All Chapters of เคหาสน์ผีหื่น: Chapter 1 - Chapter 10

"ป๊านั่นแหละ ออกไป"นี่มันห้องส่วนตัวของเธอ คนอื่นไม่มีสิทธิมาขึ้นเสียงใส่จากนั้นร่างสวยเซ็กซี่จึงเดินนวยนาดกลับมายังเตียงกว้างที่มีหญิงสาวร่างเล็กนอนตกใจจนตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาโผล่แค่ลูกตาออกมาดูการปะทะคารมณ์ของสองพ่อลูกอยู่ตรงหน้า ยิ่งเห็นชายวัยกลางคนแล้วไม่แปลกใจเลยว่ายาหยีได้รูปร่างหน้าตาฟ้าประทานนี้มาจากใครนายหัวชาลีวัยห้าสิบห้าปีแล้วก็จริงอยู่ ทว่ารูปร่างสูงใหญ่กลับมีแต่มัดกล้ามจากการออกกำลังกาย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายมีไรหนวดเคราขึ้นมาให้เห็นประปราย หล่อในแบบที่ดารานายแบบรุ่นลูกยังต้องอายได้เลย เสียดายที่ดุไปหน่อยและดูเหมือนเขาจะไม่ชอบขี้หน้าเธอสักเท่าไหร่ ไม่เช่นนั้นน้ำหวานจะอ่อยพ่อด้วยอีกคนให้ดู!ยาหยีพาตัวเองเข้าไปสอดใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันแล้วกอดร่างนุ่มนิ่มของน้ำหวานเอาไว้ก่อนจูบกระหม่อมบางของหญิงสาวหน้าหวาน จากนั้นก็จับดูดปากโชว์ผู้เป็นพ่อต่อหน้าต่อตาหากยังฝืนยืนดูต่อได้ อีกนิดเธอจะจับน้ำหวานถ่างขาแล้วเลียกลีบโชว์ให้รู้แล้วรู้รอดไป ดูสิว่าจะยังหน้าทนยืนดูต่อได้อีกไหมตอนอยู่ข้างนอกพ่อจะบังคับและกะเกณฑ์ชีวิตเธอยังไงไม่เคยว่าแต่ถ้าลามมาถึงในห้องนอนซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวเพี

"ยาหยี! นี่แกพูดอะไร" เมษาที่รู้ตัวว่าโดนหลายสาวอ่านความคิดได้แหวใส่กำหมัดแน่นมาก"ทำไมเหรอคะ โดนรู้ทันแล้วตกใจ?""ยาหยี หยุดพูดกับแม่เขาแบบนี้" ชาลีที่ทนฟังไม่ไหวอยากจะห้ามศึกของทั้งสองคนเพื่อที่เขาจะได้คุยกับลูกสาวเพื่อปรับความเข้าใจ และทำข้อตกลงบางอย่างกันใหม่"แม่ใคร? ชีวิตนี้หยีมีแม่แค่คนเดียว!""จะตั้งแง่กันไปถึงไหนก็ไม่รู้ ผ่านมาเป็นสิบๆปีแล้วทำไมเราไม่เคยเข้าใจอะไรง่ายๆเลยนะยาหยี" เมษาเริ่มสารทยายพลางถอนหายใจเบื่อหน่าย ทว่าแววตาที่ส่งมายังยาหยีกลับร้ายกาจจนน่าหมั้นไส้ส่วนยาหยียิ่งโมโหไปกันใหญ่ เป็นแค่น้าก็รู้สึกเสนียดชีวิตจะตายอยู่แล้วริอยากจะมาเป็นแม่เธอเหรอ ฝันสูงเกินไปหน่อยไหม แล้วที่เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวโดยที่เธอไม่ได้อนุญาตซ้ำยังมีพูดจาปากดีแบบนี้อีก สงสัยคงไม่อยากอยู่กันแบบสงบสุขแล้วสิท่า"น้าเมก็หยุดแส่ก่อนดีไหม แล้วช่วยออกไปจากห้องหยีสักที!""ลูกหยี พูดกับผู้ใหญ่ให้มันดีๆหน่อย" ชาลีกดเสียงต่ำสั่งลูกสาวเพราะไม่อยากเห็นยาหยีก้าวร้าวไปกว่านี้แล้ว เมื่อก่อนตอนที่มีนาแม่ของยาหยียังอยู่ เธอเคยเป็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน ว่านอนสอนง่าย แสนดี และไม่เคยมีกิริยาแบบนี้"นั่นสิ ชอบ

สายตาคมหวานแพรวพราวมีแววอ้อนวอนก่อนร่างสูงจะลุกชันตัวเต็มความสูงแล้วเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของยาหยี นิ้วแกร่งยกขึ้นเกี่ยวปอยผมที่ร่วงลงมาปรกข้างแก้มนวลให้ไปเกี่ยวทัดใบหูขาวเอาไว้ สายตาคมลึกล้ำจดจ้องมองตั้งแต่ดวงหน้าสวยไล่ต่ำมายังลาดไหล่เรือนร่างนี้ เธอคนนี้ที่เขาได้แต่เฝ้ามองและอยากครอบครองมาตลอด ที่ผ่านมาทำได้เพียงแค่ยืนมองอยู่ไกลๆ ไม่คิดเลยว่าผ่านไปกว่าสิบปีสุดท้ายจะมีวันนี้ได้ วันที่เขาได้เข้าใกล้ยาหยีมากขนาดนี้ วันที่นายหัวชาลีเป็นคนอนุญาตเอง"มีอะไรจะคุย รีบว่ามา" ยาหยีไม่คิดจะปัดป้องแล้วเอาแต่ยืนจ้องมองชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้า นานนับนาทีที่ทั้งคู่ประสานสายตากันก่อนซารีฟจะพูดบางอย่างออกมา บางอย่างที่เขาว่าทำเอายาหยีเลือดขึ้นหน้าได้ภายในเสี้ยววินาที"รู้ตัวรึยัง ว่าหยีต้องหมั้นกับพี่ อ่อ.. ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่าแต่งงานกันถึงจะถูก" ซารีฟเอ่ยด้วยท่าทีสบายๆ ปากหนายกยิ้มแสดงออกถึงความพออกพอใจหากแต่ยาหยีกลับไม่ได้รู้สึกเช่นเดียวกันกับเขาเลยสักนิดเห็นแววตาวาวโรจน์เบิกกว้างของยาหยีซารีฟก็รับรู้ได้ทันทีว่าเธอคงยังไม่รู้ตัว ความจริงแล้วเขาเองก็เพิ่งรู้มาจากพ่อเหมือนกันว่านายหัวชาลีพ่อของยาหยี

ซารีฟจุกจนหน้าเขียวหน้าคล้ำ อารมณ์กระสันเมื่อวินาทีก่อนหน้าสลายหายไปทันทีที่โดนหยาหยีบีบพวงไข่จนเกือบแตก!เธอไม่ได้เล้าโลมลูบคลำให้เขามีอารมณ์แล้วแต่เธอบีบมัน บีบที่เหมือนกำลังจะฆ่าตัวประกัน พวงสวรรค์ทั้งสองข้างโดนเธอกอบกุมเอาไว้ แล้วค่อยๆออกแรงบีบหนักขึ้นเรื่อยๆตอนแรกก็เสียวดีอยู่หรอก แต่ตอนนี้เหมือนจะตาย"ทะ ทำบ้าอะไรของเธอวะ! อ๊ะ อึก!""ก็จะช่วยอยู่นี่ไง" ยาหยีพูดเสียงเย็นมือข้างหนึ่งของเธอยังกอบกุมแล้วออกแรงบีบรัดไอ้นั่นของเขาเอาไว้ ใบหน้าสวยยกยิ้มเล็กน้อยตรงมุมปาก สายตาสวยๆของเธอมันย่างเยือกเย็นมาก หากเธอออกแรงบีบอีกหน่อยคือเขาตาย"โอ้ย! ลูกหยีพี่จุก แม่ง!" เสียงทุ้มเข้มสบถด่า กรามแกร่งกัดแน่นเม็ดเหงื่อผุดซึมเต็มใบหน้า"ช่วยให้ไข่ตายอยู่นี่ไง เสือกเงี่ยนไม่ดูเวล่ำเวลา!"เมื่อก่อนเคยชอบพอกันก็จริงอยู่หรอก แต่นั่นมันนานมาแล้ว และตอนนี้เธอก็ไม่มีอารมณ์มาคิดอะไรเรื่องแบบนี้ด้วย ให้ตาย!หงุดหงิดมากที่ช่วงนี้ใครก็ใครก็เข้ามาก้าวก่ายชีวิตเธอให้วุ่น อายุจะยี่สิบเก้าปีในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า แต่ทำไมถึงรู้สึกว่ายังเป็นเด็กน้อยที่ไม่เคยได้รับอิสระเอาเสียเลยตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่ใช่สิ เธอไ

ส่วนเรื่องงานช่างหัวมัน ค่อยใช้เงินทำงาน ใช้ลูกน้องทำแทนเอาก็ได้ ที่สำคัญนายหัวชาลีไม่มีทางให้บริษัทมีปัญหาหรอก เดี๋ยวขาดทุนแล้วจะไม่มีตังค์ใช้เปน์ให้เมียเล็กเมียน้อย"เอาเงินนี่ไป" ธนบัตรแบงค์พันสองปึกใหญ่จากมือเรียวสวยถูกยื่นมาให้ชายฉกรรจ์คนหนึ่งซึ่งเป็นลูกน้องที่เขาไว้ใจ"คุณหนูครับ คิดดีแล้วใช่ไหม.." เสียงทุ้มเอ่ยถามลูกสาวเจ้านาย ตอนนี้นายหัวชาลีเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้นั่นก็ใช่ เดิมทีตนเคยเป็นบอดี้การ์ดให้ภรรยาเก่าของนายหัวชาลีซึ่งเป็นแม่ของยาหยีจึงเอ็นดูยาหยี การที่ต้องทำอะไรสักอย่างที่ยาหยีขอร้องจึงเลี่ยงไม่ได้ใจหนึ่งกลัวนายหัวชาลีกระทืบหากรู้เข้า แต่อีกความรู้สึกคือเห็นใจด้วยเห็นมาตลอดว่าการเป็นคุณหนูยาหยีมันน่าอึดอัดขนาดไหน เป็นคนในที่ค่อนข้างใกล้ชิดจึงรับรู้ทุกอย่างแค่พูดไม่ได้ฐานะหน้าตาดีมีการศึกษา มีหน้าที่การงาน มีคฤหาสน์หลังใหญ่แต่สุดท้ายยาหยีก็ไม่ได้มีใครที่รู้สึกสนิทด้วยและไว้ใจพอที่จะให้เป็นที่พึ่งทางใจ ถึงจะพอเข้าในเหตุผลของนายหัวชาลีอยู่บ้างว่าที่ทำเพราะอย่าไปเพราะรักเพราะห่วง แต่ยาหยีโตเกินพอแล้วที่จะเดินตามเส้นทางชีวิตของตัวเองฉะนั้นทันทีที่คุณหนูยาหยีเอ่ยปากขอว่