All Chapters of แพ้ทางรักนายมาเฟีย: Chapter 81 - Chapter 90

แสงไฟนีออนเก่าๆ ที่ติดๆ ดับๆ ในโกดังร้างส่องกระทบเงาร่างสูงในชุดเครื่องแบบตำรวจครึ่งท่อนที่ยืนกอดอกพิงเสาเหล็กอยู่มุมมืด สารวัตรวายุ ถอนหายใจยาวพรืด เฮ้อ... สายตาคมกริบภายใต้หมวกตำรวจมองดูภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกเบื้องหน้าของเขาคือศาลเตี้ยที่กำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด เสียงกรีดร้องของเชอร์รี่เริ่มแผ่วลงเหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ หลังจากบทลงโทษชุดใหญ่ผ่านพ้นไป ส่วน ภาคิน สภาพดูไม่ได้ ใบหน้าปูดบวมจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้"มึงจะยืนดูอีกนานมั้ยไอ้วายุ..."คีออสเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง มือหนาหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดคราบเลือดที่กระเด็นมาโดนรองเท้าหนังราคาแพงของตัวเองวายุขยับตัวเดินออกมาจากเงามืด รองเท้าคอมแบทกระทบพื้นปูนดังก้อง ตึก... ตึก..."กูแค่มาดูให้แน่ใจ... ว่ามึงจะไม่เผลอฆ่าใครตายคาตีนจนกูต้องมาตามเช็ดล้างให้ทีหลัง""หึ... กูรู้ลิมิตน่า" คีออสแสยะยิ้มเย็น "ขอบใจมากนะมึง... เรื่องกล้องวงจรปิด""เออ..." วายุตอบรับสั้นๆ แต่น้ำเสียงแฝงความหนักใจ "ถ้ากูไม่เจาะระบบกล้องจราจรให้มึง... ป่านนี้เมียมึงคง..."เขาเว้นคำพูดไว้ เพราะรู้ว่ามันจะไปสะกิดแผลใจเพื่อน"ถ้าไม่ได้มึงช่

สารวัตรวายุยืนกอดอกพิงผนังห้อง มองภาพคู่รักบนเตียงที่กำลังกอดปลอบประโลมกันด้วยสายตาที่อ่านยากวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางๆ เขาใช้ศอกสะกิดแขนคนข้างๆ เบาๆ"เฮ้ย... ตัวเล็ก" วายุกระซิบเสียงเบา พยักพเยิดหน้าไปทางประตู "ไปกันเถอะ... อยู่เป็นก้างขวางคอชาวบ้านเขาเปล่าๆ ปล่อยให้เฮียแกเคลียร์ใจกับเมียไป"คีธสะดุ้งเล็กน้อย รีบยกหลังมือปาดน้ำตาที่ยังคลอเบ้าทิ้งลวกๆ หันมามองรุ่นพี่ตาแป๋ว "อ่า... ครับๆ ไปครับ"เด็กหนุ่มพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แม้สายตายังคงเป็นห่วงเพื่อนรักที่นอนซมอยู่บนเตียง แต่เขาก็รู้ดีว่าเวลานี้... ยาใจขนานเอกของใบเฟิร์นไม่ใช่เพื่อนอย่างเขา แต่เป็นสามีอย่างพี่คีออสต่างหากทั้งคู่พากันย่องออกจากห้องพักฟื้น VVIP ราวกับแมวขโมย ทันทีที่ประตูบานหนาปิดลง คลิก! เสียงสะอื้นและบรรยากาศอึมครึมเมื่อครู่ก็ถูกตัดขาด เหลือเพียงความเงียบสงัดของทางเดินโรงพยาบาลยามดึก และเสียงฝีเท้าของคนสองคนที่ก้องสะท้อนเบาๆวายุเดินล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทีสบายๆ ผิวปากเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ผิดกับคีธที่เดินตัวลีบไหล่ห่อ เกร็งไปหมดทุกส่วน ยิ่งนึกถึงประโยคที่พี่วายุหยอดไว้ในห้องเมื่อกี้... คิดถึงนะ... แถมเ

"เจ็บ... ฮึก... ใจเฟิร์นเจ็บ..." มือเล็กที่จิกเกร็งอยู่บนบ่าของคีออสเริ่มคลายออก เธอสะอื้นฮักจนตัวโยน หน้าซบลงที่ซอกคอเขา น้ำตาอุ่นๆ ไหลอาบผิวเนื้อสามีจนเปียกชุ่ม "งั้นพี่จะรักษาให้..." คีออสไม่พูดเปล่า เขาโน้มตัวลงกดจูบที่เนินอกอีกครั้ง ทับรอยช้ำจางๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่อย่างจงใจ ลิ้นร้อนไล้เลียสลับกับขบเม้มแผ่วเบาเหมือนจะปลอบประโลมแผลใจผ่านผิวเนื้อ "อ๊ะ... พี่คีออส..." ใบเฟิร์นครางชื่อเขาแผ่วเบา ร่างกายที่เคยสั่นเทาด้วยความกลัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความสั่นไหวจากสัมผัสที่คุ้นเคย เธอเผลอแอ่นอกรับจุมพิตที่เร่าร้อนแต่ทว่าอ่อนโยนนั้น มือที่ว่างอยู่เลื่อนขึ้นไปขยุ้มกลุ่มผมดกดำของเขาไว้แน่น "พี่จะลบมันออกให้หมด..." คีออสเงยหน้าสบตาเธอ แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาฉ่ำน้ำ "จูบจนกว่าจะไม่มีกลิ่นคนอื่นเหลืออยู่... ให้เหลือแต่รอยพี่คนเดียว... จำไว้นะเฟิร์น หนูเป็นของพี่ ของพี่คนเดียวเท่านั้น" พูดจบเขาก็ซุกหน้าลงจัดการรอยที่เหลือต่อทันที จูบซ้ำๆ ย้ำๆ ราวกับจะฟอกล้างความทรงจำเลวร้ายด้วยลมหายใจของเขาเอง "ดีขึ้นไหม?" เขาถามพลางเกลี่ยผมที่ปรกหน้าผากชื้นเหงื่อออกให้ ใบเฟิร์นพยักหน้าเบาๆ ดวงตาคู่ส

กลิ่นหอมกรุ่นของรังนกตุ๋นแปะก๊วยเกรดพรีเมียมลอยฟุ้งไปทั่วห้องนั่งเล่นโอ่อ่าของคฤหาสน์ตระกูลหลิน ใบเฟิร์นนั่งเอนหลังพิงหมอนใบโตบนโซฟาหนังตัวยาว ตักรังนกเข้าปากคำโตอย่างเอร็ดอร่อย ผิดกับคนข้างๆ ที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมหน้าโซฟา คีธนั่งก้มหน้ากดมือถือยุกยิก นิ้วเรียวรัวพิมพ์ข้อความไม่หยุด เดี๋ยวอมยิ้ม เดี๋ยวหน้าแดง เดี๋ยวเอามือปิดปากกลั้นขำ อาการหนักจนคนมองหมั่นไส้ เคร้ง! เฟิร์นวางช้อนกระเบื้องลงในถ้วยเสียงดังจงใจ "อะแฮ่ม!" เธอกระแอมเสียงดัง "ยิ้มจนปากจะฉีกถึงรูหูแล้วนะยะ... คุยกับใครอยู่ไม่ทราบ?" คีธสะดุ้งโหยง รีบซ่อนโทรศัพท์ไว้ด้านหลังทันที "ปะ... เปล่า! ไม่ได้คุยกับใคร แค่ดูคลิปตลกเฉยๆ!" "ตลกเหรอ?" เฟิร์นเลิกคิ้ว ยิ้มเจ้าเล่ห์ "ตลกชื่อ 'สารวัตรวายุ' หรือเปล่าจ๊ะ?" พรืด! คีธหน้าแดงเถือกเป็นลูกตำลึงสุก อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ "แก... รู้ได้ไงวะ?" คีธถามเสียงอ่อย "โธ่... คีธ ฉันไม่ได้ตาบอดนะ" เฟิร์นหัวเราะคิกคัก เอื้อมมือไปจิ้มหน้าผากเพื่อนเบาๆ "ก็วันที่อยู่โรงพยาบาล พี่วายุเขาก็มาไม่ใช่เหรอ? เพื่อนเฮียคีออสคนนี้เนี่ย ฉันเห็นนะสายตาที่เขามองแกน่ะ... เขามาเยี่ยมคนป่วยก็จริง แ

พรึ่บ... ขวับ...เสียงผ้าห่มนวมผืนหนาถูกเตะจนร่วงไปกองอยู่ปลายเตียงแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งๆ ในความมืด ใบเฟิร์นนอนกระสับกระส่าย เหงื่อเม็ดเป้งแตกพลั่กเต็มขมับทั้งที่แอร์เย็นฉ่ำ มือเล็กปัดป่ายไปมาในอากาศสะเปะสะปะ มือจิกขยุ้มผ้าปูที่นอนจนยับย่น"ไม่... ไม่เอา..." เสียงอู้อี้เล็ดลอดออกมาจากลำคอ ก่อนจะแผดดังขึ้นเรื่อยๆ ร่างบางบิดเกร็ง "ออกไป!... ฮึก... ปล่อย!... กูบอกให้ปล่อยไงไอ้เลว! อย่าเข้ามา!"พลั่ก!เข่าเล็กเตะสะเปะสะปะไปโดนหน้าขาของคนที่นอนอยู่ข้างๆ จนคีออสสะดุ้งตื่น เขายันตัวลุกขึ้นนั่งทันที กวาดตามองฝ่าความมืดสลัว หัวใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นน้ำตาไหลเป็นสายอาบแก้มคนที่กำลังหลับตาแน่น"เฟิร์น... เฟิร์น!" คีออสรีบพุ่งเข้าไปจับหัวไหล่บางที่สั่นเป็นเจ้าเข้า ออกแรงเขย่าเรียกสติ "ตื่น! เฟิร์นตื่น!""ไม่!!... พี่จ๋าช่วยด้วย!... พี่คีออสช่วยเฟิร์นด้วย... ฮืออออ... เฟิร์นกลัวแล้ว..."เสียงกรีดร้องโหยหวนนั่นทำเอาคีออสหน้าชา เขารีบรวบตัวเธอหมายจะดึงเข้ามากอด แต่ใบเฟิร์นกลับดิ้นรนสุดชีวิต มือเล็กทุบสะเปะสะปะใส่แผงอกเขาผลักไสทุกสัมผัส จมดิ่งลงไปในขุมนรกของฝันร้ายจู่ๆ มือที