All Chapters of เสี่ยงรักร้ายนายไม่สนิท: Chapter 21 - Chapter 30

“หนุ่มคนไหน ไม่มีอ่ะ อยากมีนะ หาให้บ้างดิ” ฉันบอกยัยกิ๊บไป“เด็กปีหนึ่งคงไม่เหมาะกับแกว่ะพรีน” ยัยกิ๊บหันมาว่าให้กับฉัน“แกให้ยัยกิ๊บหาให้ แล้วคนที่แกจุบุด้วยนี่คือไร ไม่สนใจคนดังคนนั้นแล้วเหรอ” ลิลลี่ที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับเล่นฉันทันที“คนดัง เลยเหรอ ใครอะลี่ พวกฉันรู้จักป่ะ” โปรเกลที่ลิลลี่ว่ามาเช่นนั้นถึงกับหันถาม ไม่เว้นแม้กระทั่งยัยนานิล แต่ขณะที่ลิลลี่จะเอ่ยอะไรมานั้น“เออ ใช่ ฉันคิดออกแล้ว เหมือนเคยเห็นที่คอนโดโรม แบบนี้เลย” เสียงนานิลเอ่ยมา“ยัยนิลเรื่องหมวกเขาจบกันแล้วย่ะ แกนี่จริงๆ เลย” ยัยโปรเกลหันมาว่าให้กับยัยนานิล“ห้าคนด้านหลัง เงียบๆ กันหน่อยครับ จะเอาไหม แนวข้อสอบน่ะ” ยัยโปรเกลที่ว่ายัยนิลเมื่อครู่ กลุ่มพวกฉันที่นั่งสุมหัวกันห้าคนถึงกับโดนมองแรง อาจารย์เบรกอย่างไว“แยกค่ะ เพื่อน ตั้งหน้าตั้งหนาจดแนวค่ะ” เสียงยัยลิลลี่บอกพวกฉัน จากนั้นพวกฉันก็นั่งเลคเชอร์ลงกระดาษของใครของมันฉันที่ทั้งจดและอัดเสียงอาจารย์เอาไว้ เพราะกลัวพลาดช่วงเวลาสำคัญ2 ชั่วโมงต่อมาด้านพรีนหลังจากที่เลิกคลาสเรียนกันแล้วนั้น ขณะที่พวกฉันกำลังเดินลงจากตึกขณะนั้น“ยัยนิล แกกลับพร้อมพวกฉันไหม” เสียงยัยก

3 ชั่วโมงต่อมา @คอนโดแทคิณ ด้านแทคิณหลังจากที่กลับมาจากมหาลัยผมก็หลับ ร่างสูงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีในเวลาสองทุ่มกว่าๆ ช่วงนี้เป็นช่วงพักของศิลปินผมไม่รับงานอีเว้นท์ช่วงนี้ผมเลยมีเวลาส่วนตัวค่อนข้างเยอะ“บ๊อก บ๊อก” พอเห็นเขาตื่นขึ้นมา เจ้าบูบู่สุนัขตัวโปรดของเขาก็วิ่งเข้ามา เจ้าบูบู่เป็นสุนัขที่เขาเลี้ยงมาตั้งแต่ 10 ขวบเรียกได้ว่าผมและบูบู่เราเติบโตมาด้วยกัน เป็นสมาชิกในครอบครัวที่ผมรักมากๆ“ไง เอ็ง ร้องแบบนี้คือหิวแล้วใช่ไหม” เขาเอ่ยกับมัน!! บ๊อก บ๊อก!! และเจ้าสี่ขาก็พยักหน้าหนึ่งที เมื่อเห็นท่าทีเจ้าบูบู่แสนรู้ ร่างสูงก็เดินออกจากห้องนอนและไปหยิบอาหารมาเทให้กับมัน“ฉันไม่อยู่หลายวัน พี่ก้าวไม่ให้นายกินอะไรเลยใช่ไหม” เสียงเข้มถามสมาชิกในห้อง!! บ๊อก บ๊อก !! และสั่นหางอ้อนใส่เจ้านาย“อ่า ไอ้นี้มันน่าเตะนัก” นี่คิดจะขอกินเพิ่มน่ะสิ เขารู้ทันมันหรอกนะ เพราะช่วงเช้าก่อนที่จะออกไปมหาลัย ผมสั่งพี่เก้าผู้จัดการส่วนตัวผมให้อาหารเจ้าบู่ไปแล้ว แต่นั้นเจ้าบู่ก็ร้องจะขอกินอีก“นายกินจุแบบนี้ จะอุ้มไม่ไหวแล้ว” แทคิณบ่นกับสุนัขตัวโปรด พร้อมกับอุ้มเจ้าบูบู่ขึ้นมาฟัดไปหนึ่งที แต่จู่ๆ ภายในหัวกับ

“ปะ...เปล่านะ ฉันไม่ได้คิดอะไรกับนาย คิดว่าเข้าห้องคนดังอย่างนายมันคงไม่เหมาะ” เธอตอบไม่เต็มเสียง“และตอนนี้ไม่ได้อยู่ในห้องฉันงั้นเหรอ” ร่างสูงขมวดคิ้วถาม“แต่ไม่ใช่ห้องนอนไง แบบนั้นมันจะดูไม่เหมาะ” พรีนเอ่ยพร้อมกับเบื้องหน้าหลบสายตาคมเข้มของคนตรงหน้าที่เอาแต่จ้องเธอ แทคิณเป็นผู้ชายที่คาดเดาอารมณ์ได้ยากมาก และตอนนี้ฉันเดาใจเขาไม่ถูก“จะเอาหมวกกันน็อคไม่ใช่เหรอ ฉันไม่ใช่คนใช้ของเธอ ไปหยิบเอง” เสียงเข้มเอ่ยมาเช่นนั้น เมื่อแทคิณไม่ยอมหยิบให้เธอจึงต้องเดินเข้าห้องเขาและไปหยิบมันเอง แต่ในขณะที่เดินเข้ามาในห้องของเขานั้น ให้ตายเถอะ เขาเป็นไอดอลดัง แล้วทำไมเขาถึงยอมให้ฉันเข้าห้องของเขาได้ง่ายขนาดนี้ ร่างบางกวาดสายตาไปโดยรอบก็สะดุดเข้ากับหมวกกันน็อคสีน้ำเงินที่วางอยู่ข้างตู้เสื้อผ้า มือเรียวหยิบขึ้นมาสำรวจซ้ายขวาแต่นั่นหมวกกันน็อคของเขา ทุกอย่างยังดูปกติ และไหนเขาบอกมันพัง“แทคิณ...” เธอเอ่ยเสียงแข็งอย่างไม่พอใจ“นี่อย่าบอกนะ ว่านายโกหกฉัน”“ก่อนหน้านี้น็อตมันหลุด พังจริง แต่ฉันซ่อมแล้ว” คนเจ้าเล่ห์แผนสูงเอ่ยหน้าตาย“ซ่อมได้ แล้วทำไมนายไม่ยอมบอกฉันล่ะ แบบนี้มันแกล้งกันชัดๆ ” พรีนเอ่ยด้วยสีหน

ด้านแทคิณเมื่อพรีนเอ่ยมาเช่นนั้น ใบหน้าอันหล่อเหลาถึงกับยกยิ้มขึ้นมาด้วยท่าทีพอใจ“ไอ้บูบู่มันอยู่กับใครไม่ได้นอกจากฉัน และผู้จัดการฉัน ส่วนเธอมันคงอยากให้เธอเป็นแม่มัน ดูสิซุกใหญ่เลย ไอ้บู่เองเหลือไว้ให้พ่อเองซุกบ้างดิวะ ไอ้หมาทะเล้น” เขาเอ่ยหน้าตาย ให้ตายเถอะเขาพูดอะไรออกมาบ้าไปหรือเปล่า แทคิณที่เอ่ยมาเช่นนั้น ใบหน้าสวยถึงกับแดงซ่านขึ้นมาด้วยท่าทีเขินอาย ไม่อยากจะอยู่คอนโดเขาแล้วล่ะ และดูสิ รู้ว่าหล่อมาก แต่ก็ไม่ควรอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าส่วนบนกับฉัน เขาไม่มีท่าทีอายเลยสักนิด กับเป็นฉันเสียเองที่ไม่กล้ามองเต็มตา หึ...! ชอบโชว์นักหรือไง ผ้าหลุดมาเขาจะทำยังไงเถอะ!! พรึบ !! พูดไม่ทันขาดคำในจังหวะที่แทคิญยื่นมือหวังจะจับเจ้าบูบู่นั้น ผ้าขนหนูที่พันรอบเอวร่างสูงนั้นกับหลุดออกมาต่อหน้าต่อตาของเธอ“เฮ้ย...”“กรี๊ด...อุ๊ปส์” พรีนที่เห็นท่อนเอ็นขนาดใหญ่ที่พองขึ้นต่อหน้าต่อตาของเธอ ร่างบางถึงกับกรี๊ดออกมาเสียงหลง มือเรียวยกขึ้นมาปิดตาทั้งสองข้าง“ยี๋ คนบ้า คนลามก ทำไมนายไม่ไปใส่เสื้อผ้าให้มันดีๆ จะมาถอดผ้าโชว์ฉันทำไม” คนตัวเล็กต่อว่าเขา ขณะที่เธอยังหันหลัง ไม่อยากจะเห็นและไม่อยากจะมองหรอกนะ ถึ

ด้านพรีนที่ถูกคนตัวโตจู่โจมเข้าอย่างรวดเร็ว ทั้งริมฝีปากอวบอิ่มที่แทคิณแทะ และไหนมืออุ่นๆ ที่รุกเข้าใต้ชายเสื้อยืดของฉันอีก ให้ตายเถอะฉันแค่มาเอาหมวกกันน็อคไปซ่อมไม่ได้ตั้งใจให้เขาทำเรื่องแบบนี้กับฉัน ถึงจะชอบและติดใจรสจูบอันนุ่มละมุนปาก ของแทคิณที่ตวัดเข้าโพรงปากของฉันมากก็เถอะ แต่ฉันกับเขาเราไม่ได้เป็นอะไรกัน แค่คนเคยจูบกันเท่านั้น นี้เขาเข้าใจอะไรผิดเปล่า ฉันไม่ได้ยั่วเขานะ ใครกันที่ถอดผ้ายั่วไม่ใช่เขาหรอกหรือตะขอบราชั้นในถูกปลดออกด้วยน้ำมือของคนด้านบนที่คร่อมร่างฉันเอาไว้นั้น มือหนาสะกิดและบีบขย้ำเข้าที่เนินเนื้อนุ่ม ทำเอาคนใต้ร่างถึงกับสะท้าน“ฮือ” พรีนที่ทนแทคิณจู่โจมด้วยริมฝีปากและมือหนาของเขาไม่ไหว ร่างบางถึงกับหลุดเสียงออกมาอย่างห้ามปากไม่ได้ ฉันรู้ว่าสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้มันเป็นเรื่องน่าอาย แต่มันก็ห้ามอารมณ์และความรู้สึก และสิ่งที่แทคิณกำลังมอบให้มานั้น จูบ เป็นจูบที่ดีและฉันเองหลงระเริงไปกับลิ้นสากหนาที่เกี่ยวลิ้นของฉันด้านไอดอลหนุ่มอย่างแทคิณ ปากอวบอิ่มที่จูบตอบ ไม่ใช่เพียงแค่เธอแต่เขาเองก็กลั้นความรู้สึกที่มันอยากมากนี้ไว้ไม่ไหว จูบที่หนักหน่วงที่ทั้งเธอและผมเรามอบให้กัน