“ไง ทำหน้าแบบนี้คิดถึงฉันละสิท่า” เขารู้ทันเธอทุกอย่าง เพราะไม่มีใครรู้ดีเท่าผมแล้วครับ ว่าคนตรงหน้าของผมนั้นมีนิสัยยังไง ตั้งแต่พรีนคบผมเป็นแฟนเจอครั้งไหนเป็นอันต้องจบบนเตียงบ้าง โซฟาบ้าง เคาน์เตอร์ในห้องน้ำ โต๊ะอาหารก็ลองหมดแล้ว เหลืออย่างเดียวในห้องเรียนนี้แหละด้านพรีนที่เห็นสายตาของแทคิณมองมานั้น ฉันรู้นะว่าเขาคิดอะไร แทคิณอยาก ส่วนฉันก็รู้สึกไม่ต่างแต่ติดที่ว่าสถานที่ตรงนี้ไม่ได้“ห้ามนะ” พรีนไม่พูดเปล่าแต่คนตัวเล็กกับใช้ปลายนิ้วชี้กดปิดริมฝีปากหนาของเขา“ครับ...” แทคิณเอ่ยมาแค่นั้น“ฉันสายแล้ว ” พรีนไม่รอให้แทคิณเอ่ยต่อแต่ ร่างบางโน้มใบหน้าเข้าไปจุ๊บแก้มแฟนหนุ่มที่เธอมักแสดงความคิดถึงกับเขา“ไปเรียนก่อนนะ” เอ่ยจบร่างบางก็เปิดประตูเดิน แต่ขณะที่เดินออกมาจากห้องมานั้น!! ตึก !! สายตากับสะดุดเข้ากับร่างสูงของสองหนุ่ม มอสและราม ที่ส่งสายตาและยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ฉัน“อะ...แฮ่ม พรีนเธอเห็นเพื่อนฉันปะ พอดีไอ้เชี่ยคิณแม่งหายวะ ไม่รู้แม่งมันหนีไปมุดหัวอยู่ไหน” ด้านพรีนที่ถูกสองหนุ่มมองมาด้วยสายตาเช่นนั้น เหมือนกับว่าฉันซุกตัวเพื่อนเขา ให้ตายเถอะรามรู้อยู่แล้ว นายนี้จะถามฉันทำไม พรีนที่สอง
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-20
เข้าสู่ระบบ
