All Chapters of เมียเก็บมาเฟียเถื่อน (ซีรีย์ชุดคนเถื่อน 1): Chapter 41 - Chapter 50

ฌอร์นและจิดาภาคุยธุระกันประมาณหนึ่งชั่วโมง ฌอร์นจึงเดินกลับมาที่ห้อง เห็นเอมมาลินนอนอยู่บนเตียง เธอสะอื้นเบาๆ ฌอร์นถึงกับถอนหายใจ ไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับปัญหานี้ยังไง ในเมื่อเขาอยากจะได้ผู้หญิงไว้ทั้งสองคนชายหนุ่มเดินเข้าไปหาเธอ เขาจูบหัวไหล่เธอเบาๆ อย่างปลอบใจ เขารู้ดีว่าจิดาภาเป็นผู้หญิงที่ดูแลตัวเองได้ ต่างจากหญิงสาวที่นอนอยู่ตรงนี้ ฌอร์นพลิกตัวเธอให้นอนหงาย เขาเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้านวลและก้มลงจูบริมฝีปากเธอเบาๆ“อย่าค่ะ!” เธอขัดขืน แต่ครั้งนี้เขาจะไม่ยอมอีกต่อไป เขาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้แน่นและบดจูบอย่างดุดัน จนเธอหายใจไม่ออก เขาจูบ... จนเธอต้องยอมศิโรราบให้กับความต้องการของเขา เอมมาลินหมดแรงที่จะต่อสู้ขัดขืนเขาอีกแล้ว เธอปล่อยให้เขาแสวงหาความสุขกับเรือนร่างของเธอต่อไปฌอร์นซุกหน้าเข้าหาต้นคอขาวเนียน เขาขบกัดเบาๆ จนเกิดรอยจางไปทั่ว เอมมาลินกลั้นเสียงครางในลำคอ แม้จะไม่อยากมีอะไรกับเขา แต่เวลาโดนเร้าทีไรก็ต้องพ่ายแพ้ต่อความต้องการของตัวเองอยู่ร่ำไป ชายหนุ่มสอดมือเข้าไปในเสื้อและปลดตะขอเสื้อชั้นในออกอย่างเชี่ยวชาญ เขาดึงชายเสื้อและเสื้อชั้นในขึ้น เผยให้เห็นทรวงอกขนาดใหญ่ล่

"พี่ภัทร..." เธอน้ำตาไหล และค่อยๆ เอามือโน้มต้นคอเขาให้ก้มลงมาหาเธอ เอมมาลินจรดริมฝีปากเข้าหาเรียวปากของชายหนุ่ม เธอบดคลึงเรียวปากเขาอย่างช้าๆ ภัทรดนัยแปลกใจที่จู่ๆ เธอก็จูบ เขาปล่อยให้เธอเป็นฝ่ายจูบตามที่ใจเธอต้องการ เอมมาลินสอดปลายลิ้นเข้าไปในโพรงปากของเขา และจูบของคนทั้งคู่ก็ค่อยๆ ร้อนแรงขึ้นเป็นครั้งแรกของเอมมาลินที่เธอจูบกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ฌอร์น หากเธอไม่เห็นภาพที่ฌอร์นจูบกับจิดาภาก่อนหน้านี้ เธอก็ไม่กล้าที่จะทำแบบนี้กับใคร พอได้เห็นเขาทำ เธอก็อยากจะทำบ้าง อยากรู้ว่ามันจะรู้สึกยังไงกันภาพของชายหญิงที่ยืนโอบกอดจูบปากกันอย่างดูดดื่ม ทำให้ฌอร์นสติขาด เขายืนมองภัทรดนัยกับเอมมาลินยืนคุยอยู่นานแล้ว ก่อนหน้านี้เขาซัดหน้าสิณไปทีหนึ่งที่อนุญาตให้ภัทรดนัยเข้ามาหาเอมมาลินเขาได้แต่พยายามใจเย็น อยากรู้ว่าทั้งคู่จะคุยอะไรกัน แต่สิ่งที่เขาเห็นมันเกินกว่านั้น เอมมาลินเป็นฝ่ายจูบภัทรดนัยก่อน เธอเป็นฝ่ายรุกเร้าเพื่อนของเขาก่อน สองขายาวๆ ก้าวไปด้วยอารมณ์โกรธ โมโห พอเดินเข้าไปประชิดตัว เขาก็ดึงตัวเอมมาลินออกมา และสะบัดฝ่ามือไปที่แก้มนวลของหญิงสาวเต็มแรง แรง... เสียจนเธอล้มคว่ำไปกับพื้นเอมมา

เอมมาลินตื่นมาช่วงค่ำ ไม่เห็นฌอร์นอยู่ในห้องนอนเธอแล้ว เขากลับไปตอนที่เธอยังหลับอยู่ เพียงแค่นี้น้ำตาเธอก็ไหลออกมา เขามาทำร้ายเธอ มาแสวงหาความสุขกับตัวเธอ แล้วเขาก็จากไป ความเจ็บปวดนี้มันกินลึกไปถึงก้นบึ้งของจิตใจ เอมมาลินหยิบโทรศัพท์ขึ้นโทรหาอวสร เธอรอสายอย่างใจจดใจจ่อ“ชะเอม เป็นยังไงบ้าง พ่อโทรไปไม่รับสายพ่อเลย” เพียงแค่ได้ยินเสียงคนเป็นพ่อ เอมมาลินก็น้ำตาแตก เธอปล่อยโฮออกมาเสียงดัง“คุณพ่อขา คุณพ่อช่วยชะเอมด้วย ฮือ”“ชะเอม! เป็นอะไรขึ้น บอกพ่อ ฌอร์นทำอะไรลูก” อวสรถามอย่างร้อนรน“เขาทำร้ายชะเอม ชะเอมไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว” เอมมาลินพูดเสียงสั่น แล้วเธอก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้อวสรฟัง“โธ่… ชะเอม พ่อขอโทษ ที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้ พ่อสัญญานะ ว่าพ่อจะพยายามเกลี้ยกล่อมให้ฌอร์นปล่อยตัวลูกออกมา ตอนนี้ชะเอมอยู่ที่ไหน”“ชะเอมอยู่บ้านเขาค่ะ แต่เขาไม่ให้คนอื่นเข้ามาที่นี่เลย”“ชะเอม ลูกต้องอดทนนะ อดทน พ่อจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อลูก อย่าร้องไห้เสียใจไปเลย ถ้าเขาไม่รักก็ไม่เป็นไร ชะเอมยังมีพ่อกับแม่ที่รักชะเอมอยู่นะ” อวสรบอกลูกสาวคนเดียวในไส้ เอมมาลิน คลายความเศร้าไปได้พอสมควร“ค่ะคุณพ่อ ชะ

ฌอร์นให้นัทขับรถไปที่บ้านของภัทรดนัย นัทบอกว่าหลังจากที่เขาซัดภัทรดนัยจนสลบเหมือด มันก็เข้าโรงพยาบาล เข้าเฝือกอ่อนที่คอ ตอนนี้มันน่าจะนอนพักอยู่ที่บ้าน ไม่น่าจะออกไปไหนได้ โทรไปหลายครั้งมันก็ไม่รับสายเขามาถึงหน้าบ้านของภัทรดนัย คนรับใช้เปิดประตูต้อนรับ พอเข้าไปก็เห็นมารดาของภัทรดนัยนั่งอยู่ในห้องรับแขก“คุณแม่ สวัสดีครับ” เขายกมือไหว้“ฌอร์น สวัสดี แม่ไม่เห็นตั้งนาน”“ภัทรดนัยอยู่ไหมครับ”“อยู่จ้ะ หลับอยู่บนห้อง ไม่รู้ว่าไปมีเรื่องชกต่อยอะไรกับใคร ถึงกับต้องเข้าโรงพยาบาล นี่ไปนอนโรงพยาบาลตั้งหลายวัน กลับมาก็ไข้ขึ้น” แม่ของภัทรดนัยบ่น ฌอร์นกระแอมในลำคอเบาๆ“ต่อยกับผมนี่ล่ะครับ” เขาสารภาพ แม่ของภัทรดนัยตกใจ“อ้าว ทำไมล่ะ มีเรื่องมีราวอะไรกัน ทำไมไม่ค่อยพูดค่อยจา”“เรื่องมันยาวน่ะครับ ไว้ผมค่อยเล่าให้ฟัง ว่าแต่... หลังจากที่ภัทรออกจากโรงพยาบาล เขาได้ไปที่ไหนหรือเปล่าครับ”“ไม่ได้ไปไหนเลยจ้ะ อยู่ที่บ้านตลอด แม่บังคับให้นอนพักผ่อนอยู่บ้าน นี่แม่ก็ดูแลตลอดไม่ให้คลาดสายตา เพราะตอนนี้ทำอะไรก็ลำบาก อีกสักอาทิตย์สองอาทิตย์ น่าจะเอาเฝือกที่คอออกได้แล้ว” มะลิวัลย์พูดขึ้น ฌอร์นใช้ความคิดอย่างหนัก

“ผ่านไปคืนนึงแล้ว ทำไมยังตามหาชะเอมไม่เจอ!” ฌอร์นถามลูกน้องเสียงดัง สิณกับนัทก้มหน้า“ตอนนี้ผมกำลังเร่งไล่ภาพจากกล้องวงจรปิดอยู่ครับ โชคไม่ดีที่กล้องวงจรปิดในลานจอดรถเสียเกือบหมดทุกตัว”“บ้าที่สุด!” ฌอร์นเอามือทุบโต๊ะเสียงดัง“เจ้านายครับ ตอนนี้ทุกคนกำลังรอประชุมอยู่นะครับ” นัทเตือน ฌอร์นเอามือกุมขมับ เพราะต้องไปนั่งตอบคำถามกับกรรมการบริษัทถือสาเหตุการยกเลิกงานแต่งงานระหว่างเขากับจิดาภา ซึ่งส่งผลทำให้หุ้นในบริษัทตกฮวบ ยังไม่รวมกับที่จิดาภาและพ่อของเธอกดดันเขาทุกวิธีทาง เขาต้องยอมรับว่าพ่อของจิดาภามีเส้นสายทางราชการเยอะมาก เยอะเสียจนกระทั่งยกเลิกโครงการต่างๆ ของภาครัฐที่ทำสัญญากับบริษัทเขาเป็นสิบโครงการ รวมถึงการปล่อยข่าวด้านลบมาอย่างต่อเนื่องเมียก็ต้องตามหา ธุรกิจก็ต้องกอบกู้ ฌอร์นควักบุหรี่ออกมาสูบด้วยความเคร่งเครียด หรือว่าบางทีเขาถึงเวลาที่จะต้องปล่อยวาง เสียสละบางอย่าง เพื่อรักษาสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต เขายืนมองทิวทัศน์ของกรุงเทพมหานครอย่างเหม่อลอยบริษัทนี้เขาสร้างมากับมือ เขาเป็นหุ้นส่วนที่มากที่สุด และคิดโครงการต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับการให้บริการการเงินมากที่สุด ที่ผ่านมาเขาส