Lahat ng Kabanata ng เมียเก็บมาเฟียเถื่อน (ซีรีย์ชุดคนเถื่อน 1): Kabanata 1 - Kabanata 10

ฟังลูกครึ่งไทย-เยอรมันดูสูงๆ โดยทั่วไปแล้วหล่อเหลาคมเข้มมีเคราขึ้นที่คางคัลเลอร์ความสม่ำเสมอของขามลองยืนจิบบรั่นดีอยู่ในห้องใหม่ในขนาดใหญ่ของบ้านอรรถไม่ใช่บ้านของนักธุรกิจโลจิสติกส์ขนาดใหญ่ของเขาจะดูเลินมองออกไปนอกทิศทางของประสิทธิภาพหน้าบ้านและประตูบ้านเกรี้ยวกราดชายวัยเกือบกลางคนกำลังนั่งกุมขมับโซฟาที่ตั้งอยู่ในหนังรับแขกสีน้ำตาลเขายกแก้วบรั่นดีกระดกขึ้นอย่างต่อเนื่องทั่วประเทศแก้วจากศูนย์กลาง“ผมไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ คุณฌอร์นไม่อยากช่วยหรอกไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรอยู่แล้ว ไหนจะลูกสาวผมที่จะมาถึงมหาวิทยาลัย ไหนจะเมียผมดูแลดูแลอีก” เขาบอกอย่างกลุ้มใจที่สำคัญที่ยังคงเค้าความหล่อเหลาดำคล้ำอีกครั้ง“ใครใช้ให้คุณไปติดการพนันจนหมดตัวแบบนั้นล่ะ” เขาถามกลับโดยที่ยังเงาไปนอกหน้าต่างเหมือนเดิม “คุณจะรู้ว่ามันเป็นอย่างนั้น”“ใช่ผมรู้หมวดทุกคนเล่นละครส่วนใหญ่คิดถึงจุดนั้นเสียหรอกส่วนใหญ่มักจะคิดถึงแต่ส่วนที่จะได้เหมือนได้แต่ไม่ได้ควบคุมชีวิตมันในช่วงดวงดวงเดือนคุณเล่นคาสิโนไม่มีสติควบคุมแค่ไหนควรหยุดแค่ไหนควรพอแต่กลับกู้หนี้บัตรเครดิตสินเอร่าบ้านบริษัทไปจำนองเพื่อเอาเงินไปเล่นการพนันเพราะว่าค

เอมมาลินมาเรียนหนังสือตามปกติ แต่เธอไม่มีสมาธิในการเรียนเลย เอาแต่นั่งเหม่อลอยมองออกนอกหน้าต่างและฟุ้งซ่านตลอดเวลา จนเพื่อนรู้สึกผิดสังเกต หลายคนเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง แต่เธอก็ปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นอะไร พอเลิกเรียนเธอก็ออกมารอคนขับรถที่บ้านตามปกติ รถเบนซ์สีดำขับมาจอดตรงหน้าหญิงสาว เธอมองอย่างสงสัย แต่พอเห็นฌอร์นก้าวขาลงจากรถ หัวใจของเธอก็ร่วงมาลงที่ตาตุ่ม“พี่ฌอร์น...”“ฉันมารับเธอกลับบ้าน” เขาพูดช้าๆ เอมมาลินก้าวขาถอยหลัง แต่ฌอร์นถือวิสาสะจับมือเธอเสียก่อน“ขึ้นรถ!”“มะ... ไม่ค่ะ” เธอพยายามที่จะขัดขืน เขาจึงมองเธอด้วยสายตาดุดัน ทำให้เด็กสาวหวาดกลัว จำต้องเดินตามเขาเข้าไปในรถเบนซ์ เธอนั่งชิดริมขอบประตูและมองเขาด้วยสายตาหวาดระแวง“ฉันให้คนขนของออกมาจากบ้านเธอหมดแล้ว” เขาบอก เอมมาลินตัวสั่น ไม่กล้าสบสายตาเขา“เวลาฉันพูดด้วย มองหน้าฉันสิ!” เขาเสียงดังและจับแขนเล็กๆ ของเธอไว้แน่น เอมมาลินน้ำตาร่วงพราว เธอตัวสั่นไปหมด“ปล่อย... ปล่อยนะคะ” เธอพยายามจะแกะมือเขาออก ฌอร์นขยับตัวไปหาหญิงสาวใกล้ๆ และมองเธอด้วยสายตาที่แสดงให้เห็นถึงความต้องการที่ชัดเจน“พี่ฌอร์นจะทำอะไร... อย่านะคะ” เธอร้องห้าม แ

ฌอร์นอุ้มเอมมาลินเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง เขาโยนร่างบางไปที่กลางเตียงนุ่มจนตัวเธอเด้ง เอมมาลินถอยหลังหนี เธอหวาดกลัวเขามาก ฌอร์นไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เขาถอดเสื้อตัวเองออก เห็นไรขนดกหนาที่กลางหน้าอก กับกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ เอมมาลินเอามือปิดตาแน่น เธอไม่เคยเห็นร่างกายเปล่าเปลือยของชายหนุ่มอย่างใกล้ชิดขนาดนี้ หัวใจเต้นแรงมากจนแทบจะเป็นลมชายหนุ่มยืนมองเอมมาลินอย่างชอบใจ เขาไม่เคยลิ้มรสชาติเด็กสาวไร้เดียงสาขนาดนี้มาก่อน เพราะรู้ตัวว่าเขาเองเป็นคนเลวและไม่หยุดที่ผู้หญิงเพียงคนเดียว บวกกับพฤติกรรมชอบความรุนแรง เขาจึงเลือกที่จะใช้บริการสาวๆ ที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน เพื่อไม่ให้ผู้หญิงไร้เดียงสาพวกนั้นมีตราบาปติดตัวและเสียใจ แต่สำหรับเธอ... เพียงแค่เห็นหน้าเขาก็มีความต้องการแทบจะทนไม่ได้ ฌอร์นขึ้นไปที่เตียงและดึงขาเธอให้เขยิบกายลงมา เขาคร่อมตัวเธอเอาไว้ จนหมดทางหนี เอมมาลินร้องไห้น้ำตาไหลพรากอย่างหวาดกลัว“ยะ... อย่านะคะ อย่า...” เธอร้องห้าม ฌอร์นแสยะยิ้มที่ริมฝีปาก เขากระชากเสื้อนักเรียนทีเดียวกระดุมเสื้อก็หลุดกระจายทุกเม็ด“กรี๊ด!”“เกมกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ทำใจให้ดีก็แล้วกัน” เขาเตือน เอมมาลินส่ายห

แม่บ้านยกโจ๊กร้อนๆ ยาแก้ไข้ รวมถึงน้ำเปล่าขึ้นมาให้บนห้องนอน เขาสะกิดเรียกหญิงสาว แต่เธอก็ไม่ขยับ ฌอร์นวัดไข้อีกครั้ง พบว่าตอนนี้เธอมีไข้ 37.5 น้อยกว่าตอนแรกที่ไข้สูงถึง 38.5 เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก“ชะเอม... ชะเอม” เขาเรียก เอมมาลินหลับตาหยี เธอออกจะหงุดหงิดด้วยซ้ำที่มีคนมาก่อกวนเวลานอน“ชะเอม ลุกขึ้นมากินข้าวก่อน” เขาเรียกเธอเสียงดังขึ้น เอมมาลินพลิกกายหนีและดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัว เขาเห็นท่าทางแบบนี้แล้วก็สบายใจขึ้น เธอมีอาการดีกว่าเดิมแล้ว“ชะเอม กินข้าวแล้วจะได้กินยา” ฌอร์นไม่ใจอ่อนให้เธอนอนต่อ เขาดึงผ้าห่มเธอออก และพลิกตัวเธอให้หันกลับมาหาเขา ชายหนุ่มเอามือจับหน้าเธอ และก้มลงจูบเธอเบาๆ เอมมาลินได้รับสัมผัสนี้จากชายหนุ่มก็ลืมตาโพรงเธอคิดว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ที่บ้าน และคิดว่าคนที่มาปลุกคือคุณพ่อที่แสนดี แต่มันไม่ใช่ ตอนนี้เธออยู่ในบ้านของอสูรร้ายที่กลืนกินความสาวไปจนหมดสิ้น เอมมาลินกระเด้งตัวลุกขึ้น แต่ก็ต้องล้มตัวลงนอนที่เดิมเพราะปวดหัวมาก ฌอร์นค่อยๆ ประคองเธอให้นั่งดีๆ เขาหยิบหมอนให้เธอหนุนหลัง“ดีขึ้นกว่าเดิมแล้ว กินโจ๊กสิ” เขาบอก เอมมาลินมองหน้าเขาที มองโจ๊กที“ชะเอมยังไม่หิวค่ะ

เอมมาลินไปเรียนตามปกติ ช่วงเย็นสิณมาขับรถมารับเธอที่โรงเรียน ก่อนจะพาเธอไปเลือกซื้อจักรเย็บผ้าตามที่เธอต้องการ เขาพาเธอมาถึงโรงงานจักรเย็บผ้า เอมมาลินตื่นเต้นมาก เพราะเธอชอบและหลงใหลการตัดเย็บเสื้อผ้ามาตั้งแต่เด็ก ในหนังสือเรียนของเธอมักจะมีรูปหุ่นสวมเสื้อผ้ารูปแบบต่างๆ เต็มไปหมดขณะเดียวกันอรุณ... ชายวัย 40 ปี ซึ่งเป็นเจ้าของโรงงานเย็บผ้าเข้ามาดูงานพอดี เขาเห็นเด็กสาวสวมชุดนักเรียนกำลังเดินดูจักรชนิดต่างๆ อย่างตื่นเต้นก็สนใจ เพราะเธอมีรูปร่างหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู และยังมีดาเมจที่กระตุ้นความต้องการของชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี“สวัสดีครับ” อรุณเดินเข้าไปทักทายเด็กสาว เอมมาลินเงยหน้าขึ้นและยกมือไหว้“สวัสดีค่ะ”“มาเลือกซื้อจักรเย็บผ้าเหรอครับ” เขาถาม สายตาของชายหนุ่มโลมเลียเด็กสาวไปหมดทั้งตัว แม้ว่าเธอจะใส่ชุดนักเรียน แต่ก็นั่นแหละ... ผู้ชายวัยเกือบกลางคนแบบเขาชอบเด็กสาวเอ๊าะๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กสาวที่อยู่ในเครื่องแบบนักเรียนนักศึกษา“ค่ะ”“ผมเป็นเจ้าของโรงงานนี้เอง อยากได้ตัวไหน รุ่นไหน บอกผมได้เลยนะครับ ผมจะลดราคาให้”“จริงเหรอคะ พี่ใจดีเลยค่ะ” เอมมาลินตื่นเต้น ส่วนสิณเริ่มไม่ค่อยพอใจเ