All Chapters of เคหาสน์ผีหื่น: Chapter 41 - Chapter 50

"ช่วย อ๊ะ ช่วยทำอะไรสักอย่างได้ไหม" นิ่งแบบนี้เธอจะลงแดงตายมือเรียวลูบแผงอกกำยำ ส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มกัดปากร้องซี้ดตั้งใจยั่วยวนเขา แล้วร่อนสะโพกเข้าหาอย่างท้าทาย"ให้ช่วยยังไงดีครับ หืม""ยังไงก็ได้" จะกระแทก จะรัวเอวหรืออยากจะทำอะไรก็เรือนร่างเธอก็ตามใจเถอะ เวลานี้ยกให้!"อย่างนี้เหรอ" ยั่วนักใช่ไหม ได้! เดี๋ยวพี่จัดให้!ปึก!"อ๊า..!" เสียงหวานหลุดร้องอีกครั้งเมื่อเขาสาดสะโพกใส่จนแก่นกายใหญ่เข้าไปจนสุดลำในคราเดียว เห็นคนใต้ร่างหอบหายใจตาเหลือกลานทิศเหนือก็ยกยิ้มร้ายก่อนจะโน้มหน้าลงไปประกบจูบริมฝีปากอิ่มให้กลืนเสียงครางครืนลงลำคอไปแล้วซอยเอวถี่ยิบตามแรงอารมณ์กระสันซ่านอย่างเอาแต่ใจว่าจะอ่อนโยนให้แล้วนะ แต่ในเมื่อเธอเว้าวอนเองก็ช่วยไม่ได้"ถ้าเจ็บก็กัดพี่" ทิศเหนือเอ่ยเสียงนุ่ม เมื่อเห็นยาหยีเอาแต่กัดปากสีเชอรี่จนเลือดซิบเขากอดร่างเพรียวเอาไว้แนบแน่นก่อนจะกระแทกเอวสอบใส่เธออย่างต่อเนื่องจนเกิดเสียงลามกจากเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นไปทั่วห้อง ข่งกับเสียงครางหวานอื้ออึงเป็นระยะยาหยีกอดเขากลับแน่นมากเช่นเดียวกัน นิ้วเรียวจิกปลายเล็บลงบนแผ่นหลังกำยำเพื่อระบายความเสียวซ่านที่เขามอบให้ ร่างเพ

"อืมม~" เสียงหวานแหบพร่าถูกเปล่งออกมาจากลำคอแห้งผากหลังจากพยายามบิดกายที่แสนเมื่อยขบแทบขยับไม่ได้อย่างยากลำบาก เปลือกตาสวยค่อยๆเปิดขึ้นรับแสงเรืองรองสีทองที่สาดส่องผ่านผ้าม่านตรงระเบียงห้อง บ่งบอกว่าเป็นเช้าวันใหม่เมื่อรับรู้ถึงสัมผัสบนหน้าแก้มขาวนวลจากนิ้วเรียวและสัมผัสนุ่มละมุลบนหน้าฝากขาวจากริมฝีปากหนาของคนที่เธอก็รู้ว่าใคร ยาหยีต้องลอบถอนหายใจ เธอจำเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้"ตื่นแล้วเหรอครับ นอนต่ออีกสักหน่อยไหม" ทิศเหนือถามด้วยน้ำเสียงที่แสนอบอุ่นเจือไปด้วยความห่วงใยเขานอนตะแคงชันศอกใช้ฝ่ามือใหญ่รองหัวทุยอยู่ตรงหน้าเธอ ยกข้อนิ้วเรียวยาวขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกใบหน้าสวยขึ้นทัดหูแล้วไล้หน้าแก้มนวลอย่างเบามือต่างจากการกระทำก่อนหน้าที่ทั้งดุดันทั้งหยาบโลน เขามองมาอย่างแสนรักแสนหลงไหล เป็นสายตาที่มีผลต่ออัตราการเต้นของหัวใจยาหยีมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเลยไม่ว่าจะกับใครส่วนยาหยีเองก็มองเขากลับแล้วได้แต่คิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนถามตัวเองในใจว่านี่เธอเพิ่งเสียครั้งแรกไปให้ผีจริงๆหรือเนี่ย ให้ตาย! ยาหยีจำทุกอย่างได้ดี จำได้ทุกสัมผัสหวามระหว่างเธอกับเขาและรู้สึกดีกับมันม

"แล้วนายจะกินอะไร" เธอซื้อมาแค่ชุดเดียว ยาหยีพูดไปก็เคี้ยวไป เสียพลังงานไปเยอะเลยยอมให้เขาป้อนส่วนเธอแต่รอทานอย่างว่าง่าย"ฮือ.. พี่เหนือ" ทิศเหนือพรูลมหายใจ ก่อนจะพูดเสียงดุพลางยื่นมือไปบีบสะโพกขาวอวบแรงๆเป็นการเตือนว่าเธอควรเรียกเขาว่าอย่างไร ตอนอยู่บนเตียงครางเรียกพี่เหนือได้ตั้งหลายชั่วโมง พอเสร็จสมแล้วจะกลับมาเรียกนาย มันไม่ได้!"เฮ้อ! ค่ะ พี่ เหนือ" ยาหยีพูดย้ำเสียงดังฟังชัดพร้อมกับถอนหายใจ หมั่นไส้ผีขี้หื่นที่อยากจะเป็นใหญ่ ว่าจะไม่เรียกพี่แล้วแต่เมื่อนึกถึงความจุกตอนโดนเขาจับกระแทกยาหยีถึงได้อ่อนใจยอมเรียกพี่ก็ได้ ไอ้ผีบ้าอำนาจ!"สรุปไม่หิวแล้ว?""พี่ไม่เป็นไรครับ" หิวข้าวเขาทนได้ แต่หิวเมียคงทนไม่ไหว"ได้ไง""เป็นผี ไม่ต้องทานอะไรก็อยู่ได้" "ไม่ได้" ยาหยีว่าจบก็แย่งมีดและซ่อมจากมือทิศเหนือ จิ้มชิ้นเนื้อป้อนให้เขาบ้าง แต่ทิศเหนือส่ายหน้าไม่อ้าปากรับ "ทานด้วยกัน เร็วๆอ้าปาก" "เดี๋ยวหนูไม่อิ่มนะ"นั่น! จากเรียกยาหยี มีเรียกน้อง ตอนนี้เรียกหนูก็มา ไอ้ผีแก่บ้า! ใจสั่นไปหมดแล้วโว้ย.. "อ้า!" ทำเสียงดุกลบเกลื่อนไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอกำลังเขิน เดี๋ยวจะไ

"ส่งมาครับ เดี๋ยวพี่เอาไปซักให้""พี่เหนือ หลบ" เธอสั่งเมื่อร่างสูงเอาตัวเองมาบังประตูห้องเอาไว้ แล้วพยายามจะยื้อแย่งตะกร้าเสื้อผ้าไปแต่เธอไม่ยอมปล่อยให้ เขาจะมาซักกางเกงในให้เธอก็ดูจะเกินไปหน่อย ถือตัวบ้างก็ได้"แล้วจะซักที่ไหน""ตู้หยอดเหรียญ"แอบเห็นว่าชั้นล่างตรงส่วนกลางมีอยู่หลายตู้ ตอนลงไปรับอาหารจากที่สั่งเดลิเวอรี่ให้มาส่งได้เดินเฉียดไปบริเวณนั้นอยู่หลายครั้งเลยจำได้"ทำไมไม่ซักในห้องน้ำ" ถามพลางทำท่ายื้อตะกร้าผ้าเอาไว้เป็นตัวประกันไว้ก่อน"หยีซักมือไม่ไหวหรอกนะ" เคยทำเองเสียที่ไหน แล้วถ้าหากไม่ได้อบเมื่อไหร่จะแห้ง ผ้าเต็มตะกร้าจนไม่มีชุดจะใส่แล้ว ปกติเคยสนใจอะไรเสียที่ไหนกันเล่า มีหน้าที่แค่ใส่เพราะมีแม่บ้านคอยจัดการทุกอย่างให้ "พี่บอกจะซักให้ หยีไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละ""เหนือ! หยีทนไม่ไหวแล้วนะ จะเอายังไงฮะ!"สรรพที่ไม่มีคำว่าพี่นำหน้าทำเอาทิศเหนือจ้องตาเธอเขม็ง แต่เพียงไม่กี่วินาทีก็ต้องตัวเกร็งเมื่อเห็นว่าหญิงสาวมองเขากลับมาด้วยแววตาคมดุดันมาดมั่นยาหยีเป็นคนมั่นใจในตัวเองเด็ดเดี่ยวแค่ไหนเขารู้ดีและที่เธอยอมอ่อนให้เขาขนาดนี้มันเกินลิมิตของเธอไปไกลมากแล้ว เขาไม่ค

หญิงสาวตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มทำเพียงแค่ยืนกดๆจิ้มๆไอ้เครื่องบ้านี่สองสามทีเหรียญสิบพวกนั้นก็พากันหล่นออกมาแล้ว ยาหยีเลิกคิ้วมองอย่างพิจารณา พลางคิดไปว่า.. 'แค่นี้อ่ะนะ!?'แล้วเมื่อก็ที่เธอทั้งทุบทั้งตีทั้งแตะจนอะไหล่มันแทบจะสละร่างหลุดออกเป็นชิ้นๆล่ะ คืออะไร!?นี่สินะที่เขาว่ากันว่า ถึงคนเราจะเก่งหรือฉลาดขนาดไหน ก็ไม่ได้หมายความว่าจะฉลาดทุกเรื่องเสียเมื่อไหร่ แค่เครื่องซักผ้าหยอดเหรียญโง่ๆก็ยังสามารถทำให้คนอย่างกีรติผู้บริหารโรงแรมชื่อดังอันดับต้นๆของเกาะภูเก็ตโชว์ความควายออกมาเสียได้เฮ้อ.. คิดแล้วอนาจใจ อายเด็กมันด้วยเนี่ย!"ขอบใจมากนะว่าน" ยาหยีเอ่ยคำขอบคุณด้วยน้ำเสียงหวานกับเด็กสาวที่เพิ่งจะบอกเธอว่าอีกหนึ่งชั่วโมงให้แวะมาดูผ้าได้ และไม่กี่วินาทีก็ได้รับรอยยิ้มสดใสจากเด็กว่านกลับมาตามเคย"ไม่เป็นไรจ้า"นั่นยิ่งทำให้ยาหยีอดเอ็นดูเด็กคนนี้ไม่ได้ ยิ่งวัยดันไปไล่เลี่ยกับใครบางคนแล้วยาหยียิ่งนึกสนใจในตัวเด็กสาวไปกันใหญ่สายตาสวยคมทองมองร่างบางที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนต์ขาสั้นลากอีแตะธรรมดาตามสไลต์เด็กสาวชาวบ้านไม่ได้หรูหราหากแต่กลับขับให้เจ้าตัวดูน่ารักสดใสสมวัย ทว่าก็ดันไปคล้ายสไตน