เขาเว้นคำพูดไว้ เพราะรู้ว่ามันจะไปสะกิดแผลใจเพื่อน"ถ้าไม่ได้มึงช่

สารวัตรวายุยืนกอดอกพิงผนังห้อง มองภาพคู่รักบนเตียงที่กำลังกอดปลอบประโลมกันด้วยสายตาที่อ่านยากวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางๆ เขาใช้ศอกสะกิดแขนคนข้างๆ เบาๆ"เฮ้ย... ตัวเล็ก" วายุกระซิบเสียงเบา พยักพเยิดหน้าไปทางประตู "ไปกันเถอะ... อยู่เป็นก้างขวางคอชาวบ้านเขาเปล่าๆ ปล่อยให้เฮียแกเคลียร์ใจกับเมียไป"คีธสะดุ้งเล็กน้อย รีบยกหลังมือปาดน้ำตาที่ยังคลอเบ้าทิ้งลวกๆ หันมามองรุ่นพี่ตาแป๋ว "อ่า... ครับๆ ไปครับ"เด็กหนุ่มพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แม้สายตายังคงเป็นห่วงเพื่อนรักที่นอนซมอยู่บนเตียง แต่เขาก็รู้ดีว่าเวลานี้... ยาใจขนานเอกของใบเฟิร์นไม่ใช่เพื่อนอย่างเขา แต่เป็นสามีอย่างพี่คีออสต่างหากทั้งคู่พากันย่องออกจากห้องพักฟื้น VVIP ราวกับแมวขโมย ทันทีที่ประตูบานหนาปิดลง คลิก! เสียงสะอื้นและบรรยากาศอึมครึมเมื่อครู่ก็ถูกตัดขาด เหลือเพียงความเงียบสงัดของทางเดินโรงพยาบาลยามดึก และเสียงฝีเท้าของคนสองคนที่ก้องสะท้อนเบาๆวายุเดินล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทีสบายๆ ผิวปากเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ผิดกับคีธที่เดินตัวลีบไหล่ห่อ เกร็งไปหมดทุกส่วน ยิ่งนึกถึงประโยคที่พี่วายุหยอดไว้ในห้องเมื่อกี้... คิดถึงนะ... แถมเ