All Chapters of เคหาสน์ผีหื่น: Chapter 81 - Chapter 90

"แล้วทีนี้เราจะเอายังไงกันต่อดี" ทิศเหนือเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เดินลงมาถึงหน้าหอพักกลิ่นผกาหรือที่อดีตเคยเป็นคฤหาสน์อรุณรตี ที่ที่มันควรเป็นสมบัติของเขาโดยชอบธรรมหากไม่โดนใต้หล้าฆ่าตายเสียก่อนในตอนนั้นตอนนี้เขาได้กลับมาอยู่ในร่างมนุษย์ซึ่งมีกายเนื้ออีกครั้งหลังจากผ่านไปร้อยปีแล้ว แม้ยังรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินสักเท่าไหร่ ทิศเหนือมองเห็นผู้คนในหอพักเดินผ่านไปมาแล้วหันมามอง เขากำลังมีตัวตนเยี่ยงคนปกติอีกครั้ง ทว่าที่พิเศษกว่าใครคือเขาสามารถเห็นภูตผีและวิญญาณที่ล่องลอยผ่านไปผ่านมาได้เช่นเดียวกัน นั่นเพราะถึงแม้กายหยาบจะเป็นมนุษญ์แล้วแต่วิญญาณเขานั้นกลับพิเศษกว่าใครดวงตาคมทอดมองวิววทิวทัศน์โดยรอบเพื่อเก็บบรรยากาศทุกอย่างไว้ด้วยความรู้สึกที่แปลกใหม่ จากที่ไม่เคยได้เห็นใครมาตั้งร้อยปีจากที่ไม่เคยมีตัวตนในสายตาใคร ตอนนี้ทั้งผีทั้งคนพากันจดจ้องมองเขากันให้วุ่นราวกับเป็นตัวประหลาดรวมถึงยาหยีเองก็ด้วยปกติแล้วหากพวกภูติผีวิญญาณได้รับรู้ว่ามนุษย์คนไหนสามารถมองเห็นพวกมันได้ก็จะกรูกันเข้าหาเพื่อมาขอส่วนบุญ บ้างก็ขอให้ทำช่วยอะไรต่อมิอะไรที่ยังคงคั่งค้างคาใจจนทำให้ไปเกิดใหม่ไม่ได้ให้แล้วเสร็จเพื่อที่จะปล

เธอเล่าทุกอย่างที่เจอให้ทิศเหนือฟังอย่างละเอียดยิบผ่านสัมผัสพิเศษที่ทั้งคู่มีต่อกันโดยไม่ต้องเสียเวลาปริปากพูดสักคำ ทิศเหนือจึงคลายข้อสงสัยและเข้าใจได้ทะลุปลุโปร่งว่ายาหยีทำเรื่องทั้งหมดนี่ได้อย่างไร"ขอบคุณมากนะครับ พี่ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่หยีทำให้" นอกจากความรักความซื่อสัตย์ที่เขามีต่อเธอเสมอมาและมั่นใจว่าจะยกให้เธอคนเดียวตลอดไป และคำขอบคุณพวกนี้เขาก็ไม่รู้ว่าจะมีอะไรที่สามารถตอบแทนให้ผู้หญิงคนนี้ได้ทั้งที่เธอมาเกิดใหม่เป็นคนใหม่ในร่างใหม่ ทั้งที่เธอไม่ได้มีความทรงจำเก่าเกี่ยวกับเขาในอดีตแล้วด้วยซ้ำ ทว่าเธอก็ยังรักและทำเพื่อเขาได้ขนาดนี้ ทิศเหนือซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหล"ซึ้งเหรอ" ยาหยีถาม เขาพยักหน้าแล้วเดินไปกอดเธอไว้"รักมากไหม" หญิงสาวถามต่อ"มากสิครับ ถามได้" ก็อ่านใจกันได้อยู่แล้วจะมาถามเยอะทำไม หัวใจเขาบอกชัดขนาดนี้ ไม่รักได้ยังไง"ถ้ารักมาก ก็อย่าแรดนะรู้ไหม"หากเป็นทิศเหนือที่เป็นวิญญาณเธอคงไม่คิดพูดอะไรแบบนี้ออกมา ทว่าตอนนี้ไม่ใช่เพราะเขามีชีวิตเป็นมนุษย์แล้ว ที่สำคัญคืออยู่ในร่างของพายัพ และพายัพที่เธอไปสืบมาสามารถเรียกได้ว่าเสือดีๆนี่เองปากพร่ำบอกว่ารักกีรติ รอกีรติจนไม่เ

ไม่ได้มีความรู้สึกผิดกับสิ่งที่กำลังกระทำต่อพายัพลงไปแม้แต่น้อยเพราะตามหลักแล้วหากตอนนั้นเขายังมีชีวิตอยู่ทรัพย์สินต่างๆมากกว่าครึ่งของตระกูลนี้ต้องตกเป็นของทิศเหนืออยู่ดี"นี่คิดจะฮุบทั้งมรดกทั้งกิจการเลยเหรอครับ หืม" ทิศเหนือเอ่ยกลั้วหัวเราะกับยาหยีเรื่องลายเซ็นลายมือของพายัพยาหยีเอาให้เขาดูก่อนหน้าแล้ว และที่สำคัญเหมือนร่างกายของพายัพจะจำและทำทุกอย่างด้วยความเคยชิน ทิศเหนือจึงสามารถทำอะไรได้ง่ายดาย เพียงแค่ใจสั่งร่างกายก็พร้อมทำตามอย่างอัตโนมัติ"ไม่ได้เหรอ" ยาหยีแสร้งถามกลับด้วยท่าทีไร้เดียงสา ทว่าแววตาเธอร้ายกาจในแบบที่ทิศเหนือหลงไหลหัวปักหัวปำเป็นที่สุด"นี่หยีเหลือไว้ให้หน่อยนึงแล้วนะ ไม่ฮุบมาหมดก็ถือว่าใจดีแล้ว""จ้า จะเอาให้หมดเลยก็ได้ครับเอาตัวกับหัวใจพี่ไปด้วยเลยนะ แล้วเลี้ยงพี่ด้วยล่ะ" ทิศเหนือว่าพลางรั้งร่างเพรียวสวยมานั่งบนตักก่อนลงมือเซ็นเอกสารต่อโดยที่มียาหยีนั่งคอยมองและคอยกำกับอยู่อย่างนั้นทั้งคู่ไม่คิดสนใจทนายยกทีมที่มองมาอย่างเขินๆแต่อย่างใด ไหนจะสายตาแปลกๆจากพวกคนรับใช้ในบ้านของพายัพที่ลอบมองอยู่ไกลๆอีกหลายคู่ของผัวก็เหมือนของเมียเลยให้เมียเป็นคนจัดการ โบราณเขา

เวรกรรมอะไรวะ กูจะบ้าตาย!"ออกไป!" เสียงทุ้มหนักเอ่ยไล่ ไม่ใช่ยาหยีแต่เป็นทิศเหนือที่เอ่ยปากไล่โดยไม่สนใจทั้งนั้นว่าคนที่เข้ามาจะเป็นใคร มือใหญ่พลางกระชับผ้าห่มผืนหนาปกปิดเรือนกายของยาหยีเอาไว้แน่นจนถึงคอโผล่แค่หน้า ไม่ยอมให้ใครเห็นเรือนกายเปลือยเปล่าของเธอทั้งนั้นเขารู้ว่าผู้ชายวัยกลางคนที่เข้ามาเป็นใครจากเสียงในหัวของยาหยี และยิ่งกว่านั้นยังมีสองสาวแม่ลูกเดินตามหลังเข้ามาด้วยห่างๆ ทว่าทิศเหนือไม่ยินดีที่ใครจะมารุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของยาหยีทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นพ่อ เป็นแม่เลี้ยงหรือน้องสาวเขาก็ไม่สนใจ"ไอ้เวรนี่! แม่งเป็นใครวะ อยู่ในบ้านกูนอนกอดลูกกูแล้วเสือกมีหน้ามาไล่กูอีก ด่อเอ้ย! อยากตายใช่ไหม การ์ด!" ชาลีเสียงกร้าวใส่ชายหนุ่มหน้าหล่อหุ่นดีมีซิกแพคที่ยาหยีเอาแต่นอนกอดและซุกไปหน้าลงบนซอกคอหนาโดยไม่มีท่าทีสนใจอะไรทั้งนั้น"การ์ด! อยู่ไหนกันหมดวะ มาเอาไอ้เวรนี่ออกไป!"ชาลีเรียกลูกน้องเสียงดังสนั่น ไม่นานก็มีชายฉกรรจ์ในชุดดำหลายสิบคนกรูกันเข้ามา"เฮ้อ! เอาอีกแล้วนะป๊า! เขามาในห้องหยีโดยไม่ได้รับอนุญาตอีกแล้วนะ อยากไม่มีที่ซุกหัวนอนกันมากใช่ไหม!""ดูทำตัวเข้านะยาหยี ครั้งก่อนเอาผู้หญิงม

"ลูกหยี.. คุยกับป๊าก่อนได้ไหม""ไม่มีอะไรจะคุยทั้งนั้นแหละค่ะ หยีหิวแล้ว ไปหาไรทานกันดีกว่าค่ะพี่เหนือ" ยาหยีปฏิเสธชาลีในประโยคแรกอย่างไม่อยากใส่ใจนักและหันกลับไปคุยกับคนรักด้วยน้ำเสียงที่ต่างกันมากในประโยคหลังโดยไม่สนว่าชาลีจะหน้าเจื่อนขนาดไหนยี่สิบปีที่ผ่านมาเคยมีสักครั้งหรือที่ป๊าจะใส่ใจอยากพูดอยากคุยอยากปรับความเข้าใจ เคยมีหรือที่จะเข้าหาเธอ ถามว่าวันนี้เป็นยังไงบ้าง เรียนเหนื่อยหรือเปล่า ข้อสอบยากไหม ทำงานเป็นยังไงบ้าง ยาหยีอยากไปไหนไหมหรือต้องการอะไรกันแน่ ความใส่ใจเล็กๆน้อยๆไม่เคยไม่มี ทำหน้าที่พ่อที่ไม่ใช่แค่ใช้เงินจ้างคนมาดูแลเธอหรือก็ไม่ป๊าไม่เคยทำให้ยาหยีรู้สึกอุ่นใจ ไม่เคยแม้แต่จะคุยกันด้วยเหตุผลหรือคุยกันดีๆสักครั้ง มีแต่จะบังคับและกะเกณฑ์เท่านั้น แล้ววันนี้นึกอยากจะมาคุยอะไร"อ่อ.. ส่วนเรื่องแต่งงานหยีแค่แจ้งให้ทราบไม่ได้จะมาขออนุญาตใคร" ว่าจบยาหยีก็กุมประสานฝ่ามือใหญ่แล้วพาทิศเหนือออกจากบ้านไป ปล่อยให้ชาลีเมษาและยี่หวานั่งงงเป็นไก่ตาแตกอยู่อย่างนั้นรู้ว่ายาหยีเอาแต่ใจและหัวรั้นขนาดไหน แต่ที่ไม่เข้าใจคือคนที่เคยกลัวความรักมาก กลัวการผูกมัดและไม่เคยคิดจะผูกพันกับใครเลย