Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

มือหนาบดคลึงบีบขยำเต้าอวบผ่านเนื้อผ้าตัวบางจากชุดเดรสที่เธอยังสวมใส่ สายเดี่ยวถูกเขากระชากให้หลุดลงมาตามลาดไหล่ ในที่สุดทั้งชุดก็ลงไปกองตรงเอาคอดเผยเต้าอวบขาวสวยน่าฟัดที่เด้งกระดอนไปตามจังหวะเอวสอบกดกระแทกยอดถันสีหวานล่อตาล่อใจให้ทิศเหนือก้มงุดลงไปตะโบมดูดดุนแล้วจับเอวคอดเอาไว้แน่น ส่วนล่างกดกระแทกซอยเอวถี่ยิบรัวเร็วตามอารมณ์สวาท มีแรงเท่าไหร่เขาใส่ไม่ยั้งจนยาหยีร้องครางไม่เป็นภาษาเธอตัวชาวาบเอวลอยหวือ หายใจหอบเหนื่อยเหมือนคนใกล้ขาดใจหางตาสวยมีหยาดน้ำสีใสหลั่งไหล ไม่ใช่เพราะเจ็บปวดเสียใจหากแต่เป็นความสุขสม เธอสวนเอวรับเขาทุกครั้งที่มีโอกาสเพื่อเป็นการบ่งบอกว่าเธอไหว ใส่มาเถอะถึงเขาจะดุดันมากแค่ไหนแต่เธอพร้อมจะรับทั้งหมดนั้นไว้เองด้วยความเต็มใจ และนั่นยิ่งทำให้อารมณ์ดิบในกายชายลุกฮือเสียงทุ้มเข้มเยี่ยงสัตว์ป่ากับเสียงครางหวานของหญิงสาวดังขึ้นสอดประสานกับเสียงเพลงดังสนั่นอยู่ในห้องน้ำลับชั้นวีไอพี ส่วนนี้อยู่ไกลออกมามากหน่อยเลยไม่ค่อยมีใครเข้ามาใช้สองร่างกอดกันแน่น จูบดูดดื่มและมอบบทรักเร่าร้อนให้แก่กัน ไม่นานก็พากันและกันไปแตะขอบสวรรค์ ตัวยาหยีชาวาบสมองพร่าเบลอ ยิ่งตอนที่แตะจุดสูงส

รถยนต์คันหรูจอดนิ่งสนิทที่บริเวณหน้าหอพักกลิ่นผกาในจุดจอดรถเดิมก่อนที่เจ้าของรถจะเปิดประตูเดินลงไปเปิดประตูด้านหลังคนขับแล้วดึงรั้งร่างเล็กที่กำลังเมามากขึ้นมาใช้แขนเรียวเล็กที่แสนอ่อนระทวยพาดบ่าโดยมีหญิงสาวอีกคนช่วยประคองอีกข้างเอาไว้ไม่ให้สาวน้อยที่กำลังเมามายทิ้งร่างร่วงลงไปนอนกองบนพื้น"โว้ย! ตัวก็เล็กนิดเดียว ทำไมเมาแล้วหนักฉิบหายเลยวะ" ยาหยีแบกไปก็บ่นไปทั้งภาษากลางภาษาใต้ "แตกเลือดเข้าไปเหลยแหละกะโร้ว่าเองคออ่อนยังจิแตกเลือดเข้าไปเหลย! แม่ม! เด่าะเอ้ย หนั๊ก!""นั่นสิเจ๊ เมาแล้วเรื้อนด้วยเนี่ย เหนื่อย!" สาวผู้รอดชีวิตจากฤทธิ์ของแอลกอฮอร์อีกคนบ่นอุบพลางทั้งสองก็ช่วยพระคองร่างเล็กสุดเอาไว้ ในขณะที่เจ้าตัวก็บ่นไปโวยวายไปเหมือนจะทะเลาะหรือคุยกับใครอยู่สักคน หากแต่ยาหยีก็ไม่ได้สนใจคนเมานัก"ยืนดีๆหน่อยว่าน กุญแจห้องอยู่ไหน" เมื่อถึงหน้าห้องพักของสาวน้อยคออ่อนมากๆแต่กระดกเหล้าเยี่ยงน้ำเปล่า หยีเอ่ยถามพลางควานหากุญแจในกระเป๋าที่เจ้าของห้องส่งมาให้ โดยเลือกหมางเมินใส่ ไม่สนใจวิญญาณเอาแต่ใจที่เดินตามเธอมาต้อยๆ ทำหน้าราวกกับหมาหงอยกำลังสำนึกผิด"เร็วหน่อยเจ๊ ก้านปวดฉี่!""เออ! กูก็รีบอยู่เน

ตลอดเส้นทางพายัพและยาหยีคุยกันด้วยบทสนทนาพื้นฐานที่ดูไม่เป็นการละลาบละล้วงความเป็นส่วนตัวของอีกฝ่ายมากจนเกินไป และพูดกันถึงเรื่องลมฟ้าอากาศไปเรื่อยโดยมีพายัพเป็นคนเริ่มบทสนทนาเสียส่วนใหญ่ ส่วนยาหยีก็คอยตอบคำถามไปชายหนุ่มเป็นคนมีเสน่ห์พูดเก่งวางตัวดีในระดับที่คนขี้รำคาญอย่างยาหยีไม่ได้รู้สึกถึงการโดนคุกคามมากนัก กลับกันเธอรู้สึกว่าตนเองและเขาสามารถเข้ากันได้อย่างประหลาดเสียด้วยซ้ำหน้าตาของเขาอาจจะมีส่วนที่ทำให้เธอผ่อนคลายความเกร็งและระยะห่างระหว่างคนแปลกหน้าด้วยก็ได้เพราะพายัพดันมีใบหน้าคล้ายกับทิศเหนือมาก มากเสียจนอดคิดไม่ได้ว่าอาจเป็นฝาแฝดกันถ้าไม่ติดว่าทิศเหนือเป็นวิญญาณมาร้อยปีแล้ว ประเด็ดที่เป็นฝาแฝดเลยถูกตัดทิ้งไปหรือไม่พายัพก็อาจจะเป็นลูกหลานของทิศเหนือก็เป็นได้..จะแตกต่างกันก็ตรงบุคลิก การพูดจา นิสัยซึ่งเธอเองก็เพิ่งรู้จักพายัพเพียงผิวเผินเท่านั้น ทรงผมพายัพตัดอันเดอร์คัทเสยเปิดหน้าผากถูกจัดแต่งอย่างดีสไตน์ฝรั่งเสริมใบหน้าเขาให้หล่อมาก และอีกอย่างคือขี้แมงวันเม็ดเล็กที่ใต้เปลือกตาล่างเยื้องไปทางหางตา ทำให้ดูแตกต่างจากทิศเหนือจนสามารถแยกออกได้ยาหยีมองเสี้ยวหน้าหล่อ

คำพูดนั้นของหญิงสาวช่วยปลดล็อกความเกร็งของเขาทันใดผู้หญิงตรงหน้าเป็นคนสวยและมีเสน่ห์มาก บางครั้งเธอก็ดูน่ากลัว เข้าถึงยาก แต่บางทีเธอก็เหมือนเต็มใจอ้าแขนรับ เธอพูดแต่ละคำคล้ายกำลังหลอกด่าแล้วมาหักมุมราวกับว่าเต็มใจอะไรประมาณนั้นผู้หญิงอะไรเดาใจยากมาก ควบคุมก็ยาก และของยากๆนั่นคือสิ่งที่พายัพอยากได้ ทั้งยาก ทั้งแพง ทั้งดูร้อนแรงและเร้าใจทั้งคู่คุยกันถูกคอมาก พลางก็ทานอาหารกันไป เปลี่ยนจากเรื่องส่วนตัวเป็นมาคุยเรื่องธุรกิจ ด้วยความที่ทั้งคู่เป็นนักธุรกิจและเป็นระดับผู้บริหารเหมือนกัน มีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบต่องานเช่นเดียวกันนั่นยิ่งทำให้ต่างฝ่ายต่างไม่เกร็งมากมีเรื่องให้คุยกันอย่างถูกจริต คุยสนุกเข้ากันได้ไวและสนิทกันได้ภายในเวลาไม่เกินสามชั่วโมง ยาหยีถึงขั้นยอมเล่าเรื่องคู่หมั้นให้ฟังและเปิดรูปให้ดูว่าว่าที่คู่หมั้นของเธอหน้าตาเป็นอย่างไร"หล่อมากเลยนะครับ คู่หมั้นของคุณหยี แต่เสียดาย..""เสียดายอะไรเหรอคะ?""เสียดายที่เขาจะต้องหมั้นกับคุณไง""อ่าว คุณพีท!" ยาหยีเรียกชื่อเล่นที่เขาขอให้เทอเรียกแทนชื่อจริงเต็มยศ เขาให้เหตุผลว่าอยากเป็นกันเองเธอก็ยอมตามใจ"ฮ่าๆ ไม่ใช่แบบนั้นครับ ผมเ

ร่างเพรียวสวยหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาตัวใหญ่เพียงตัวเดียวที่ทิศเหนือชอบมาใช้มุมนี้เป็นที่อ่านหนังสือหรือคิดอะไรเพลินๆ นัยน์ตาสีนิลทอดมองไปยังโคนต้นกุหลาบสีดำที่เต็มไปด้วยเถาหนามแหลมคมพวกนั้นพลางคิดไปถึงเรื่องราวในฝันก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นๆออกมา.."เหงาไหม.."หยาดน้ำสีใสเอ่อคลอหน่วยจนใบหน้าสวยพยายามเงยหน้ากลั้นมันเอาไว้ คนที่เคยร้องไห้ทั้งชีวิตแบบแทบจะนับครั้งได้ คนที่ไม่ค่อยจะอ่อนโยนและแคร์ใครบัดนี้เธอกลับรู้สึกสงสารจับหัวใจจนเก็บน้ำตาไม่ให้ไหลแทบไม่อยู่แล้วตั้งแต่คืนนั้นมาทิศเหนือและยาหยีก็เริ่มห่างกันเรื่อยๆอย่างไม่ได้ตั้งใจ ถึงทั้งคู่จะยังพักอยู่ในห้องเดียวกัน นอนเตียงเดียวกันทว่ากลับไม่ได้กอดกันดังเก่า ยาหยีแสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากให้เขาเข้าใกล้เธอสักเท่าไหร่ ส่วนเขาก็ไม่กล้าที่จะรุกล้ำเธอมากจนเกินไปเหมือนก่อนหน้านักเพราะบาดแผลในใจบางอย่าง เคยทำอะไรร่วมกันก็ไม่มีอีกต่อไปหลายวันมานี้ยาหยีเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับจอสี่เหลี่ยม ออกไปข้างนอกก็บ่อยมากและยังไม่คิดจะชวนเขาด้วยเหมือนเก่าอีกแล้วแม้สักครั้ง จนในที่สุดวันนี้ทิศเหนือคิดว่าตัวเองคงทนเมินเฉยไม่ไหวเขาเห็นและรับรู้มาตลอดว่ายาหย