บททั้งหมดของ เสี่ยงรักร้ายนายไม่สนิท: บทที่ 11 - บทที่ 20

ด้านพรีนหลังจากที่ร่างบางแต่งตัวเสร็จอยู่ในชุดเดรสเกาะอกสีดำอีกตัวแล้วนั้น ก่อนหน้านี้หลังจากที่เดินตามพี่ก้อยผู้จัดการร้านมาขณะที่ไม่ทันระวังตัวกับเจอลูกค้าเมาชนเข้า บรั่นดีในมือทั้งแก้วเลอะชุดของฉันเปียกถึงชั้นใน แต่ดีหน่อยที่ฉันสำรองชุดไว้ในห้องเลยต้องขึ้นมาอาบน้ำและเปลี่ยนชุดใหม่ เชื่อไหมว่าพอซวยวันนี้ฉันก็เจออะไรที่ซวยซ้ำๆ ซากๆ ซวย ทั้งวัน จะว่าไปไม่ใช่ความผิดฉันนะที่ถูกลูกค้าชน ลูกค้าต่างหากที่ผิดมาชนฉัน แต่ก็นั่นแหละ ฉันเลิกคิดเรื่องนั้นเพราะนี่ก็ได้เวลาที่จะไปดูความเรียบร้อยของร้านแล้ว ร่างบางเหลือบมองไปยังประตูห้องน้ำแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าคนด้านในนั้นจะออกมาสักที นี่เขาไม่ได้เป็นอะไรไปใช่ไหม แต่ขณะที่ร่างบางจะเคาะเรียกเขาอีกครั้งนั้น!! แก๊ก !! ร่างสูงกับเปิดประตูและเดินออกจากห้องน้ำ ด้วยสภาพมีเม็ดเหงื่อไหลตามใบหน้าของเขา จะว่าไปนี่ห้องฉันก็เปิดแอร์อยู่นะ ฉันสบตาเข้ากับคนตัวสูงด้วยสีหน้าสงสัย“เออ นายเป็นไรหรือเปล่า” ร่างบางเอ่ยถาม“ป่าว”“ฉันจะไปแล้ว แฟนคลับนายคงไปแล้วแหละ” เธอเอ่ยกับเขา แต่ขณะที่ร่างบางกำลังจะเปิดประตูออกจากห้องนั้นกับมีเสียงแว่วๆ ที่ดังมาจากห้องของเธอ พรีนที่ไ

ด้านแทคิณที่ตวัดลิ้นร้อนเข้าเกี่ยวลิ้นคนในอ้อมกอดนานนับหลายนาที จากที่คิดว่าพรีนเธอจะต่อต้านที่ผมกระชากเธอเข้ามาจูบ แต่นั้นผมกับคิดผิดเพราะดูเหมือนว่าเธอชอบจูบและเป็นใจเล่นกับผมมากซะด้วยสิ เพราะดูจากแขนเรียวของเธอจากที่เกาะเอวแต่ตอนนี้กับเลื่อนมาโอบที่ต้นคอของผมเอาไว้เรียวลิ้นร้อนแทรกเข้าโพรงปากหวานของคนตัวเล็ก ให้ตายเถอะเป็นอย่างที่คิด ว่าคนที่ผมจูบเธออยู่นี้ ยัยนี่ปากหอมหวานจับใจ จากที่หมั่นไส้กับเลยเถิดมาถึงขั้นลงลิ้นจูบดูดดื่มที่ผมและเธอมอบให้แก่กัน ใช่ว่าพรีนเธอจะยอมให้ผมจูบเธอเพียงฝ่ายเดียวนะคับ ปากบางทั้งกัดและขบที่ลิ้นผมเบาๆ แต่ก็ชอบมากครับ ใช่ว่าจะยอมให้สาวๆ ที่จูบกับผมได้ทำแบบนี้ทุกคนนะ แต่พรีนยัยนี่กล้ามากที่แทะปากผม ถ้าเกิดเป็นรอยจะทำยังไง พรุ่งนี้ผมมีงานอีเว้นท์ซะด้วยสิ ถึงเธอจะสร้างรอยให้กับผม ยัยนี้จูบเก่งและดี ยอมคับ เธอเองก็ส่งเรียวลิ้นเล็กๆ เข้ามาเกี่ยวที่โพรงปากของผม เสน่ห์การจูบของยัยนี้ที่ไม่ธรรมดาและไม่เหมือนใคร ดึงดูดชิบหาย แต่นั้นเธอกับทำเอาผมเสียศูนย์ไปชั่วขณะ เคลิ้มกับจูบของเธอมากอยู่เหมือนกันลิ้นหนาตวัดเกี่ยวเข้าโพรงปากเล็กอย่างช่ำชอง จูบที่แสนหวานยากเกินท

ด้านพรีนหลังจากที่แทคิณเอ่ยมาเช่นนั้น ร่างสูงก็ผละออกจากตัวเธอ“ก็ได้” เสียงหวานเอ่ยตอบ จริงๆ ประตูหน้าก็ออกไปได้นะ เพียงแค่ฉันโทรเรียกการ์ดมาจัดการแฟนคลับของเขา แต่เรื่องอะไรฉันจะทำเช่นนั้นล่ะ ไม่ดีกว่า“โน้น...” ร่างบางชี้มือไปยังประตูด้านหลัง“อย่าบอกนะว่าเธอจะให้ฉันออกด้านหลัง” แทคิณถามด้วยสีหน้าสงสัย“ก็ตามใจนายนะ จะออกไปทางด้านหน้า นายก็เห็นว่าแฟนคลับนายยังเฝ้าที่หน้าประตู จะไปหรือเปล่า” เธอเอ่ยด้วยสีหน้าเหนือกว่าเห็นๆเหอะ ยัยนี้ต้องเป็นผู้หญิงแบบไหนกัน ปั่นหัวเขางั้นเหรอ แต่นั้นร่างสูงกับยอมออกจากห้องพร้อมกับพรีนทางประตูด้านหลัง ใบหน้าอันหล่อเหลาขมวดคิ้วขึ้นมาด้วยสีหน้าสงสัย ดูท่าทีแล้วยัยนี่ท่าจะไม่ธรรมดา เพราะเธอพาเขาออกมาทางบันไดหนีไฟ ขนาดเขาเป็นลูกค้าประจำร้านนี้ ยังไม่เคยรู้มาก่อนว่าทางนี้ก็เป็นทางออกได้เหมือนกัน แทคิณเดินตามมาจนกระทั่งถึงหลังร้านชั้นหนึ่ง“ดูท่าแล้วเธอน่าจะชินกับที่นี่มากเลยนะ ขายอยู่ที่นี่งั้นเหรอ” ด้านพรีนที่ได้ฟังเช่นนั้นถึงกับมองค้อนแทคิณด้วยสีหน้าไม่พอใจ อุตส่าห์ช่วยเขาหนีแฟนคลับ ไง มาว่าฉันขาย น่าปล่อยให้โดนแฟนคลับรุมเสียให้เข็ด“เหอะ นั้นปากเหรอ”

ด้านพรีนหลังจากที่จัดเสื้อแจ๊คเก็ตเข้าที่แล้วนั้น อากาศที่นี่ค่อนข้างร้อน และฉันเองก็ไม่ได้หนาวอย่างที่แทคิณว่า ที่เขาทำแบบนี้กับฉันหมายความว่าไง ฉันไม่ได้โง่นะที่ดูเขาไม่ออก ที่เขาทำดีกับฉันหรือเห็นเพียงฉันเป็นเพื่อนยัยนิลกัน ไม่นานอาหารที่แทคิณสั่งก็ถูกนำมาวางที่โต๊ะ แต่นั้นข้าวเปล่าที่ว่างอยู่บนโต๊ะ ก็ไม่มีท่าทีว่าคนตรงหน้านั้นจะตักเข้าปาก“ไม่ทานเหรอ ฉันไม่ได้ชวนเธอมานั่งมองหน้าฉันหรอกนะ” เสียงเข้มเอ่ยมาเช่นนั้นทำเอาคนนั่งนิ่งนั้นได้สติ ที่เธอเอาแต่มองหน้าหล่อๆ ของเขา“ฉันทานมาแล้ว นายทานเถอะ” เธอตอบ เขาอุตส่าห์พามาจะไม่ทาน ใครว่าเขาจะยอมล่ะ“ที่ไม่ยอมทาน นี้ยังไง อยากให้ป้อน” แทคิณที่เอ่ยมาเช่นนั้น ทำเอาใบหน้าสวยถึงกับแดงซ่านด้วยท่าทีเขินอาย“ฉันยินดีที่จะป้อนเธอ แต่ป้อนด้วยปากฉันแบบนั้นเอาไหม” แต่นั้นคนอยากแกล้งไม่พูดเปล่า ใบหน้าอันหล่อเหลากับโน้มเข้ามาอย่างใกล้ชิด พรีน ที่แทคิณรุกเข้าหาด้วยใบหน้าหล่อๆ เช่นนั้นร่างบางถึงกับเรียวตาเบิกกว้างออกมาด้วยท่าทีตกใจ“ฉันพูดตอนไหน ว่าอยากให้นายป้อน” พรีนเอ่ยพร้อมกับเบนสายตาของจากใบหน้าหล่อๆ ของเขา ล่ะไหนใครบอกว่า นายนี่หยิ่ง ไม่เลยไม่เลยส

ด้านพรีนที่ลิลลี่ว่ามาเช่นนั้น“แทคิณเนี่ยนะ สนใจกู” พรีนเอ่ยเสียงเบา อย่างไม่เชื่อหู“ก็เออ น่ะสิ มึงฟังกูนะพรีน ผู้ชายถ้าไม่สน ไม่รู้สึกอะไร ใครจะอยากจูบกับผู้หญิงที่ไม่ใช่แฟนตน แล้วพวกมึงสนิทกันเหรอ ก็ไม่นิ” ที่ยัยลี่พูดมามันก็หน้าคิดนะ แทคิณสนใจฉันงั้นเหรอ ไม่รู้สึก แต่ตอนนี้พออิลี่พูดมาเท่านั้นแหละ อร้าย ฉันอยากจะกรี๊ด กรี๊ดให้หนักผู้หล่อสนใจฉันมันก็ใจฟูอยู่นะ“ไง หน้าแดงแบบนี้ แสดงว่ามึงก็รู้สึกกับแทคิณแล้วใช่ไหมล่ะ” ลิลลี่ที่สังเกตุเห็นใบหน้าสวยของพรีนแดงซ่านขึ้นมาด้วยท่าทีเขินอาย เหอะยัยนี่มีอย่างที่ไหนไปเม้าท์ทูเม้าท์กับคนดังมาแล้วขิงใส่ฉัน บอกเลยเห็นแบบนี้ยัยพรีนนางร้ายมากค่ะ ร้ายสุดก็เล่นนักร้องดังขิงใส่เพื่อนไปเลยสิ หมั่นไส้นางชิบหาย“ลี่...เปล่านะ กูยังไม่ได้คิดอะไรกับเขา” พรีนเอ่ยไม่เต็มเสียง“เหอะ กูเชื่อ เชื่อตายล่ะ” หน้าตายิ้มแย้มอิ่มเอมใจฟูแบบนี้ใครจะเชื่อมันล่ะคะ ลิลลี่ไม่เชื่ออิพรีนแล้วหนึ่ง แค้นมากจูบกันแล้วมาขิงใส่เรา คอยดูเถอะเจอผู้ลี่ไป แทคิณก็แทคิณเหอะ ได้ชิดซ้ายแน่ผู้ของฉันแน่นอน“กูพูดจริงนะลี่” ถึงจะใจสั่นเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้แทคิณก็เถอะ ถึงเขาจะหล่อเบ