Lahat ng Kabanata ng เมียเก็บมาเฟียเถื่อน (ซีรีย์ชุดคนเถื่อน 1): Kabanata 31 - Kabanata 40

“อูย... ซี๊ดส์... อ่าส์...”“ชะเอม... เสียวไหม” เขาถาม เธอพยักหน้าน้อยๆ และจ้องมองนัยน์ตาเขา“เสียวค่ะ เสียวมาก อูย... ซี๊ดส์...” เธอสูดปากแรงๆ เพื่อผ่อนคลายความรู้สึกที่เกิดขึ้นอย่างร้อนระอุ พอตั้งหลักได้เธอก็ขยับโยกกายอย่างเมามัน ฌอร์นสอดนิ้วมือไปที่โพรงรักด้านหน้าสามนิ้ว แรงบีบรัดทำให้เขาต้องยิ้มกว้างอย่างพอใจ“อ๊าๆๆๆๆ อ๊าย!” เสียงกรีดร้องแบบสุดเหวี่ยง ทำให้เขารู้ว่าเธอเดินทางไปถึงปลายทางช้างเผือกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาลุกขึ้นนั่งทั้งๆ ที่ยังคงสอดกายประสาน แต่สลับสับเปลี่ยนจากช่องทางด้านหลังมาด้านหน้า เอมมาลินบดเบียดสะโพกและขย่มแก่นกายขึ้นลงอีก ฌอร์นได้แต่คิดในใจว่าเธอช่างแรงดีเหลือเกิน โยกแต่ละทีเขาแทบจะแตกเสียเดี๋ยวนี้“อูย... อ๊าย... อ๊า...” เธอไม่โยกเปล่ากลับส่งเสียงร้องครวญครางวาบหวามจนหัวใจชายหนุ่มสั่นเทาไปหมด พอเธอขย่มจนเสร็จไปหลายรอบและพอใจ เขาก็อุ้มเธอลุกขึ้นยืน ฌอร์นจับเธอกระแทกกลางอากาศ จนเรือนร่างบางแดงก่ำไปทั่วทั้งตัว เขาพาเธอเดินไปที่บันได และปล่อยเธอให้นั่งลงบนขั้นบันได ก่อนจะอ้าขาออกให้กว้างและโหมกายรักเธออีก เสียงหวานร้องครวญครางไม่หยุดหย่อนเขารักเธอจนพออกพอใจแล้

“โอ๊ย! ชะเอม เธอทำบ้าอะไรของเธอ!” เขาถามอย่างโมโห เอมมาลินรวบผ้าขนหนูขึ้นและตบหน้าเขาไปอีก“ชะเอม มันจะมากไปแล้วนะ!” เขาจับแขนเธอเต็มแรง เอมมาลินจ้องหน้าเขาแบบไม่ยอม เมื่อความรักถูกหักหาญอย่างไร้เยื่อใย มันก็มีแต่ความน้อยใจเสียใจเข้าครอบงำ“อย่ามายุ่งกับชะเอม!” เธอพูดเน้นเสียงดังฟังชัดและรีบลุกขึ้นไปแต่งตัว แต่ด้วยความรีบลุก ทำให้เธอหน้ามืดเซไปด้านหลัง ฌอร์นแม้จะโกรธหญิงสาว แต่ก็รีบเข้าไปประคองด้วยความเป็นห่วง“ชะเอม!” เขาค่อยๆ พาเธอไปนั่งที่เตียง เอมมาลินหน้าซีดไปหมด“เป็นอะไรหรือเปล่า”“เปล่า ชะเอมไม่ได้เป็นอะไรค่ะ ปล่อย...” เธอยังคงโกรธเขาอยู่ ฌอร์น มองเด็กสาวอย่างเหนื่อยหน่ายใจ“วันนี้ฉันสั่งไม่ให้เธอไปทำงาน!”“พี่ฌอร์นไม่มีสิทธิ์มาสั่งชะเอม”“ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์ ในเมื่อฉันเป็นเจ้าของชีวิตเธอ!” เขาขึ้นเสียง เอมมาลินมองอย่างไม่ยอม“ชะเอมจะไปทำงาน ชะเอมไปจะไปข้างนอก!”“อย่ามาเอาชนะฉันด้วยวิธีนี้ ฉันสั่งอะไรเธอก็ต้องทำ อย่าให้ฉันต้องโมโห ไม่อย่างนั้นได้เดือดร้อนกันทั้งหมด!” ฌอร์นชี้หน้าบอกกับเธอ เอมมาลินกำลังจะเถียง แต่เห็นแววตาวาวโรจน์ของเขาแล้วทำให้เธอต้องหุบปากลง และวันนั้นเธอก็จ

เอมมาลินนั่งนิ่ง แม้ใบหน้าจะแดงก่ำแต่ทิฐิในใจยังคงหลอกหลอนไม่อยากจะร่วมรักกับเขา เขากำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น เธอทาบทับแท่งเนื้ออุ่นวาบอยู่เฉยๆ และหลับตาแน่น จนฌอร์นต้องตีก้นเธอไปแรงๆ หลายๆ ครั้งเพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ!“นั่งเฉยอยู่ทำไมล่ะ” เขาถาม และจับเอวเธอโยก เอมมาลินส่ายหน้า“ไม่... ชะเอมไม่อยากมีอะไรกับพี่อีกต่อไปแล้ว” คำพูดของเธอเหมือนขวานผ่าเข้าไปกลางใจ ฌอร์นขบกรามแน่นอย่างเก็บกลั้นอารมณ์โกรธ“ไม่อยากมีอะไรกับฉัน... เพราะอยากจะไปมีอะไรกับไอ้ภัทรมากกว่าอย่างนั้นเหรอ!” เขากระแทกเสียงถาม เอมมาลินมองเขาอย่างไม่พอใจ“พี่ฌอร์น!”“ทำไม ฉันพูดเรื่องจริงรับไม่ได้หรือไง”“ใช่ค่ะ ชะเอมอยากมีอะไรกับพี่ภัทรมากกว่า ชะเอมไม่อยากมีอะไรกับพี่!” เอมมาลินพูดประชด แต่มันทำให้เขาสติแตกฟิวส์ขาดขึ้นมาทันที ฌอร์นพลิกตัวคร่อมร่างบาง เขาบีบคางเธอแน่น“ฝันไปเถอะ ถึงเธอจะอยากมีอะไรกับมันแค่ไหน ก็ได้แค่ฝัน!” พูดจบเขาก็โหมกายกระหน่ำเข้าหาเธอ เอมมาลินตัวสั่นคลอนไปตามแรงรักที่เขามอบให้ เตียงนอนแม้จะแข็งแกร่งแต่ก็ยังไม่สามารถทานทนกับแรงของเขาได้ มันสั่นและดังเอี๊ยดอ๊าดไปหมด“อ๊าๆๆๆๆ อ๊า... พี่ฌอร์น... อ๊า.

ฌอร์นนั่งอยู่ที่บาร์ เขากำลังดื่มเหล้าเคล้าบุหรี่เหมือนอย่างที่เคยทำเป็นปกติ แต่วันนี้เขากลับสูบบุหรี่หนักกว่าทุกวัน เขาเครียดและรู้สึกไม่ดีที่เห็นเอมมาลินร้องไห้ติดกันมาเป็นอาทิตย์ และยังมีอาการป่วยโดยไม่ทราบสาเหตุ ให้ไปโรงพยาบาลเธอก็ดื้อรั้นไม่ยอมไป พอหลอกพาขึ้นรถจะไปส่งที่โรงพยาบาล เธอก็วิ่งหนีออกจากรถ ฌอร์นเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าเอมมาลินฤทธิ์เยอะกว่าที่เขาคิดระหว่างที่กำลังพ่นควันบุหรี่ออกจากปากตัวเองอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเด็กผู้หญิงสวมชุดกระโปรงสีขาววิ่งเข้ามาเกาะขา ฌอร์นก้มมองดูเด็กอย่างตกใจ เพราะในบ้านเขาไม่มีเด็ก ไม่เคยมีเด็กมาก่อน แม่บ้านที่นี่ไม่มีลูกหลานเล็กๆ แบบนี้“คุณพ่อขา...” นอกจากจะวิ่งมาเกาะขาเขาแล้ว เด็กหญิงตัวน้อยยังเรียกเขาว่าพ่ออีก ดวงตากลมโตใสแจ๋วมองเขาอย่างออดอ้อน ผมหน้าม้าขับใบหน้าจิ้มลิ้มให้ดูน่าเอ็นดูเข้าไปใหญ่“หนู... หนูเป็นลูกใคร เข้ามาที่นี่ได้ยังไง”“เป็นลูกคุณพ่อไงคะ” เด็กหญิงตอบเสียงใส ฌอร์นเบิกตากว้าง“อย่าโกหกกันสิ ฉันไม่มีลูก”“หนูไม่ได้โกหกค่ะ หนูเป็นลูกคุณพ่อจริงๆ” เด็กหญิงยังคงยืนยันคำเดิม ฌอร์นขี้เกียจจะถามต่อ เพราะถามไปก็ไม่ได้ประโยชน์ เขาช้อนตัว

เอมมาลินกลับมาที่บ้านเร็วกว่าที่บอกไว้ เธอเห็นรถยนต์หรูมาจอดในตัวบ้านก็นึกสงสัย และคิดว่าวันนี้ฌอร์นคงจะมีแขก พอเธอเดินเข้ามาในตัวบ้าน นัทก็ปรี่เข้ามาหาเธอเลย“คุณหนู กลับมาแล้วหรือครับ ทำไมวันนี้กลับมาเร็ว” นัทถามอย่างลุกลี้ลุกลน จนเอมมาลินแปลกใจ“เสร็จเร็ว ก็เลยกลับเร็วน่ะ” เธอตอบสั้นๆ และจะเดินขึ้นห้องนอน แต่นัทก็มาขวางไว้เสียก่อน“คุณหนูมาเหนื่อยๆ ดื่มน้ำส้มให้ชื่นใจก่อนไหมครับ”“ไม่ล่ะ ขอบคุณมาก” เธอกำลังจะเดินไปอีก แต่นัทก็เข้ามาขวางไว้อีก จนเอมมาลินเริ่มเอะใจ“คุณหนู! วันนี้สนใจจะทำขนมไหมครับ พอดีว่าแม่บ้าน...” นัทพูดค้างไว้แค่นั้น เพราะเอมมาลินรู้ทันแล้ว เธอมองหน้านัทและเงยหน้าขึ้นไปชั้นสองของบ้าน“อะ... เอ่อ...”“พี่นัท ถอยไป!” เอมมาลินสั่ง นัทอึกอัก สิณเดินถือของตามเข้ามาก็สงสัย นัทรีบส่งซิกให้สิณ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะเอมมาลินวิ่งขึ้นบันไดบ้านไปเสียก่อน“คุณหนู!”เอมมาลินขึ้นบันไดมาถึงชั้นสอง สายตาของเธอจับจ้องไปที่ประตูห้องนอน หัวใจดวงน้อยเต้นแรง ลางสังหรณ์บางอย่างกำลังห้ามไม่ให้เธอเข้าไป แต่อีกใจก็อยากรู้ว่าภายในห้องนั้นมีอะไร เธอเดินมาถึงหน้าประตูห้อง มือน้อยจับลูกบิด