Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

เหตุผลเดียวคือรัก รู้ว่ามันยังไม่มากพอที่จะเหนี่ยวรั้งใจใครไว้ได้ ชีวิตจริงในโลกความเป็นจริงมันมีองค์ประกอบอีกมากมายเหลือเกินในการขับเคลื่อนความรักของคนสองคนให้พากันเดินไปด้วยกันได้ไกล แต่ทิศเหนือไม่ใช่คน เขาเป็นผี แล้วแบบนี้มันจะไปด้วยกันได้ยังไง"หยีไม่เคยบอกว่ารักพี่เลยนะ ..หยีมั่นใจ"คำพูดที่ออกมาจากปากหญิงสาวทำเอาวิญญาณหนุ่มตัวชาเพราะไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะได้ยินอะไรแบบนี้ออกจากปากของผู้หญิงที่เขารัก รักมาตลอด รักมามากกว่าร้อยปีแล้ว เขารักเธอทุกลมหายใจ"ยะ ยาหยี.. ทำไมหนูพูดแบบนี้""หยีกำลังพูดความจริงให้พี่ฟัง พี่เหนือหยีทนอยู่แบบนี้ต่อไปอีกไม่ได้แล้วพี่เข้าใจไหม หยี.." ยาหยีพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะหยุดชะงักคำพูดแล้วถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เธอหันตัวกลับไปมองสบตาสีแดงก่ำของเขาที่กำลังปล่อยหยาดน้ำสีใสให้รินไหลอย่างไม่คิดอาย"หยีเป็นคน หยีมีภาระหน้าที่ที่ต้องทำต้องรับผิดชอบอีกเพียบ หยียังมีอนาคต.. ทุกอย่างที่หยีเป็นมันไม่สามารถทำให้หยีต้องมีติดแหง็กอยู่กับพี่ที่นี่ได้""แล้วที่ผ่านมาล่ะกีรติ เรื่องของเรา เรื่องของพี่..""ที่ผ่านมาหยีแค่หนีปัญหาที่บ้านมาพักผ่อน เราก็แค่สนุกกันเฉยๆพี่ช่วย

"แล้วมึงคิดว่าไง" พายัพเอียงคอมองหน้าทิศเหนือแล้วถามกลับอย่างยียวนด้วยเพราะมั่นใจว่าทิศเหนือจะออกมาทำร้ายตนตอนนี้ไม่ได้ อย่าว่าแต่เห็นทิศเหนือมาตลอดเลย เขาจำยันอดีตชาติได้ด้วยซ้ำไป จำได้ทุกความรู้สึกว่าทั้งคู่เคยแก่งแย่งชิงดีกัน เกลียดกันขนาดไหน จำได้ว่าทิศเหนือเคยแย่งอะไรของเขาไปบ้าง พายัพจำทุกอย่างได้ตั้งแต่เริ่มโตเป็นหนุ่มแล้ว"มึงจะคอยจองเวรจองกรรมกูไปถึงไหนวะ!" ทิศเหนือเดือดดาลเมื่อครั้งอดีตเขาและใต้หล้าเกิดมาเพื่อคอยแย่งชิงทุกอย่างของกันและกันไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยเช่นของเล่น ของกิน จนมาถึงเรื่องการศึกษา หน้าที่การงาน หรือแม้แต่เรื่องของหัวใจ ต่างคอยแก่งแย่งแข่งขันกันเสมอมา"ก็จนกว่ากูจะพอใจนั่นแหละ แต่คงนานหน่อยว่ะ" ตอนวัยรุ่นที่ความทรงจำในอดีตชาติเริ่มไหลวนกลับเข้ามาในหัวเขาไม่เข้าใจ คุยกับใครบอกเล่าใครก็มีแต่จะหาว่าเขาเป็นบ้า พ่อแม่ต้องพาไปพบจิตแพทย์เพื่อช่วยรักษาเป็นปีๆก็ไม่หาย จนครั้งหนึ่งพายัพได้มีโอกาสมาไทย ตอนนั้นบังเอิญไปเจอบันทึกเก่าๆเล่มหนึ่งของคุณทวดที่ชื่อใต้หล้าจจากกล่องไม้ที่มีคนเก่าคนแก่ของตระกูลมอบให้และเมื่อได้อ่านทุกอย่างจนหมดสิ้นถึงได้รู้ว่าภาพต่างๆที่เ

"คุณมั่นใจเหรอคะว่าหยีเป็นคนที่ใช่ของคุณจริงๆ ไม่ใช่แค่เห่อของใหม่หรอกนะคะ" คนอย่างพายัพทั้งหล่อทั้งรวยโปรไฟล์ดีงามขนาดนี้ มีผู้หญิงอีกเพียบให้เขาเลือก ถึงเธอจะไม่ได้น้อยหน้าใครแต่ก็ไม่มีอะไรการันตีได้ คนเราเวลามันเบื่อกันมันก็ทิ้งกันได้ง่ายๆทั้งนั้นแหละ"มั่นใจสิ มั่นใจมาตั้งนานแล้วด้วย รู้ไหม..ว่ารอมาตั้งนานกว่าจะได้เจอกัน" พายัพย้ำชัดว่าเขาไม่ได้ทำไปเพราะหลงของใหม่ กีรติเป็นดั่งของเก่าแก่ล้ำค่ามีราคาควรค่าแก่การได้มาครอบครองแล้ววางไว้บนหิ้งให้คนอื่นคอยอิจฉา แล้วใครมันจะบ้าเบื่อกันได้ง่ายๆ"อืม.. งั้นก็ได้ค่ะ หยีตกลง แต่ขอเป็นหมั้นไว้ก่อนได้ไหม"ยาหยีที่เองก็ไม่มีท่าทีรังเกียดเขาแต่เธอขอให้หมั้นไว้ก่อนเพราะต้องบอกเรื่องแต่งงานกับที่บ้านด้วย เธอเองก็มีหน้ามีตาจะมาแต่งงานสายฟ้าแลบโดยไม่บอกใครแบบนี้ได้อย่างไรพายัพเหมือนจะไม่ค่อยพอใจคำตอบเธอในคราแรกเพราะอยากรวบรัดมัดมือชกเธอให้เป็นของเขาในทันทีก็ต้องพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย รอยยิ้มหล่อเหลาเผยให้เห็นเมื่อยาหยีให้เหตุผลว่าที่ยังไม่อยากแต่งทันทีเพราะอะไรหลายวันมานี้ยาหยีทำให้เขาเป็นผู้ชายที่มีความสุขมาก การได้เธอมาอยู่เคียงข้างกันทุกวัน ไ

นอกจากหน้าตาของพายัพแล้วทิศเหนือจะเหมือนกันมา ไอ้นั่นก็ยังเหมือนกันขนาดเท่ากันอีกต่างหาก จะต่างกันตรงพายัพไม่ฝังมุกและโกนขนไม่ให้รกดูสะอาดสะอ้าน สงสัยคงจะให้บ่อย ส่วนของทิศเหนือกลับดูดุดัน กร้าวใจ"ยาหยีขา ผมไม่ไหวแล้ว อาส์ อมให้พี่หน่อยได้ไหมครับ" พายัพครวญครางอย่างกระสัน ยิ่งยาหยีถอดเนคไทเขาออกแล้วเอามาใช้มัดมือเขาแล้วพายัพยิ่งชอบใจ จนเผลอลืมไปว่ามีภัยกำลังจะเข้ามาเยือน"ใจเย็นสิคะ อา~"ยาหยีกัดปากครางเสียวพลางเอาดุ้นใหญ่ถูไถตรงหว่างขาด้วยท่าทียั่วยวนชายหนุ่ม พายัพทั้งรู้สึกดีทั้งกระสันส่าน เขาดิ้นพล่านอยากลุกมาจับเธอกดเตียงแล้วทำตามจให้รู้แล้วรู้รอดแต่หารู้ไม่ว่าที่ท่างพวกนั้นของหญิงสาวคือเธอกำลังตั้งใจให้เลือดประจำเดือนหลั่งออกมาชโลมแก่นกายชาย และเมื่อพายัพสัมผัสได้ถึงความเปียกชิ้นกลางกายบวกกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเขาถึงเพิ่งได้สติ"เฮ้ย! ยาหยีคุณจะทำอะไร" ชายหนุ่มกระเด้งกระดอนตัวเพื่อจะให้หญิงสาวลุกขึ้นให้พ้นตัวแต่หาได้ผลไม่เพราะยาหยีนั่งกดทับเขาไว้แน่นมาก ไหนจะโดนจับมัดแขนทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน ปลายเชือกอีกด้านผูกเข้ากับหัวเตียงตั้งแต่ตอนไหนพายัพก็ไม่อาจรู้ได้ เพราะมัวแต่เคลิบเ

เลือดสีเข้มที่พากันไหลออกจากร่างจนเจิ่งนองไปทั่วทั้งเตียงและชโลมไปทั่วกายชาย มีบางส่วนไหลลงสู่พื้นห้องตอนนี้มันกลับแห้งเหือดลงไปเพราะโดนเจ้ากุหลาบพวกนั้นกลืนกินราวกับเป็นอาหารรสเลิศร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งหลุดพ้นจากพันธนาการและความทนทุกทรมานตอนนี้กำลังพยุงตัวขึ้นมานั่ง"เป็นไงบ้างคะ ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นไหม" ยาหยียกยิ้มมุมปากแล้วถามชายหนุ่ม พลางมองแผลทั่วร่างที่เริ่มทยอยจางหาย เนื้อเยื่อและผิวหนังที่เคยขาดเป็นแผลเหวะหวะก็พากันผสานเข้าด้วยกันจนไม่เห็นว่าก่อนหน้ามันอยู่ในสภาพน่าเวทนาขนาดไหนเขามองเธอนิ่งนานก่อนจะชันตัวแล้วลุกขึ้นไปยืนต่อหน้ายาหยีแต่ก็ยังไม่มีปริปากพูดอะไร สายตาที่มองมามันช่างอ่านยาก ทว่าจากสีนิลที่เคยเป็นตอนนี้มันเริ่มเปล่งนัยน์ตาให้เห็นเป็นสีแดง นั่นทำให้ยาหยีรู้ว่าทุกอย่างที่เธอทำลงไปไม่เสียแรงเปล่าได้ผล!ร่างสาวพุ่งเข้าไปกอดเขาเอาไว้อย่างแนบแน่น ทั้งคิดถึงเขามากหลายวันที่ผ่านมาและทั้งดีใจ"พี่เหนือ หยีขอโทษ" เธอเอ่ยคำแรกที่อยากจะบอก แต่เขาก็ยังคงจ้องเธอนิ่งอยู่อย่างนั้นจนยาหยีชักหวั่นในใจ ไม่ใช่ว่าพิธีสลับวิญญาณที่เธอเพิ่งทำไปเมื่อครู่มันผิดพลาดจนทิศเหนือวิญญาณเข้าร่างนี้ม