Semua Bab REBORN AS A HEIRESS : Bab 101 - Bab 110

MULA sa pagkakakubli sa gilid ng itaas ng hagdan ay hindi na napigil ni Faith ang mapailing. Halo-halo ang emosyon na kanyang nararamdaman.Sinundan niya ang paglabas ng silid kanina ni Let kaya narinig niya ang halos buong usapan ng mga katulong maging ang pagsisinungaling ng mga ito.Pero wala siyang ibang sinisisi kundi si Fate. Masyado nitong pinahirapan, emotionally, mentally and physically ang mga taong nakapaligid dito."Sinayang niya lang ang isang maganda sanang pagkakataon sa mundong ito. At masuwerte siya. Dahil meron siyang mga bagay na wala ang karamihan."Nagpakawala nang malalim na buntong-hininga si Faith. Bago siya bumalik sa kanyang silid ay sinulyapan muna niya ang ina ni Fate na may kausap sa cellphone.Nabanggit ng ginang kanina ang pangalan ng psychiatrist na ilang beses din niyang nakita at nakasama sa ospital noong ma-confine siya roon."Tama lang. Dahil may sira talaga sa ulo ang anak niya. Teka. Para yatang ako rin 'yon, ah? Haist! Dinamay pa ako ng babaing i

NANG makababa ng jeep ay sinabayan na ni Faith ang mga katulad din niyang commuters na halos tumatakbo na paakyat sa MRT platforms.Hindi na siya pumila sa bilihan ng ticket dahil naroon pa rin sa wallet ni Fate ang monthly card niya. Mabuti na lang at hindi nito naisipan na alisin iyon.Papasara na ang pinto ng MRT train. Ilang hakbang na lang niya at makakahabol pa sana siya kung hindi dahil sa lalaking humarang sa kanya."Haist!""Siksikan na sa loob..."Ngitngit na napatingin si Faith sa lalaking tumayo na sa tabi niya. Agad na uminit ang ulo niya. "Ikaw na naman?""Oh, ikaw pala iyan?" bulalas kunwari ni Ponce. "Sinusundan mo ba ako?""Hindi mo ba talaga ako titigilan, ha?"Napatikhim muna ito. "Nasiraan ako ng sasakyan kaya nandito ako. Wait. Iniisip mo bang sinundan kita? No way. That's impossible. Hindi ka mukhang artistahin.""You're insane!"Tinalikuran na niya ang binata, pero ramdam niyang sumunod ito kaya lalo lang siyang nainis."Umagang-umaga, sinira agad ang araw ko!"

NAPAANGAT ang mukha ni Ponce mula sa ginagawa at saka natuon ang tingin niya sa nagbukas na pinto."Good morning, sir."Para bang hindi sila nagkita at nagkasagutan kanina. Her greetings is formal and professional."You're late."Napasulyap si Faith sa suot na relo maging sa nakasabit na wall clock. Dalawang minuto lang naman itong nahuli. "Alam mo ang dahilan, sir.""Hindi ko alam. Feed me."Napatirik ng mga mata si Faith na lihim namang nagpangiti kay Ponce. When he first saw it at the MRT station ay lalong pinabilis niyon ang tibok ng kanyang puso. Fate sometimes roll her eyes. Pero iba ang paraan at istilo nito."Minalas ako all the way from home, sir. Dahil iyon sa lalaking may balát yata sa puwët.""Oh. And who is it?"Nagmaang-maangan man si Ponce, pero alam niya na siya ang tinutukoy ng dalaga. And he finds it amusing to see her annoyed at him."Isang sarkastiko at preskong lalaki na ang taas ng tingin sa sarili.""Baka naman may maipagmamalaki at maipagyayabang talaga.""Mala

NAPADIGHAY si Faith. Gusto sana niya iyong pigilan, pero nailabas na niya."No need to be ashamed," wika ni Ponce na kinu-kontrol ang pagtawa. "Natural lang iyan kapag busog.""Kasalanan mo!" asik niya. "Bakit nag-order ka nang marami? Masasayang iyon kung hindi mauubos.""Oh, I see. Dapat pala ay magpasalamat pa ako.""You're welcome."Hindi nito pinansin ang sinabi ni Faith. "Almost all restaurants has takeaway boxes. Kung mayroon mang leftovers ang mga kumakain, they can bring it home.""Nakakahiya sa pamilya mo kung mag-uuwi ka sa kanila nang mga tira-tira.""They would love it. Basta galing sa akin. Siguradong matutuwa pa sila.""So, nag-order ka nang marami para may maiuwi ka?""That was my plan. Pero inubos mo lahat.""Sana hindi mo na inihantad sa harapan ko. Bakit kailangan na naka-display pa sa mesa?""Dahil gusto ko munang tikman bago ko i-takeout. Paano kung hindi pala nila magustuhan ang lasa? Mas nakakasayang iyon.""Haist!" Pasimpleng itinago ni Faith ang namumula nang

PIKIT-MATANG inabot ni Faith ang nag-iingay na alarm clock sa ibabaw ng kanyang bedside table at pinatay iyon. Natulog ulit siya. Pero pagkatapos lang ng sampung minuto ay tumunog naman ang cellphone niya. It chimes again and again every ten minutes."Inaantok pa ako," reklamo niya.She is usually an early-riser. It's been her habit even on her past life. Inabot lang siya hanggang madaling-araw kagabi sa pag-iisip kung paano siya makakaiwas kay Ponce.But it brings her no result. Dahil magkatrabaho sila. Araw-araw silang magkikita. During week days lang, pero mahaba-haba na ring pagtitiis iyon. Posible na marami ring mangyari sa kanila sa eight hours working time. Hindi pa kasama roon ang overtime kapag may hinahabol na deadline ang binata."Bakit ba ang ingay mo?" Inis siyang bumangon. Ibinato niya sa may paanan ng higaan ang cellphone matapos niya uli iyong patayin. "Nakakatamad."Pero wala siyang pagpipilian. Kaya kahit na namimigat pa ang mga mata niya ay pinilit na niya iyong imi