INICIAR SESIÓNตัดมาทางฝั่งของสามเพื่อนสนิท....ทุกคนต่างช่วยระดมคนค้นหามีลูกน้องกี่คนขนมาเท่านั้น ทั้งพยายามติดต่อถามคนที่อยู่ในละแวกใกล้เคียง แต่ก็ไม่มีใครรู้เลยว่าหมวยไปอยู่ที่ไหนจนกระทั่งฟ้าเริ่มมืดลง การค้นหาก็ลำบากมากขึ้นแต่ก็ยังไม่มีใครถอดใจ เพราะคิดว่าหมวยคงไปเดินเล่นอยู่แถว ๆ นี้ ยังไม่มีใครคิดว่าจะเกิดเรื่องร้าย ๆ ขึ้นทุกคนยังคงมีความหวัง ถึงแม้จะรู้ว่าถ้าอาการของหมวยกำเริบขึ้นมาเมื่อไรเธอสามารถฆ่าตัวตายได้ แต่ทุกคนก็ยังไม่คิดถึงเรื่องนั้นเพราะคิดว่าหมวยน่าจะนึกถึงลูกในท้องของตัวเองอยู่"เจอบ้างหรือเปล่าวะ!" อาวุธกดโทรออกหาเพื่อนสนิท ขณะที่พวกเขากำลังแยกกันค้นหา และไม่ยอมวางสายไปไหน เพราะถ้าใครเจอก็จะรีบบอกกันและก็จะไปเจอกันที่นั่นทันที( ไม่เจอเลยว่ะ ) ปืนใหญ่ตอบกลับมา[ กูก็ไม่เจอเหมือนกัน ] ชนะศึกพูดสวนขึ้นมาหลังจากที่ปืนใหญ่พูดจบ"หายไปไหนเนี่ยหมวย อย่าไปไหนไกลเลยนะฮึกกก....กลับมาเถอะพวกเราเป็นห่วงหมวย" ริชชี่ได้แต่ภาวนาขอให้หมวยปลอดภัยดีและไม่คิดสั้นกับตัวเองเธอรู้สึกผิดมากที่ทิ้งหมวยเอาไว้คนเดียวจนเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ถ้าตอนนั้นเธอยังอยู่กับหมวยอาจจะช่วยอะไรได้ดีกว่านี้ และมันอาจจะ
Part หมวยฉันไปเจอจดหมายของเอมมิลี่วางอยู่บนโต๊ะซึ่งล็อคเกอร์น่าจะเอามาวางไว้ มันทำให้ฉันรู้สึกผิดขึ้นมาอีกครั้ง ที่ทำให้เอมมิลี่หนีออกไป ฉันเลยออกมาจากคอนโดเพื่อไปตามหาเอมมิลี่ ฉันไปทุกที่ เดินหา เรียกชื่อเหมือนคนบ้าจนกระทั่งเย็น....ฉันเดินตามหาไปเรื่อย ๆ แต่ก็ไร้วี่แววที่จะเจอเอมมิลี่ แม้ตอนนี้ฉันก็เริ่มหิวเริ่มคอแห้ง ฉันไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาเลยสักอย่างแม้กระทั่งโทรศัพท์มือถือตอนนี้ฉันไม่ต่างอะไรจากคนบ้าที่เดินเร่ร่อนอยู่ริมถนนเลยพรึบ~~จู่ ๆ ขาของฉันมันก็อ่อนแรงและลุกเดินไม่ไหว ทำให้ฉันได้แต่นั่งร้องไห้อยู่ริมถนน"ฮึกกกฮื้ออ...ลี่ไปอยู่ไหน เราขอโทษ กลับมาเถอะนะ""ฮื้อ ฮื้อ ฮึกก~~""เฮ้ย...บ้าหรือไงวะ! มานั่งอยู่บนถนนแบบนี้ อยากตายหรือไงห๊ะ!?" มีเสียงนึงด่าฉันหลังจากที่ขับรถผ่านฉันไปไม่ไกลแต่ฉันไม่ได้สนใจคำพูดพวกนั้นเลย ฉันรู้สึกว่าอาการของตัวเองมันกำเริบขึ้นมาอีกแล้ว ฉันพยายามที่จะไม่เป็นแบบนี้แล้วเพราะฉันกำลังจะมีลูก แต่ฉันก็ห้ามความคิดของตัวเองไม่ได้เลย ฉันไม่อยากคิดมากกับเรื่องพวกนี้ แต่มันก็เหมือนเดิม"ฮึกกกลี่กลับมา....""ปี๊บ!! ปี๊บ!! นึกว่านั่งทำเอ็มวีหรือยังไงวะ! เห็นห
อ้วกก อ้วกก อ้วกกนี่คือเสียงของหมวยที่กำลังนั่งพับโก่งคออ้วกอยู่กับชักโครกในห้องน้ำ หลังจากที่ออกมาจากโรงพยาบาลอาการแพ้ท้องของหมวยก็รุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ กินอะไรไม่ได้เลยได้กลิ่นอะไรก็อ้วกแตกหมด แม้กระทั่งน้ำเปล่าก็ยังกลืนแทบไม่ลง"อืมมม....อ้วกก อ้วกกก แหวะ!""เป็นยังไงบ้างหมวย ไปหาหมออีกรอบนึงไหมอาการเป็นหนักน่าเป็นห่วงเลยนะ" ริชชี่เดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง"ไม่เป็นไร หมอก็บอกแล้วนี่ว่ามันเป็นอาการแพ้ท้องธรรมดาของผู้หญิงที่กำลังท้อง""ยังไหวใช่ไหม""อื้มม....พยุงเราออกไปหน่อยสิ""ได้ ๆ" ริชชี่รีบเข้ามาพยุงตัวหมวยออกไปด้านนอกทันที"อืออ...ขอบใจนะ""อยากกินอะไรหรือเปล่า แบบของเปรี้ยว ๆ หรือของดองอะไรพวกนี้ เราเคยอ่านผ่าน ๆ ตามา เขาบอกว่าผู้หญิงแพ้ท้องชอบกินของเปรี้ยวของดองกัน""อื้ม...ลองซื้อมาก่อนก็ได้ เราเองก็ไม่รู้จะกินอะไรเหมือนกัน มันรู้สึกไม่อยากอาหารไปหมดเลย""งั้นเดี๋ยวเรารีบลงไปซื้อที่ด้านล่างให้นะ ร้านผลไม้น่าจะมาเปิดขายแล้วตอนนี้""อื้ม..ขอบใจมากนะริชชี่""ไม่เป็นไร นอนพักอยู่ที่นี่แหละนะไม่ต้องลุกออกไปไหน เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งเอา""จ้า..."จากนั้นริชชี่ก็คว้ากระเป๋าส
กรี๊ดดด!!ทั้งสามคนหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงคนกรีดร้องออกมาจากห้องของหมวย"หมวย!" สามหนุ่มอุทานออกมาพร้อมกันก่อนจะรีบวิ่งไปยังห้องนั้นพวกเขาไม่รอช้ารีบพังประตูเข้าไปด้านในทันทีด้วยแรงที่มี"เกิดอะไรขึ้น!?" อาวุธเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับปรายตาไปมองร่างเล็กที่สลบอยู่ในอกของเพื่อนสาว "หมวยเป็นอะไร?""พวกคุณพังห้องเพื่อนฉันเหรอ ฉันจะแจ้งความ!" ริชชี่หันไปพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจเท่าไหร่"พวกนายเป็นใคร?" ล็อคเกอร์ถามทั้งสามอย่างงง ๆ"อย่าเพิ่งมาถามซักไซ้อะไรตอนนี้เลยเถอะ พาหมวยไปโรงพยาบาลก่อนหน้าซีดหมดแล้วนั่น" ปืนใหญ่พูดขึ้นมา"ไอ้ปืนไอ้ศึก มึงลงไปสตาร์ทรถรอด้านล่างเลยเดี๋ยวกูอุ้มหมวยลงไปเอง" อาวุธหันไปบอกเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ด้านหลัง"เออ ๆ" ทั้งสองรีบหันหลังเดินออกจากห้องไปอาวุธเดินตรงไปยังร่างของหมวยเพื่อที่จะอุ้มเธอออกไปโรงพยาบาล"ไม่ต้อง นี่เพื่อนของผม คุณไม่ต้องยุ่ง!" ล็อกเกอร์เดินเข้ามาขวางทว่ากลับถูกอาวุธผลักออกไปยังแรง ด้วยร่างกายที่กำยำกว่ามากทำให้ล็อกเกอร์กระเด็นห่างออกไป"แต่กูเป็นผัว!" พูดจบเขาก็อุ้มร่างของหมวยขึ้นทันที "เธอตามฉันไปที่โรงพยาบาลด้วย ส่วนนายอยู่ที่นี่แหละแล้วฉันจะ
"ชนะศึก อาวุธ ปืนใหญ่" ฉันเรียกชื่อเรียงตัวของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าริชชี่ พวกเขาขึ้นมาที่นี่ได้ยังไงกัน"หมวยรู้จักคนพวกนี้อ่อ?" ริชชี่หันมาถามฉัน"หมวย?" ปืนใหญ่พูดแทรกขึ้นมา "เธอไม่ได้ชื่อริชชี่เหรอ?""คนที่ชื่อริชชี่คือฉัน ส่วนนี่เพื่อนของฉันชื่อว่าหมวย" ริชชี่หันไปตอบปืนใหญ่ "พวกคุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าหรือว่ามาผิดห้อง?""ไม่!! ไม่ผิด เธอโกหกกันทำไม?...." ปืนใหญ่หันมาถามฉันอ่า....มันได้เวลาที่จะบอกความจริงแล้วสินะ โกหกไปฉันก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี ในเมื่อเรื่องมันมาขนาดนี้แล้วฉันก็ไม่รู้จะโกหกไปอีกทำไม อะไรมันจะเกิดก็ปล่อยให้มันเกิดเถอะฉันเหนื่อยที่จะต้องมานั่งปิดบังแล้ว"ความจริงคือฉันไม่ได้ชื่อริชชี่ แต่ฉันชื่อหมวย" ฉันบอกกับทั้งสามคนไป"โกหกกันทำไม?..." อาวุธถามเสียงแผ่ว"หึ! น่าเสียใจนะที่พวกนายจำฉันไม่ได้ ลองนึกดูดี ๆ สิว่าฉันคือใคร""มะ....หมวย หมวยเหรอ?" ชนะศึกถาม"ดีใจจังที่จำได้ ใช่ฉันคือหมวย ยัยเป็ดขี้เหร่ผู้หญิงหน้าตาน่าเกลียดที่พวกนายเคยล้อเลียนกันไง""...." ทั้งสามคนทำหน้าตกใจ คงไม่คิดล่ะสิว่าฉันจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้และก็คงไม่มีใครคิดว่าฉันจะกลับไปหาพวกเขาในสภาพที่ไม่ใช
เช้าวันต่อมาฉันนอนหลับไม่ลงเพราะมัวแต่คิดหนักเรื่องของเอมมิลี่ ป่านนี้ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง ฉันรู้สึกผิดมากที่ทำให้เรื่องทุกอย่างมันแย่ลงทุกทางแบบนี้ แทนที่มันจะดีกว่าเดิมนี่ก็เช้าแล้วล่ะ ฉันไม่ได้นอนเลยทั้งคืน ง่วงมากแต่ก็นอนไม่หลับ อาการเพลียของฉันก็มากกว่าเดิมอฉันแกร้ก~ฉันเปิดประตูแล้วเดินออกจากห้องสภาพกลางห้องก็ยังอยู่เหมือนเดิมไม่มีการเก็บกวาดอะไรทั้งสิ้น ส่วนล็อคเกอร์ก็น่าจะนอนอยู่ในห้อง เพราะเมื่อคืนก็เมามายมามากเหมือนกันแต่ฉันไม่ได้สนใจอะไรเพราะคนที่ฉันสนใจมากที่สุดในตอนนี้ก็เห็นแต่จะมีเพียงเอมมิลี่แค่นั้น ความรู้สึกของผู้หญิงมันเข้าใจไม่ยากนะเพราะผู้หญิงส่วนใหญ่จะแสดงความรู้สึกออกมาให้เห็นเลย เสียใจก็คือเสียใจ รักก็คือรัก แต่เอมมิลี่รักแบบปิดบังแต่พอได้เสียใจมันเลยหนักแบบนี้ไงก๊อก ๆ ๆ"ลี่ ลี่ ตื่นหรือยัง?" ฉันเคาะประตูเรียกเอมมิลี่อยู่พักใหญ่ ๆ แต่ก็ไร้การตอบรับอะไรเลย "ลี่เราอยากคุยด้วย เราอยากอธิบายเรื่องเมื่อคืน"ก๊อก ๆ ๆฉันเคาะประตูเรียกอยู่อีกพักใหญ่ แต่ก็ไม่มีการตอบรับอะไรเลย เหมือนไม่มีใครอยู่ในห้อง หรือว่าเอมมิลี่ไม่อยากจะคุยกับฉันในตอนนี้ แต่ฉันก็อยากจะอธิบาย




![4P ฮาเร็มของเลวาริน [เรย์xคริสxดีแลนxแทนคุณ]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


